Μελέτη συνδέει τις διαστημικές πτήσεις άνω των 90 ημερών με υψηλότερα ποσοστά καταγμάτων ισχίου στους αστροναύτες

Την ώρα που πολλαπλές διαστημικές αποστολές με διάρκεια άνω των έξι μηνών σχεδιάζονται από τη NASA, μια νέα έρευνα διαπιστώνει ότι ο αυξημένος χρόνος παραμονής των αστροναυτών στο Διάστημα μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη μακροπρόθεσμη σκελετική υγεία τους.

Η απώλεια μυϊκής και οστικής μάζας λόγω του περιβάλλοντος μικροβαρύτητας στο Διάστημα αποτελεί συχνό φαινόμενο στους αστροναύτες και υποδηλώνει τον κίνδυνο αυξημένης ευθραυστότητας. Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται άμεσα τις επιπτώσεις της απώλειας οστικής μάζας και μετά την επιστροφή τους από το Διάστημα και την αποκατάσταση της φυσικής τους κατάστασης, ενδέχεται να επανέλθουν σε σωματικά απαιτητικές δραστηριότητες.

Ωστόσο, ερευνητές εντόπισαν ότι το ποσοστό καταγμάτων ισχίου στους αστροναύτες μετά την επιστροφή τους στη Γη ήταν υψηλότερο για όσους είχαν παραμείνει στο Διάστημα για περισσότερες από 90 ημέρες σε σύγκριση με εκείνους που είχαν πραγματοποιήσει μικρότερης διάρκειας πτήσεις και με τον γενικό πληθυσμό.

Συγκεκριμένα, η αύξηση των καταγμάτων ισχίου παρατηρήθηκε σε μικρότερη ηλικία από εκείνη που θα αναμενόταν στον αντίστοιχο πληθυσμό στη Γη που δεν έχει ταξιδέψει στο Διάστημα. Παράλληλα, το ποσοστό καταγμάτων ισχίου ήταν υψηλότερο σε σχέση τόσο με το αντίστοιχο ποσοστό πριν από μια μακράς διάρκειας διαστημική αποστολή όσο και με εκείνο ανθρώπων χωρίς προηγούμενη έκθεση σε διαστημική πτήση.

Οι ερευνητές μελέτησαν, με χρηματοδότηση της NASA, στοιχεία για αστροναύτες από τις ΗΠΑ καταγράφοντας όλα τα κατάγματα που αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια ετήσιων κλινικών εξετάσεων και ανέλυσαν τα δεδομένα χρησιμοποιώντας το πιθανοτικό μπεϋζιανό μοντέλο.

Τα ευρήματα της μελέτης, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Mayo Clinic Proceedings», υπογραμμίζουν την ανάγκη για εκτενέστερη αξιολόγηση της μακροπρόθεσμης υγείας του σκελετού των αστροναυτών.

Οι ερευνητές τονίζουν την ανάγκη επέκτασης του τρέχοντος προγράμματος της NASA για την παρακολούθηση της υγείας των οστών, προκειμένου να αξιολογηθεί καλύτερα ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος κατάγματος για τους αστροναύτες. Η πληρέστερη αποτύπωση των μεταβολών στη σκελετική μάζα, την πυκνότητα, τη δομή και τη μικροαρχιτεκτονική, που προκαλούνται από τη διαστημική πτήση θα καθορίσει ποιες παρεμβάσεις (φάρμακα, άσκηση ή διατροφικές προσαρμογές) είναι οι πλέον ωφέλιμες για τη μακροπρόθεσμη σκελετική υγεία των αστροναυτών.