Διατροφικές διαταραχές: «Η ασθένεια σου κλέβει τη ζωή» – Παιδιά 9 ετών στις κλινικές, οικογένειες σε απόγνωση

Πρόσθεσε το Newsbeast στις προτεινόμενες πηγές σου στη Google

Ένα παιδί εννέα ετών που παλεύει με τη νευρική ανορεξία. Μια οικογένεια που αναζητά απεγνωσμένα εξειδικευμένη θεραπεία και βρίσκεται αντιμέτωπη με λίστες αναμονής. Ένας νέος άνθρωπος που μετρά εμμονικά κάθε θερμίδα, αποφεύγει τις κοινωνικές συναναστροφές και απομονώνεται ολοένα περισσότερο. Και ένα δημόσιο σύστημα υγείας που, σύμφωνα με τις καταγγελίες των οικογενειών, δεν μπορεί πάντα να ανταποκριθεί στις ανάγκες τους.

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής δεν είναι:

• μια ακραία δίαιτα,
• μια εμμονή με την εμφάνιση ή
• μια προσωπική επιλογή.

Είναι σοβαρές ψυχικές διαταραχές που μπορούν να απειλήσουν ακόμη και τη ζωή. Και δεν αφορούν μόνο έφηβα κορίτσια, όπως εξακολουθεί να πιστεύει μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Αγγίζουν παιδιά ολοένα μικρότερης ηλικίας, αγόρια, ενήλικες γυναίκες και άνδρες, συχνά χωρίς τα προειδοποιητικά σημάδια που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε.

Την ίδια στιγμή, η διαρκής έκθεση σε πρότυπα «τέλειων» σωμάτων, οι influencers της ευεξίας και η εμμονή με την αποκαλούμενη «καθαρή διατροφή» δημιουργούν νέες προκλήσεις. Πότε η προσπάθεια να τρώμε υγιεινά μετατρέπεται σε παγίδα; Πώς μπορεί μια οικογένεια να αναγνωρίσει τον κίνδυνο πριν η ασθένεια εδραιωθεί; Και τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει επιτέλους να ζητήσει βοήθεια, αλλά δεν βρίσκει διαθέσιμη δημόσια δομή;

Ο Χάρης Σμυρνιώτης, Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Φίλων Πασχόντων από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ», μιλά στο Newsbeast για την πραγματικότητα πίσω από τις κλειστές πόρτες των οικογενειών και τις ελλείψεις του δημόσιου συστήματος υγείας. Καταγγέλλει περιορισμούς στις νοσηλείες, υποστελέχωση και μεγάλους χρόνους αναμονής, εξηγεί ποια σημάδια δεν πρέπει να αγνοούνται και ζητά άμεσες παρεμβάσεις από την Πολιτεία.

Πάνω απ’ όλα, όμως, επιμένει σε κάτι που συχνά χάνεται πίσω από τους αριθμούς της ζυγαριάς: η ανάρρωση δεν σημαίνει απλώς να ξαναρχίσει κάποιος να τρώει. Σημαίνει να μπορέσει να ξαναπάρει τη ζωή του πίσω.

Τον περασμένο Ιούλιο ο Σύλλογος «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ» προχώρησε σε παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Υγείας για τις ελλείψεις στις δημόσιες δομές αντιμετώπισης των διατροφικών διαταραχών. Τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα; Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο με νευρική ανορεξία, βουλιμία ή επεισοδιακή υπερφαγία να βρει εξειδικευμένη θεραπεία στο δημόσιο σύστημα υγείας και τι γίνεται όταν δεν υπάρχει διαθέσιμη θέση;

Τόσο ο αρμόδιος Υπουργός Υγείας όσο και η Υποδιευθύντρια της 2ης ΥΠΕ αγνόησαν πλήρως τη φωνή αγωνίας για τη μη εισαγωγή νέων περιστατικών νοσηλείας στο Νοσηλευτικό Τμήμα για ασθενείς με ψυχογενή ανορεξία της Μονάδας Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής του ΑΤΤΙΚΟΥ Νοσοκομείου. Η εξέλιξη αυτή σε συνδυασμό με τις επισκευές που γίνονται στην Α’ Ψυχιατρική Κλινική του ΕΚΠΑ, στη Μονάδα Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής του Αιγινήτειου Νοσοκομείου, στη μείωση του νοσηλευτικού προσωπικού στο Σισμανόγλειο λόγω συνταξιοδοτήσεων στην Ψυχιατρική Κλινική Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής / Ψυχογενούς Ανορεξίας, τις χρόνιες αδυναμίες Παιδοψυχιατρικών κλινικών του Αγ. Σοφία και Αγλ. Κυριακού λόγω υποστελέχωσής τους έχουν καταστήσει τη θεραπεία των ανθρώπων που πάσχουν από ΔΠΤ εξαιρετικά δύσκολη, κυρίως λόγω των μεγάλων χρόνων αναμονής. Θα πρέπει στις δυσκολίες αυτές να προσθέσουμε ότι με τη δημιουργία του ΕΟΠΑΕ καταργήθηκε η θεραπεία από ΔΠΤ που εξυπηρετούνταν από το 18ΑΝΩ σε πάσχοντες και οικογένειές τους. Η προσφυγή των πασχόντων και των οικογενειών τους σε ιδιώτες θεραπευτές πέρα από τη μεγάλη δαπάνη δεν έχει πάντα θετικά αποτελέσματα λόγω της έλλειψης μεγάλου αριθμού εξειδικευμένων θεραπευτών.

Συχνά αντιμετωπίζουμε τις διατροφικές διαταραχές ως ένα πρόβλημα που αφορά κυρίως έφηβα κορίτσια τα οποία θέλουν να αδυνατίσουν. Πόσο απέχει αυτή η εικόνα από την πραγματικότητα; Ποιους ανθρώπους βλέπετε να αναζητούν βοήθεια και ποιες μορφές της νόσου εξακολουθούν να περνούν απαρατήρητες, επειδή δεν ταιριάζουν στο στερεότυπο που έχουμε στο μυαλό μας;

Η πραγματικότητα είναι ότι στη μεγάλη πλειοψηφία αφορά νέες κοπέλες και όχι μόνο έφηβες. Η εξέλιξη όμως δείχνει ότι έχουν κατέβει τα ηλικιακά όρια και νοσηλεύονται πλέον κορίτσια 9-10 ετών καθώς επίσης ότι πλέον έχουμε ενήλικες γυναίκες μεγάλης ηλικίας 40 – 50 ετών. Παράλληλα αυξάνει ο αριθμός και των αγοριών και νέων ανδρών που εκτός από ανορεκτικούς και υπερφαγικούς διαπιστώνονται νέες μορφές ΔΠΤ που συνήθως περνούν απαρατήρητες όπως:

• η Νευρική Ορθορεξία που αφορά τον παθολογικό ψυχαναγκασμό με την «καθαρή», βιολογική και απόλυτα υγιεινή τροφή και οδηγούνται σε υποσιτισμό ή κοινωνική απομόνωση,
• η Αποφευκτική/Περιοριστική Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής (ARFID) νέα κατηγορία που επηρεάζει εξίσου αγόρια και κορίτσια, που χαρακτηρίζεται από ακραία επιλεκτικότητα στο φαγητό (λόγω ευαισθησίας στην υφή, τη μυρωδιά ή τη γεύση)
• ή από έντονο φόβο για αρνητικές συνέπειες (π.χ. φόβος πνιγμού ή εμετού), χωρίς όμως να υπάρχει διαστρεβλωμένη εικόνα σώματος ή επιθυμία για αδυνάτισμα.

Πότε η προσπάθεια για «υγιεινή διατροφή», η συστηματική δίαιτα ή η ενασχόληση με το σώμα παύουν να είναι μια προσωπική επιλογή και γίνονται προειδοποιητικό σημάδι; Ποιες αλλαγές στη συμπεριφορά, στις σχέσεις με το φαγητό και στην καθημερινότητα ενός παιδιού ή ενός ενήλικα πρέπει να κινητοποιήσουν το περιβάλλον του, ακόμη κι αν το βάρος του δεν προκαλεί ανησυχία;

Μια Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ) δεν καθορίζεται από τη ζυγαριά, αλλά από το βαθμό στον οποίο αυτές οι συμπεριφορές ελέγχουν τη ζωή του ατόμου, προκαλώντας του ψυχικό πόνο και απομόνωση. Οι αλλαγές στη συμπεριφορά, στις σχέσεις με το φαγητό και στην καθημερινότητα ενός παιδιού ή ενός ενήλικα που πρέπει να κινητοποιήσουν το περιβάλλον του, ακόμη κι αν το βάρος του δεν προκαλεί ανησυχία, είναι αυτές που έχουν σχέση με το φαγητό. Χαρακτηριστικά μπορώ να σας αναφέρω:

• το σταδιακό αποκλεισμός τροφών,
• το υπερβολικά αργό μάσημα,
• τον τεμαχισμό της τροφής σε μικροσκοπικά κομμάτια,
• εμμονική ανάγνωση των ετικετών με τα συστατικά ή
• συνεχής καταμέτρηση θερμίδων μέσω εφαρμογών,
• εμφάνιση πανικού ή εκνευρισμού αν δεν γνωρίζει από πριν τα συστατικά ενός γεύματος ή αν πρέπει να φάει κάτι που δεν έχει προετοιμάσει το ίδιο.

Αν παρατηρήσουμε κάποια από αυτά τα σημάδια καλό είναι να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικούς:

• αλλαγές στην καθημερινότητα και στις κοινωνικές σχέσεις,
• κοινωνική απομόνωση και αποφυγή εξόδων,
• συνεχής ενασχόληση με την εικόνα σώματος,
• έντονη ευερεθιστότητα,
• νευρικότητα,
• θλίψη ή ξεσπάσματα θυμού ειδικά γύρω από τις ώρες των γευμάτων,
• συνεχής κόπωση και
• απώλεια συγκέντρωσης.

Ζούμε σε μια εποχή όπου το TikTok, το Instagram, οι influencers της ευεξίας και οι ατελείωτες συμβουλές για θερμίδες, δίαιτες και «τέλεια σώματα» αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των νέων. Τι ρόλο μπορούν να παίξουν αυτά τα μηνύματα στην εμφάνιση ή την επιδείνωση μιας διατροφικής διαταραχής;

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι influencers της «ευεξίας» (wellness) λειτουργούν ως ένας πανταχού παρών ψηφιακός καθρέφτης, ο οποίος σπάνια αντανακλά την πραγματικότητα. Τα social media από μόνα τους δεν αποτελούν τη μοναδική αιτία μιας Διαταραχής Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ) καθώς πρόκειται για πολυπαραγοντικές ψυχικές παθήσεις με βιολογικό και γενετικό υπόβαθρο και τους εν γένει κοινωνικούς παράγοντες, όμως παίζουν καταλυτικό ρόλο στην πυροδότηση, τη συντήρηση και την επιδείνωσή τους.

Για πολλούς γονείς, η διατροφική διαταραχή του παιδιού τους είναι μια εμπειρία που συνοδεύεται από φόβο, ενοχές και αίσθημα αδυναμίας. Ποια είναι τα συχνότερα λάθη που κάνουν οι οικογένειες, ακόμη και με καλή πρόθεση; Πώς μπορούν να στηρίξουν έναν άνθρωπο που αρνείται ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα, χωρίς να μετατρέπουν κάθε γεύμα σε σύγκρουση;

Η διάγνωση ή η υποψία μιας Διαταραχής Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ) στο παιδί προκαλεί στους γονείς σοκ και ένα βαθύ αίσθημα ανησυχίας. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι οι γονείς δεν προκαλούν τις διατροφικές διαταραχές, όμως ο τρόπος που θα τις διαχειριστούν μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά την πορεία της θεραπείας. Συχνά λάθη των γονέων, ακόμη και με την καλύτερη πρόθεση, είναι το:

• να πιέζουμε, να παρακαλάμε, να παρακολουθούμε κάθε μπουκιά του παιδιού, η αποκλειστική εστίαση στο βάρος και την εμφάνιση,
• να κατηγορεί ο ένας γονιός τον άλλον ή τον ίδιο του τον εαυτό («πού κάναμε λάθος;»). Το παιδί εισπράττει αυτή την ένταση, νιώθει βάρος και ενοχές, και κλείνεται περισσότερο στον εαυτό του.

Πρέπει να:

• διαχωρίσουμε το παιδί από την ασθένεια, γιατί όταν το παιδί φωνάζει, κλαίει ή αρνείται να φάει, δεν αντιδρά το παιδί, αλλά η διατροφική διαταραχή, να μην παίρνουμε την επιθετικότητα προσωπικά, να μιλάμε για τα συναισθήματα όπως πχ είμαστε εδώ για σένα και θέλουμε να σε ακούσουμε.
• Να μην μαγειρεύουμε ένα ξεχωριστό μενού.
• Και κυρίως να ζητήσουμε εξωτερική, εξειδικευμένη βοήθεια.

Οι διεθνείς επιστημονικές οδηγίες τονίζουν ότι η έγκαιρη παρέμβαση είναι καθοριστική για την πορεία της θεραπείας. Στην ελληνική πραγματικότητα, πόσος πολύτιμος χρόνος χάνεται μέχρι να αναγνωριστεί το πρόβλημα και να φτάσει ο ασθενής στον κατάλληλο ειδικό; Ποιο είναι το κόστος αυτής της καθυστέρησης για την υγεία, την εκπαίδευση, την εργασία και την οικογενειακή ζωή;

Στην ελληνική πραγματικότητα, η καθυστέρηση στην αναγνώριση των Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ) και στην πρόσβαση σε εξειδικευμένη φροντίδα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ανάρρωση των ασθενών. Διεθνή επιστημονικά δεδομένα και η κλινική εμπειρία στην Ελλάδα δείχνουν ότι μεσολαβεί κατά μέσο όρο ένα διάστημα 2 έως 5 ετών από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι ο ασθενής να λάβει την κατάλληλη εξειδικευμένη θεραπεία. Σχεδόν το 64% των ατόμων με ενεργή διατροφική διαταραχή στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν ή δεν αναγνωρίζουν ότι νοσούν, γεγονός που παρατείνει δραματικά αυτό το κενό.

Η καθυστέρηση αυτή στην Ελλάδα οφείλεται κυρίως:

• Στο στίγμα της ψυχικής υγείας και την άρνηση του ίδιου του ασθενούς.
• Στην έλλειψη ενημέρωσης στην πρωτοβάθμια φροντίδα (π.χ. γενικοί γιατροί ή παιδίατροι που μπορεί να μην εντοπίσουν έγκαιρα τα άτυπα σημάδια).
• Στον περιορισμένο αριθμό εξειδικευμένων δημόσιων δομών, που δημιουργεί μεγάλες λίστες αναμονής.

Τα αποτελέσματα είναι:

• Χρονιοποίηση της νόσου: Όσο περισσότερο εδραιώνεται η διαταραχή, τόσο πιο δύσκολο είναι να υποχωρήσει, μετατρέποντας μια οξεία κατάσταση σε μια χρόνια, δυνητικά ισόβια πάθηση.
• Σωματικές επιπλοκές: Η παρατεταμένη ασιτία, οι εμετοί ή η υπερφαγία προκαλούν μόνιμες ή σοβαρές βλάβες (καρδιακές αρρυθμίες, ηλεκτρολυτικές διαταραχές, οστεοπόρωση, γαστρεντερολογικά προβλήματα, ορμονική κατάρρευση).
• Ψυχιατρική συννοσηρότητα: Η ΔΠΤ σταδιακά «τραβάει» μαζί της την κατάθλιψη, τις αγχώδεις διαταραχές και τον ιδεοψυχαναγκασμό (OCD), αυξάνοντας δραματικά τον κίνδυνο αυτοτραυματισμού ή αυτοκτονικότητας (η νευρική ανορεξία έχει το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας από όλες τις ψυχιατρικές παθήσεις).

Ο Σύλλογος «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ» έχει αναδείξει επανειλημμένα την ανάγκη ενίσχυσης των δημόσιων δομών. Αν αύριο είχατε τη δυνατότητα να ζητήσετε τρεις συγκεκριμένες παρεμβάσεις από το Υπουργείο Υγείας, ποιες θα ήταν; Χρειαζόμαστε περισσότερες εξειδικευμένες μονάδες, καλύτερη γεωγραφική κάλυψη, οργανωμένα προγράμματα πρόληψης στα σχολεία ή έναν διαφορετικό τρόπο διασύνδεσης των υπηρεσιών; Και ποιες δεσμεύσεις έχετε λάβει μέχρι σήμερα από την Πολιτεία;

Άμεση ενίσχυση και στελέχωση των υπαρχουσών δημόσιων δομών. Οι δημόσιες εξειδικευμένες κλίνες στην Ελλάδα είναι ελάχιστες, με αποτέλεσμα να παρατηρούνται περιορισμοί εισαγωγών και μεγάλες λίστες αναμονής. Η παρέμβαση αυτή αφορά τη σταθερή χρηματοδότηση και την πρόσληψη μόνιμου, εξειδικευμένου προσωπικού (ψυχιάτρων, ψυχολόγων, διατροφολόγων), ώστε καμία δημόσια δομή να μην υπολειτουργεί ή να οδηγείται σε αναστολή εισαγωγών.

Δημιουργία περιφερειακών δομών. Η συγκέντρωση των ελάχιστων εξειδικευμένων υπηρεσιών σχεδόν αποκλειστικά στην Αττική αναγκάζει οικογένειες από την επαρχία να μετακινούνται, υφιστάμενες τεράστια οικονομική και ψυχολογική επιβάρυνση. Απαιτείται η ίδρυση εξειδικευμένων Κέντρων Ημέρας και Μονάδων Έγκαιρης Παρέμβασης στην περιφέρεια (π.χ. Βόρεια και Νότια Ελλάδα), που θα προσφέρουν δωρεάν διάγνωση και υποστήριξη.

Θεσμοθέτηση οργανωμένων προγραμμάτων πρόληψης και διασύνδεσης. Αντί για αποσπασματικές δράσεις, κρίνεται αναγκαία η εισαγωγή εγκεκριμένων ψυχοεκπαιδευτικών προγραμμάτων στα σχολεία για την έγκαιρη ανίχνευση των σημαδιών από εκπαιδευτικούς και γονείς. Παράλληλα, απαιτείται ένα ενιαίο δίκτυο διασύνδεσης της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (παιδίατροι, γενικοί γιατροί) με τις εξειδικευμένες ψυχιατρικές δομές, ώστε να μη χάνεται πολύτιμος χρόνος σε άσκοπες ιατρικές εξετάσεις.

Το όνομα του Συλλόγου σας είναι «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ». Τι σημαίνει πραγματικά να επιστρέφει ένας άνθρωπος στη ζωή του μετά από μια διατροφική διαταραχή; Είναι η ανάρρωση απλώς η αποκατάσταση του βάρους και της διατροφής ή κάτι πολύ βαθύτερο; Και τι θα θέλατε να ακούσει σήμερα ένας άνθρωπος που υποφέρει σιωπηλά και πιστεύει ότι δεν μπορεί να γίνει καλά;

Για έναν άνθρωπο που έχει βιώσει μια Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ), η ανάρρωση δεν είναι απλώς η αποκατάσταση του βάρους στη ζυγαριά ή η τήρηση ενός διατροφικού προγράμματος. Αυτά είναι μόνο η επιφάνεια και η απαραίτητη βιολογική βάση. Η πραγματική ανάρρωση είναι κάτι πολύ βαθύτερο, πνευματικό και συναισθηματικό. Τι σημαίνει πραγματικά «Επιστρέφω»;

Σημαίνει ότι:

• το μυαλό αδειάζει από τον διαρκή, εξαντλητικό θόρυβο των θερμίδων, των γραμμαρίων και του ελέγχου. Το φαγητό παύει να είναι εχθρός, τιμωρία ή μοναδική παρηγοριά και ξαναγίνεται αυτό που πραγματικά είναι: καύσιμο για το σώμα και πηγή κοινωνικής χαράς.
• το άτομο βγαίνει από την απόλυτη μοναξιά και την απομόνωση που επιβάλλει η ασθένεια. Μπορεί ξανά να γελάσει αυθόρμητα, να βγει με φίλους, να φάει ένα κομμάτι τούρτα σε γενέθλια χωρίς ενοχές και να συνδεθεί ουσιαστικά με την οικογένειά του.
• το άτομο μαθαίνει να αποδέχεται το σώμα του, όχι απαραίτητα γιατί είναι «τέλειο», αλλά γιατί είναι το σπίτι του, το όχημα που του επιτρέπει να ζει, να δημιουργεί και να ονειρεύεται.
• να ξαναβρίσκεις τι σου αρέσει, τι σε εμπνέει και ποιος είσαι πέρα από μια διάγνωση.

Ένα μήνυμα για όποιον υποφέρει σιωπηλά:

Αν αυτή τη στιγμή παλεύεις μόνος ή μόνη στο δωμάτιό σου, νιώθοντας ντροπή, απόγνωση και την πεποίθηση ότι «για εσένα είναι αργά» ή ότι «δεν μπορείς να γίνεις καλά», η φωνή των ανθρώπων που έχουν περάσει από αυτό το σκοτάδι θέλει να σου πει το εξής:

Η διατροφική διαταραχή σου υπόσχεται ασφάλεια και έλεγχο, αλλά στην πραγματικότητα σου κλέβει τη ζωή.

Η ανάρρωση δεν είναι μια ευθεία γραμμή, έχει πισωγυρίσματα και δυσκολίες, αλλά είναι απόλυτα εφικτή. Άνθρωποι που βρέθηκαν στο ίδιο ακριβώς σημείο με εσένα, σήμερα ζουν ελεύθεροι. Δεν χρειάζεται να ξέρεις πώς θα φτάσεις στο τέλος του δρόμου· χρειάζεται μόνο να κάνεις το πρώτο βήμα. Μίλα σε κάποιον. Ζήτα βοήθεια. Σπάσε τη σιωπή. Αξίζεις να επιστρέψεις στη ζωή σου.

Λίγα λόγια για τον Σύλλογο ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ

Ο Σύλλογος «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ» στηρίζει οικογένειες, διεκδικεί περισσότερες δημόσιες δομές θεραπείας και ενισχύει την ενημέρωση για τις διατροφικές διαταραχές.

Οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής δεν επηρεάζουν μόνο την υγεία των ασθενών. Δοκιμάζουν συχνά ολόκληρη την οικογένεια, που καλείται να διαχειριστεί μια δύσκολη κατάσταση χωρίς πάντα να διαθέτει την απαραίτητη ενημέρωση και υποστήριξη.

Από το 2015, ο Σύλλογος Φίλων Πασχόντων από Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ», που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Αιγινητείου και τη συνδρομή γονέων, βρίσκεται δίπλα στις οικογένειες, οργανώνοντας ομάδες ψυχοεκπαίδευσης και ενημερωτικές δράσεις.

Παράλληλα, διεκδικεί την ενίσχυση των υφιστάμενων δημόσιων δομών με 29 προσλήψεις θεραπευτικού προσωπικού, την ανάπτυξη υπηρεσιών στην περιφέρεια και τη δημιουργία Κέντρου Ημέρας, ώστε η πρόσβαση στην εξειδικευμένη φροντίδα να μην αποτελεί προνόμιο λίγων.

Ενημερωτικές δράσεις και δωρεάν υπηρεσίες

Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026, από τις 11:00 έως τις 14:00, ο Σύλλογος διοργανώνει ενημερωτική εκδήλωση στο Σύνταγμα, ενώ στις 4–6 Δεκεμβρίου θα πραγματοποιηθεί το 2ο Πανελλαδικό Συνέδριο για τις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής, στο Αμφιθέατρο ΑΚΙΣΑ του Νοσοκομείου «Αττικόν».

Σημαντική πρωτοβουλία αποτελεί και η λειτουργία του Ιατρείου Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής στο 1ο Πολυδύναμο Δημοτικό Ιατρείο (Καλφοπούλειο) του Δήμου Αθηναίων, σε συνεργασία με την Α΄ Ψυχιατρική Κλινική του ΕΚΠΑ και τον Σύλλογο. Το Ιατρείο παρέχει δωρεάν υπηρεσίες έγκαιρης διάγνωσης, καθοδήγησης και υποστήριξης σε ενήλικες άνω των 18 ετών.

Το μήνυμα του «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ» παραμένει ουσιαστικό: Κανένας άνθρωπος με Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής και καμία οικογένεια δεν πρέπει να δίνουν αυτή τη μάχη μόνοι τους.

Χρήσιμα στοιχεία επικοινωνίας

Σύλλογος «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ»

• Διεύθυνση: Χαλκοκονδύλη 37, 2ος όροφος, Αθήνα
• Τηλέφωνο: 213 046625
• Email: [email protected]
• Ιστοσελίδα: www.epistrefo.gr
• Ομάδες ψυχοεκπαίδευσης γονέων: Κάθε δεύτερη Δευτέρα και Πέμπτη, 17:00–18:30

1ο Πολυδύναμο Δημοτικό Ιατρείο (Καλφοπούλειο) – Ιατρείο Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής

• Διεύθυνση: Σόλωνος 78, Εξάρχεια, Αθήνα, Τ.Κ. 10680
• Τηλέφωνο γραμματείας: 210 3626587
• Αναφερόμενο ωράριο λειτουργίας Δημοτικού Ιατρείου: Δευτέρα–Παρασκευή, 08:00–20:00
• Υπηρεσίες: Δωρεάν, για ενήλικες άνω των 18 ετών. Για τις ημέρες και ώρες λειτουργίας του ειδικού Ιατρείου ΔΠΤ, απαιτείται επικοινωνία με τη γραμματεία.