ΟΙΕΛΕ για το περιστατικό με τη διευθύντρια στο νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων: «Έφταιξε η συνάδελφος; Είναι η μόνη υπεύθυνη;»

Συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις και αντιδράσεις το περιστατικό που εκτυλίχθηκε σε νηπιαγωγείο στα Άνω Λιόσια, όπου η διευθύντρια καταγράφηκε σε βίντεο να φωνάζει σε μικρούς μαθητές και να τους απειλεί.

Ακολούθησε η άγρια επίθεση στην εκπαιδευτικό από γονείς ενός εξ αυτών εντός του σχολικού χώρου, με την υπόθεση να έχει ξεσηκώσει σάλο.

Η εκπαιδευτικός, σύμφωνα με τον αναπληρωτή διευθυντή Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής, Διονύση Αναστασόπουλο, συνεχίζει να νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση, την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη Ένορκη Διοικητική Εξέταση, προκειμένου να διαπιστωθεί τι ακριβώς συνέβη.

ΟΙΕΛΕ: Έφταιξε η συνάδελφος; Είναι όμως η μόνη υπεύθυνη;

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα, Πέμπτη 1η Οκτωβρίου, η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ) αναφέρεται στην υπόθεση στα Άνω Λιόσια, θέτοντας μια σειρά από ερωτήματα.

«Έφταιξε η συνάδελφος; Από τα βίντεο που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, φαίνεται πως η εκπαιδευτικός μίλησε με πολύ μεγάλη ένταση και χρησιμοποίησε ανοίκειες εκφράσεις που δεν συνηθίζονται σε σχολικό χώρο και δη σε περιβάλλον με πολύ μικρά παιδιά. Είναι όμως η μόνη υπεύθυνη; Γνωρίζουμε όλα τα περιστατικά και τι ακριβώς οδήγησε την εκπαιδευτικό σε αυτό το ξέσπασμα;», διερωτάται η ΟΙΕΛΕ.

Στη συνέχεια, κάνει λόγο για «υποβάθμιση του εκπαιδευτικού επαγγέλματος» και για «χολή που χύνεται στους εκπαιδευτικούς στο δημόσιο διάλογο, που πλέον ο καθένας θεωρεί ότι μπορεί να ειρωνευτεί, να εξυβρίσει, ακόμη και να προπηλακίσει έναν συνάδελφο».

Σύμφωνα με την ΟΙΕΛΕ, «τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί τα κρούσματα βίας εναντίον των εκπαιδευτικών από γονείς, αλλά και από μαθητές», ενώ υποστηρίζει ότι τα περιστατικά βίας δεν περιορίζονται μόνο στα δημόσια σχολεία, αλλά σημειώνονται και στα ιδιωτικά.

«Η βία κατά των εκπαιδευτικών δεν είναι μόνο προϊόν κοινωνικής παθογένειας αλλά και κοινωνικού αυτοματισμού», επισημαίνεται ακόμα στην ανακοίνωση.

Όπως αναφέρει η ΟΙΕΛΕ, «ο εκπαιδευτικός έχει υποβαθμιστεί πλήρως από την πολιτεία, από τους επιχειρηματίες της εκπαίδευσης και από τα μέσα ενημέρωσης. Ο κοινωνικά υποβαθμισμένος και οικονομικά και ηθικά εξαθλιωμένος εκπαιδευτικός έχει μετατραπεί σε εύκολο θύμα και έχει συρθεί στον κοινωνικό λάκκο των λεόντων. Οι γονείς (κάποιες φορές και οι μαθητές) τον αντιμετωπίζουν ως έναν ανθρώπινο σάκο του μποξ, ένα κλωτσοσκούφι χωρίς επαγγελματική αξιοπρέπεια».

«Είναι αναγκαίο να ληφθούν άμεσα πρωτοβουλίες για τη θεσμική θωράκιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και για την ενίσχυση του υποστηρικτικού πλαισίου των εκπαιδευτικών, ώστε να μπορούν απερίσπαστοι να επιτελούν το λειτούργημά τους προς όφελος των μαθητών. Κυρίως, όμως, πρέπει να ληφθούν γενναίες πολιτικές αποφάσεις για να ξαναγίνει το επάγγελμα του εκπαιδευτικού ελκυστικό και να επανακτήσει το κύρος και την αξιοπρέπειά του», τονίζεται επίσης.

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ:

«Το έντονο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης έχει προκαλέσει η υπόθεση της Διευθύντριας Νηπιαγωγείου στα Άνω Λιόσια.

Έφταιξε η συνάδελφος; Από τα βίντεο που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, φαίνεται πως η εκπαιδευτικός μίλησε με πολύ μεγάλη ένταση και χρησιμοποίησε ανοίκειες εκφράσεις που δεν συνηθίζονται σε σχολικό χώρο και δη σε περιβάλλον με πολύ μικρά παιδιά. Είναι όμως η μόνη υπεύθυνη; Γνωρίζουμε όλα τα περιστατικά και τι ακριβώς οδήγησε την εκπαιδευτικό σε αυτό το ξέσπασμα;

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Είναι τέτοια η υποβάθμιση του εκπαιδευτικού επαγγέλματος και τόση η χολή που χύνεται στους εκπαιδευτικούς στο δημόσιο διάλογο που πλέον ο καθένας θεωρεί ότι μπορεί να ειρωνευτεί, να εξυβρίσει, ακόμη και να προπηλακίσει έναν συνάδελφο.

Τα τελευταία χρόνια έχουν πολλαπλασιαστεί τα κρούσματα βίας εναντίον των εκπαιδευτικών από γονείς αλλά και από μαθητές. Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο δασκάλα σε σχολείο της Καστοριάς γρονθοκοπήθηκε από νεαρό που βρέθηκε παράνομα μέσα στο χώρο του σχολείου.

Στα δημόσια σχολεία, η βία πλέον έχει μεταφερθεί μέσα στο σχολικό χώρο. Συνάδελφοι που έχουν περάσει από την ιδιωτική εκπαίδευση, μάς αναφέρουν πως πολλές φορές έχουν βρεθεί σε κίνδυνο. Επίσης, εντείνεται η νεανική παραβατικότητα, γεγονός που επιδεινώνει τα προβλήματα.

Στην ιδιωτική εκπαίδευση μπορεί τα φαινόμενα βίας να μην έχουν τέτοια έκταση, ωστόσο ορισμένοι γονείς θεωρούν πως μπορούν, επειδή έχουν την οικονομική δυνατότητα ή την κοινωνική ισχύ, να επιβάλουν το δικό τους νόμο στο σχολείο, αντιμετωπίζοντας τους εκπαιδευτικούς ως υπαλλήλους. Τα φαινόμενα πίεσης γονέων σε εκπαιδευτικούς για καλύτερους βαθμούς ή για «χαλαρότερη» αντιμετώπιση σε πειθαρχικά ζητήματα είναι σχεδόν καθημερινή πρακτική. Συχνά, οι πιέσεις αυτές αποτελούν την αιτία απόλυσης εκπαιδευτικών. Καταγράφονται, δε, περιστατικά όπου γονείς παρεμβαίνουν άμεσα στην εκπαιδευτική διαδικασία, παρακολουθούν τους εκπαιδευτικούς ακόμη και μέσα στο σχολείο ή τους στοχοποιούν για τις κοινωνικές ή πολιτικές τους πεποιθήσεις.

Η βία κατά των εκπαιδευτικών δεν είναι μόνο προϊόν κοινωνικής παθογένειας αλλά και κοινωνικού αυτοματισμού. Οι κοινωνικές ανισότητες, οι αλλεπάλληλες κρίσεις, η οξυνόμενη κοινωνική ένταση παίζουν το ρόλο τους. Όμως ταυτόχρονα, ο εκπαιδευτικός έχει υποβαθμιστεί πλήρως από την πολιτεία, από τους επιχειρηματίες της εκπαίδευσης και από τα μέσα ενημέρωσης. Ο κοινωνικά υποβαθμισμένος και οικονομικά και ηθικά εξαθλιωμένος εκπαιδευτικός έχει μετατραπεί σε εύκολο θύμα και έχει συρθεί στον κοινωνικό λάκκο των λεόντων. Οι γονείς (κάποιες φορές και οι μαθητές) τον αντιμετωπίζουν ως έναν ανθρώπινο σάκο του μποξ, ένα κλωτσοσκούφι χωρίς επαγγελματική αξιοπρέπεια.

Στο εξωτερικό, ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια, έχει πραγματοποιηθεί σειρά ερευνών που ασχολούνται με το ζήτημα. Σε αυτές καταγράφεται ότι ένα ποσοστό 60 έως και 90% των εκπαιδευτικών έχουν δεχθεί κάποιας μορφής bullying. Στην Ελλάδα η αντιμετώπιση του bullying εναντίον των εκπαιδευτικών είναι ασθενική και δεν υπάρχει οργανωμένη καταγραφή και ανάλυση των περιστατικών.

Είναι αναγκαίο να ληφθούν άμεσα πρωτοβουλίες για τη θεσμική θωράκιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και για την ενίσχυση του υποστηρικτικού πλαισίου των εκπαιδευτικών, ώστε να μπορούν απερίσπαστοι να επιτελούν το λειτούργημά τους προς όφελος των μαθητών. Κυρίως, όμως, πρέπει να ληφθούν γενναίες πολιτικές αποφάσεις για να ξαναγίνει το επάγγελμα του εκπαιδευτικού ελκυστικό και να επανακτήσει το κύρος και την αξιοπρέπειά του.

Θα επαναλάβουμε την προειδοποίηση ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες αμοιβής και εργασίας σε λίγα χρόνια θα ψάχνουμε, μα δεν θα βρίσκουμε, εκπαιδευτικούς για τα παιδιά μας».