Ένας τόπος, μία οικογένεια & η ταραγμένη ιστορία της -Ο «Βυσσινόκηπος» για 2η χρονιά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κανείς για να μη χρειαστεί να αποχαιρετήσει όσα αγάπησε; Τι συμβαίνει όταν η νοσταλγία γίνεται εμπόδιο στην επιβίωση; Και, τελικά, μπορεί ένας κήπος να κρατήσει ζωντανή μια ολόκληρη εποχή;

Κάποιοι τόποι γίνονται το εμβληματικό σκηνικό μιας ζωής και παράλληλα αναπόσπαστο κομμάτι της. Γίνονται θεματοφύλακες τραγικών οικογενειακών ιστοριών, αγκαλιάζουν με ζεστή αύρα μικρές και μεγάλες στιγμές, ενώνουν γενιές, μα πάνω από όλα διατηρούν ζωντανή την αίσθηση μιας εποχής. Ένας τέτοιος τόπος είναι ο «Βυσσινόκηπος» του Άντον Τσέχωφ… Ένας κήπος φορτωμένος με μνήμες, ένας κόσμος που μοιάζει να αντιστέκεται πεισματικά στον χρόνο, ενώ γύρω του όλα προμηνύουν μια αναπόφευκτη αλλαγή.

Μετά τη μεγάλη απήχηση που γνώρισε το τελευταίο και ένα από τα σπουδαιότερα έργα του σπουδαίου Ρώσου συγγραφέα Αντόν Τσέχωφ, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, από τις 28 Νοεμβρίου. Σε μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και διασκευή – σκηνοθεσία του Έκτορα Λυγίζου, με έναν ξεχωριστό θίασο ηθοποιών, ο «Βυσσινόκηπος» ξαναφέρνει στο προσκήνιο μια ιστορία που, παρότι γράφτηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, εξακολουθεί τη διαλεκτική της σχέση με τις ανθρώπινες σχέσεις, ρίχνοντας μια φρέσκια ματιά και στις κοινωνικές μεταβολές τού σήμερα.

Σχετικά με την πλοκή…

Η ιστορία ξεκινά με την επιστροφή μιας ευρύτερης οικογένειας στο παλιό, γερασμένο και πλέον υποθηκευμένο σπίτι της. Έπειτα από χρόνια απουσίας, τα μέλη της συναντιούνται ξανά σε έναν χώρο που κουβαλά το κοινό τους παρελθόν, τις αναμνήσεις και τις πιο προσωπικές τους στιγμές. Η επανένωση έχει τη ζεστασιά της οικειότητας, αλλά και τη μελαγχολία ενός αποχαιρετισμού που όλοι γνωρίζουν, βαθιά μέσα τους, ότι πλησιάζει. Είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία να βρεθούν ξανά μαζί, να αναζητήσουν την ασφάλεια όσων τους συνδέουν και να κρατήσουν για λίγο ακόμη ζωντανό έναν κόσμο που σταδιακά χάνεται.

Στην καρδιά αυτής της ιστορίας βρίσκεται ο ίδιος ο βυσσινόκηπος. Ένας τόπος με ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για τους ιδιοκτήτες του, αλλά και ένα σύμβολο μιας κοινωνικής πραγματικότητας που αλλάζει ριζικά. Πνιγμένοι στα χρέη και εγκλωβισμένοι στις αυταπάτες τους, αδυνατούν να αποδεχθούν ότι το κτήμα κινδυνεύει να χαθεί. Αντί να αντιμετωπίσουν τις νέες συνθήκες και να αναζητήσουν μια διέξοδο, επιλέγουν να παραμένουν προσκολλημένοι σε μια εποχή που έχει ήδη παρέλθει, αναβάλλοντας τις αποφάσεις που θα τους έφερναν αντιμέτωπους με την πραγματικότητα.

Πόσο εύκολα μπορούν να νικήσουν τη νοσταλγία;

Γραμμένος λίγους μόλις μήνες πριν από τον θάνατο του Τσέχωφ, ο «Βυσσινόκηπος» είναι ένα έργο που προσεγγίζει με μοναδική λεπτότητα την ανθρώπινη αδυναμία απέναντι στην αλλαγή. Με μια σχεδόν αφοπλιστική ελαφρότητα, ο συγγραφέας συνθέτει έναν κόσμο όπου το ανέμελο παρόν συμπιέζεται ανάμεσα σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν και ένα αβέβαιο μέλλον. Οι ήρωες μοιάζουν να ζουν περισσότερο μέσα στις αναμνήσεις και τις προσδοκίες τους παρά στην πραγματικότητα, επιλέγοντας την ασφάλεια μιας διαρκούς παιδικότητας αντί της δύσκολης διαδικασίας της ενηλικίωσης.

Κι ενώ η απώλεια του κτήματος αποτελεί την αφετηρία της δράσης, το πραγματικό διακύβευμα είναι πολύ ευρύτερο. Ο Τσέχωφ αγγίζει με τρόπο μαεστρικό τη φθορά των κοινωνικών ισορροπιών, τις σχέσεις που δοκιμάζονται από τον χρόνο, τις αλλαγές που ανατρέπουν όσα θεωρούσαμε δεδομένα, αλλά και την αμηχανία που συχνά συνοδεύει κάθε μετάβαση σε μια νέα εποχή. Άλλωστε, ο αποχαιρετισμός ενός αγαπημένου τόπου δεν σημαίνει μόνο την απώλεια ενός κομματιού γης. Σημαίνει και την απομάκρυνση από μια ολόκληρη εκδοχή της ζωής μας, από ανθρώπους, συνήθειες και στιγμές που δεν μπορούν να επαναληφθούν.

Αυτή ακριβώς η διαχρονικότητα είναι που κάνει το έργο να συνομιλεί τόσο άμεσα με το σήμερα. Σε μια πραγματικότητα όπου οι αλλαγές είναι διαρκείς και οι παλιές βεβαιότητες συχνά ανατρέπονται, το ερώτημα του Τσέχωφ παραμένει επίκαιρο. Πόσο εύκολο είναι να αφήσουμε πίσω όσα μας καθόρισαν και να προχωρήσουμε προς κάτι καινούργιο; Και πόσο συχνά η προσκόλληση στο παρελθόν μάς στερεί τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε το μέλλον;

Η αυλαία ανοίγει στο Εθνικό Θέατρο

Η επιστροφή του «Βυσσινόκηπου» στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου προσφέρει την ευκαιρία για μια νέα συνάντηση με το έργο μέσα από τη σκηνοθετική και δραματουργική ματιά του Έκτορα Λυγίζου. Η μετάφραση ανήκει στη Χρύσα Προκοπάκη, ενώ η σκηνική προσέγγιση πλαισιώνεται από τις δημιουργίες της Μυρτώς Λάμπρου. Τα κοστούμια φέρουν την υπογραφή της Άλκηστης Μάμαλη και η μουσική σύνθεση – προσαρμογή ανήκει στη Λίνα Ζάχαρη. Την κίνηση και τη χορογραφία επιμελείται ο Δημήτρης Μυτιληναίος, τους φωτισμούς ο Δημήτρης Κασιμάτης, ενώ τον σχεδιασμό ήχου έχει αναλάβει ο Brian Coon. Η Έρι Κύργια συμμετέχει ως δραματολόγος της παράστασης και η Ιωάννα Λυγίζου στον σχεδιασμό μακιγιάζ και κομμώσεων.

Στη σκηνή συναντάμε ένα δεκαμελές σύνολο ηθοποιών, αποτελούμενο από τους Γιώργο Ζιάκα, Γιάννη Κλίνη, Σοφία Κόκκαλη, Έκτορα Λυγίζο, Υβόννη Μαλτέζου, Μαρία Μοσχούρη, Αμαλία Μουτούση, Γιάννη Παπαδόπουλο, Κατερίνα Πατσιάνη και Φοίβο Συμεωνίδη, που δίνουν ζωή στους χαρακτήρες αυτής της ιδιαίτερης οικογενειακής ιστορίας.

Τελικά, ο «Βυσσινόκηπος» είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε τέλος κρύβει μέσα του μια αλλαγή που αργά ή γρήγορα καλούμαστε να αποδεχθούμε. Και ίσως το πιο ουσιαστικό ερώτημα που αφήνει πίσω του το έργο είναι τι επιλέγουμε να κρατήσουμε προχωρώντας προς το μέλλον.

Πληροφορίες παράστασης

Την παράσταση μπορείτε να απολαύσετε στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου από τις 28 Νοεμβρίου. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη και Κυριακή στις 18:00, καθώς και κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 20:00.

Η προπώληση των εισιτηρίων πραγματοποιείται μέσω της Ticketservices, από το εκδοτήριο Ticketservices στην Πανεπιστημίου 39 (εντός της στοάς Πεσμαζόγλου), Δευτέρα έως Παρασκευή 9:00-17:00 τηλεφωνικά στο 2107234567, καθώς και από τα ταμεία του κτιρίου Τσίλλερ.