Τρέχοντας για τις Σπέτσες: Τα δώρα της συμμετοχής από το Spetses Marathon

Δεν πτόησε κανέναν η ψιλή βροχή, ο αέρας, τα μεγάλα κύματα στη θάλασσα. Όταν υπάρχει η θέληση, όλα γίνονται. Άλλωστε, και τα εμπόδια για κάποιο λόγο έχουν θεσπιστεί ως ολυμπιακό άθλημα. Για να αποδείξουν ότι μπορείς να τα υπερπηδήσεις. Ήταν, λοιπόν, ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο στις Σπέτσες, όπου το Spetses Marathon συμπλήρωσε 15 χρόνια. Και αυτό από μόνο του στην Ελλάδα είναι άθλος.

Η αεικίνητη και αποτελεσματική Μαρίνα Κουταρέλλη τα είχε οργανώσει όλα άψογα. Και μπράβο της που δεν πέρασε λεπτό από το μυαλό της να το αναβάλλει εξαιτίας των καιρικών συνθηκών. Άλλωστε, ποιος είπε ότι οι άνθρωποι δεν γυμνάζονται στην ύπαιθρο και το χειμώνα;

Κολύμβηση ανοιχτής θαλάσσης, λοιπόν, στις Σπέτσες, τρέξιμο μικρές και μεγάλες αποστάσεις, συμμετοχή μικρών παιδιών με τους γονείς τους. Τι έψαχναν όλοι εκεί;

Για πολλούς, η συμμετοχή ήταν απλώς μια ευκαιρία να κάνουν μια καλή επίδοση ή να δείξουν στον εαυτό τους ότι μπορούν να φτάσουν σε νέες επιδόσεις. Μπορεί να ήταν μια ευκαιρία να κάνουν περήφανους τους συγγενείς, τους φίλους ή τους γονείς τους, να αποδείξουν ότι είναι ικανοί και να κερδίσουν την αναγνώριση των ανθρώπων που αγαπούν. Ήταν επίσης μια εξαιρετική ευκαιρία να βγάλουν μια φωτογραφία με το μετάλλιο ή με την ώρα που πέτυχαν, και να την ποστάρουν στα κοινωνικά δίκτυα ως απόδειξη της προσπάθειάς τους και της συνέπειας που έδειξαν. Μπορεί απλά να ήταν μια απόδραση, ένας τρόπος να ξεφύγουν ή να “πατήσουν pause” από την καθημερινότητα και να βρουν λίγο χώρο για τον εαυτό τους, μακριά από τις υποχρεώσεις και το άγχος. Για κάποιους, το τρέξιμο ήταν ηρεμία βλέποντας τη θάλασσα, μια στιγμή εσωτερικής γαλήνης όπου το μυαλό ξεκουράζεται και επικεντρώνεται μόνο στο βήμα, στο ρυθμό, στον αέρα γύρω τους. Για άλλους, είναι τρόπος να «πατήσουν pause» από το άγχος της καθημερινότητας.

Και για κάποιους, το τρέξιμο αποκτά κάτι πολύ πιο βαθύ και προσωπικό: Απόδειξη στον εαυτό τους ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Είναι το μέσο για να ξεπεράσουν τα όριά τους, να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής, να υπερβούν τον εαυτό τους και να δείξουν ότι, παρά τις αντιξοότητες, δεν τα παρατούν. Όταν διασχίζουν τη γραμμή του τερματισμού, δεν γιορτάζουν μόνο τον αγώνα, αλλά και τη νίκη πάνω στους φόβους και τα πάθη τους, τις ανασφάλειές τους και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν κατά τη διάρκεια της πορείας τους. Για όλους ήταν μια πρόκληση στο σώμα και το μυαλό.

Για μένα, βλέποντας όλους τους συμμετέχοντες, από ολυμπιονίκες μέχρι και ανθρώπους που δεν γυμνάζονται καθόλου, από ηλικιωμένους μέχρι και μωρά σε καρότσια, η φιλοσοφία του Spetses Marathon ήταν: «Θέλω, μπορώ και προσπαθώ!». Και αυτό φτάνει. Ο σημαντικότερος παίκτης του μπάσκετ, ο Michael Jordan, είχε υποστηρίξει για την αξία των στόχων ότι «σε κάθε αγώνα έβαζα ένα στόχο, είτε να σημειώσω συγκεκριμένο αριθμό πόντων είτε να περιορίσω στην άμυνα τον προσωπικό μου αντίπαλο, πάντα είχα στόχους για την απόδοσή μου». Και κατέληγε: «Πάντα πίστευα στη δουλειά και τα αποτελέσματα θα έρχονταν! Ποτέ δεν έκανα πράγματα με μισή καρδιά. Γιατί αν κάνεις πράγματα με μισή καρδιά, να περιμένεις αποτελέσματα που θα σε ικανοποιήσουν στο ήμισυ!».