Δύναμη στην ενημέρωση.... ποιότητα στην ψυχαγωγία

«Σεσουάρ για δολοφόνους»: Το μυστικό επιτυχίας της παράστασης που παίζεται 18 χρόνια -H Νίκη Λάμη στο iefimerida

«Σεσουάρ για δολοφόνους» πράξη πρώτη στο Studio Antony. Είμαστε στο θέατρο Γκλόρια, όλα αρχίζουν όπως πρέπει, κουτσομπολιό, βαφές, πελάτες, νεύρα, ύποπτες σιωπές και ακόμη πιο ύποπτες ατάκες.

  • Η διαχρονική επιτυχία της παράστασης «Σεσουάρ για Δολοφόνους» οφείλεται στη διαδραστικότητά της. Οι θεατές γίνονται «συνένοχοι» στο μυστήριο, διαμορφώνοντας την εξέλιξη και εξασφαλίζοντας μια μοναδική εμπειρία που τους κάνει να επιστρέφουν ξανά και ξανά.
  • Οπως λέει η Νίκη Λάμη, πρωταγωνίστρια της παράστασης, μεγαλύτερη πρόκληση για τους ηθοποιούς είναι να διατηρούν τη φρεσκάδα της παράστασης κάθε βράδυ. Οφείλουν να αποφεύγουν τη μηχανική επανάληψη, να παραμένουν σε εγρήγορση και να αντιδρούν στην ενέργεια του κοινού με συνεχή αυτοσχεδιασμό.
  • Το να προκαλέσεις το γέλιο στο θέατρο είναι εξαιρετικά δύσκολο, καθώς αποτελεί μια άμεση αντίδραση που δεν επιβάλλεται. Σε αντίθεση με τη συγκίνηση, ο ηθοποιός πρέπει να κερδίσει το γέλιο του θεατή τη συγκεκριμένη στιγμή, λέει η Νίκη Λάμη
  • Στην εποχή των social media, τα όρια της ιδιωτικότητας για τα δημόσια πρόσωπα είναι κρίσιμα, τονίζει η Νίκη Λάμη. Το ενδιαφέρον του κοινού δεν συνεπάγεται δικαίωμα πρόσβασης στην προσωπική ζωή, καθώς η δημοσιότητα δεν καταργεί τον σεβασμό.

Μόνο που στον πάνω όροφο έχει μόλις βρεθεί δολοφονημένη η Αμαλία Τσαλίκογλου. Από εκεί και πέρα, το κομμωτήριο μετατρέπεται σε τόπο εγκλήματος, οι πελάτες και οι εργαζόμενοι σε υπόπτους, και το κοινό σε ανακριτή με δικαίωμα ψήφου και αυτό είναι ίσως το μυστικό της επιτυχίας.

«Το μυστικό του ‘Σεσουάρ για Δολοφόνους’ είναι ότι γίνεσαι μέρος της παράστασης» λέει στο iefimerida η Νίκη Λάμη

«Νομίζω ότι το μυστικό του ‘Σεσουάρ για Δολοφόνους’ είναι ότι δεν παρακολουθείς απλώς μια παράσταση, αλλά γίνεσαι μέρος της, λέει μιλώντας στο iefimerida η Νίκη Λάμη, ηθοποίος με μακρά πορεία στην κωμωδία, η οποία εντάχθηκε φέτος στον θίασο.

Το «Σεσουάρ για δολοφόνους», η θρυλική διαδραστική κωμωδία μυστηρίου των Μπρους Τζόρνταν και Μέριλιν Έιμπραμς, συνεχίζεται για 18η χρονιά στην Αθήνα, στο Θέατρο Γκλόρια, με ένα λαμπερό καστ.

Η Νίκη Λάμη, λαμπερή παρουσία σε θέατρο και τηλεόραση, μοιράζεται με το iefimerida στιγμές της παράστασης, τις δυσκολίες την κωμωδίας, αλλά και το πώς διαχειρίζεται την εικόνα της.

Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μυστικό τόσων χρόνων του «Σεσουάρ» και το κοινό το ξαναβλέπει μία και δύο φορές;

«Είναι μια παράσταση που έχει ζωντάνια χιούμορ και το πιο σημαντικό, ηθοποιοί και θεατές γίνονται «συνένοχοι» πράγμα το οποίο γίνεται πολύ δημιουργικό για το κοινό και χτίζει μια ιδιαίτερη σχέση μεταξυ τους.

Κάθε φορά μπορεί να βιώσεις κάτι διαφορετικό, να παρατηρήσεις μια λεπτομέρεια που σου είχε ξεφύγει ή να γελάσεις με κάτι που την προηγούμενη φορά δεν είχες προσέξει και φυσικά, υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι απόλυτα ίδιο γιατί οι ίδιοι οι θεατές το ορίζουν κάθε φορά. Νομίζω ότι αυτό είναι που κάνει τον κόσμο να επιστρέφει ξανά και ξανά. Ίσως τελικά το μυστικό είναι ότι το δεν έχει ημερομηνία λήξης και η καλή κωμωδία δεν εξαντλείται στην πρώτη».

«Για μένα προσωπικά είναι πρόκληση να μην επαναλαμβάνω απλώς μια παράσταση αλλά να την ξαναζω κάθε βράδυ κι εξάλλου θεωρώ ότι αυτό είναι και το πιο δύσκολο στο θέατρο γενικότερα, να το κάνεις να μοιάζει κάθε φορά σαν να συμβαίνει για πρώτη φορά και όχι απλά να το επαναλαμβάνεις» λέει στο iefimerida η Νίκη Λάμη

«Για μένα προσωπικά είναι πρόκληση να μην επαναλαμβάνω απλώς μια παράσταση αλλά να την ξαναζω κάθε βράδυ κι εξάλλου θεωρώ ότι αυτό είναι και το πιο δύσκολο στο θέατρο γενικότερα, να το κάνεις να μοιάζει κάθε φορά σαν να συμβαίνει για πρώτη φορά και όχι απλά να το επαναλαμβάνεις» λέει στο iefimerida η Νίκη Λάμη

Ποια λοιπόν είναι η μεγαλύτερη δυσκολία σε μια παράσταση που παίζεται ξανά και ξανά, αλλά κάθε βράδυ μπορεί να εξελιχθεί διαφορετικά;

«Μεγαλύτερη δυσκολία είναι να καταφέρνεις να κρατάς κάθε βράδυ τη φρεσκάδα της πρώτης φοράς, δε λέω καθόλου ότι αυτό είναι κάτι εύκολο, αλλά αυτό είναι το ζητούμενο σε προσωπικό επίπεδο και είμαι απόλυτα σίγουρη ότι είναι και το ζητούμενο όλων των συναδέλφων.

Μπορεί να γνωρίζεις πολύ καλά το έργο, τους ρυθμούς, τις ατάκες και τις κινήσεις σου, αλλά δεν μπορεις να λειτουργείς μηχανικά. Το κοινό είναι διαφορετικό κάθε βράδυ. Η ενέργεια η δική του αλλάζει και σίγουρα αυτό επηρεάζει κι εμάς πάνω στη σκηνή. Από μόνη της η δομή αυτού του έργου σε κάνει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση και να είσαι έτοιμος για τον επόμενο αυτοσχεδιασμό. Να ακούς να παρατηρείς και να αντιδράς πραγματικά σ’ αυτό που συμβαίνει.

Για μένα προσωπικά είναι πρόκληση να μην επαναλαμβάνω απλώς μια παράσταση αλλά να την ξαναζω κάθε βράδυ κι εξάλλου θεωρώ ότι αυτό είναι και το πιο δύσκολο στο θέατρο γενικότερα, να το κάνεις να μοιάζει κάθε φορά σαν να συμβαίνει για πρώτη φορά και όχι απλά να το επαναλαμβάνεις. Και το υπέροχο στο θέατρο είναι και ότι οι ίδιοι οι θεατές αντιλαμβάνονται πότε κάτι το κάνεις μηχανικά και και σε «ξεμπροστιάζουν».

Είναι τελικά πιο δύσκολο να κάνεις τον θεατή να γελάσει παρά να τον συγκινήσεις;

«Νομίζω ότι είναι εξίσου δύσκολο, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Το γέλιο είναι μια πολύ άμεση αντίδραση ή θα ακουστεί στην αίθουσα ή δεν θα ακουστεί.

Το κλάμα, από την άλλη, απαιτεί να δημιουργήσεις μια βαθύτερη συναισθηματική σύνδεση με τον θεατή, να τον αγγίξεις σε ένα πιο προσωπικό επίπεδο.

Στη συγκίνηση μπορείς να οδηγήσεις τον θεατή μέσα από μια συναισθηματική διαδρομή, στο γέλιο όμως πρέπει να τον κερδίσεις εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Αν έπρεπε όμως να διαλέξω, θα έλεγα ότι το να κάνεις ένα θέατρο να γελάσει πραγματικά είναι ίσως πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται, το γέλιο δεν μπορείς να το επιβάλεις πρέπει να το κερδίσεις.

Το να κάνεις κάποιον να κλάψει μπορεί να τον συγκινήσει. Το να τον κάνεις να γελάσει, ειδικά όταν το έχει ανάγκη, μπορεί να του αλλάξει ολόκληρη τη τη μέρα και όχι μόνο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποβαθμίζω ή υποτιμώ τη συγκίνηση γιατί πραγματικά μου έχει συμβεί και προσωπικά και το έχω δει να συμβαίνει μπροστά μου μία παράσταση να σε συγκινήσει τόσο πολύ που να σου αλλάξει καθοριστικά τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα».

Το να κάνεις ένα θέατρο να γελάσει πραγματικά είναι ίσως πιο δύσκολο απ' όσο φαίνεται, το γέλιο δεν μπορείς να το επιβάλεις πρέπει να το κερδίσεις

Το να κάνεις ένα θέατρο να γελάσει πραγματικά είναι ίσως πιο δύσκολο απ’ όσο φαίνεται, το γέλιο δεν μπορείς να το επιβάλεις πρέπει να το κερδίσεις

«Το γεγονός ότι κάποιος είναι δημόσιο πρόσωπο δεν σημαίνει ότι παραιτείται από το δικαίωμά του να είναι απλώς ένας άνθρωπος πίσω από τις κάμερες»

Ζούμε στην εποχή των σόσιαλ και του cancel. Πού τελειώνει, κατά τη γνώμη σας, το ενδιαφέρον του κοινού και πού αρχίζει η παραβίαση της ιδιωτικότητας;

«Νομίζω ότι όλο το παιχνίδι παίζεται στα όρια. Ο κόσμος έχει δικαίωμα να ενδιαφέρεται για έναν άνθρωπο που εκτίθεται δημόσια, μέσω της δουλειάς του, αλλά και μέσω των social media. Αυτό δε σημαίνει ότι αποκτά δικαίωμα πρόσβασης σε κάθε πτυχή της προσωπικής του ζωής.

Θεωρώ ότι άλλο είναι να μοιράζεσαι τη δουλειά σου, τις σκέψεις σου ή ένα κομμάτι της καθημερινότητάς σου και άλλο να αισθάνεσαι ότι πρέπει να απολογείσαι για κάθε προσωπική σου επιλογή.

Τα social media έχουν δώσει φωνή σε όλους, αλλά μαζί με την ελευθερία της έκφρασης χρειάζεται και η προσωπική ευθύνη. Από τη μία το cancel culture, πολλές φορές, δημιουργεί μια κουλτούρα δημόσιας καταδίκης χωρίς να γνωρίζουμε ολόκληρη την ιστορία ή όλες τις πλευρές της και από την άλλη το ότι μπορεί κάποιος να σηκώσει το κινητό του και να τραβήξει μια φωτογραφία ή ένα βίντεο ενός προσώπου μόνο και μόνο επειδή εκτίθεται μέσω της δουλειάς του το θεωρώ εντελώς ανάρμοστο.

Για μένα η ελευθερία του λόγου δεν πρέπει να καταργεί το σεβασμό και την ευγένεια και η δημοσιότητα δεν πρέπει να καταργεί σε τέτοιο βαθμό την ιδιωτικότητα. Το γεγονός ότι κάποιος είναι δημόσιο πρόσωπο δεν σημαίνει ότι παραιτείται από το δικαίωμά του να είναι απλώς ένας άνθρωπος πίσω από τις κάμερες».

Θέλω και χρειάζομαι γύρω μου ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Αυτο είναι το πιο σημαντικό για μένα!

Θέλω και χρειάζομαι γύρω μου ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Αυτο είναι το πιο σημαντικό για μένα!

Τι έχετε μάθει για τις σχέσεις (εργασιακές, προσωπικές, οικογενειακές) μεγαλώνοντας; Γίνεστε πιο επιλεκτική ή πιο ανεκτική;

«Μεγαλώνοντας έχω καταλάβει ότι όλες οι σχέσεις χρειάζονται σεβασμό, ειλικρίνεια και κυρίως ισορροπία. Είτε μιλάμε για τις προσωπικές, είτε για τις οικογενειακές, είτε για τις επαγγελματικές σχέσεις.

Νομίζω ότι γίνομαι πιο επιλεκτική, αλλά ταυτόχρονα και πιο ανεκτική. Πιο επιλεκτική ως προς τους ανθρώπους που επιλέγω να έχω κοντά μου και πιο ανεκτική απέναντι στις αδυναμίες και τις διαφορετικές απόψεις τους, δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα για να συνυπάρχουμε όμορφα, εννοείται ότι δεν το καταφέρνω πάντα αλλά συνεχίζω να προσπαθώ… Κυρίως, όμως, προσπαθώ να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο και να επενδύω την ενέργειά μου σε σχέσεις που έχουν αμοιβαιότητα. Γιατί τελικά, δεν έχει σημασία πόσους ανθρώπους έχεις γύρω σου, αλλά πόσο αληθινές είναι οι σχέσεις που έχεις.

Θέλω και χρειάζομαι γύρω μου ανθρώπους με τους οποίους μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Αυτο είναι το πιο σημαντικό για μένα!».

Προσωπικά μεγαλώνοντας προσπαθώ να βλέπω την εικόνα μου με περισσότερη αγάπη και με λιγότερη αυστηρότητα.Φυσικά, μου αρέσει να φροντίζω τον εαυτο μου, να είμαι όμορφη να αισθάνομαι θηλυκή αλλά δεν θέλω η αξία μου, ούτε ως γυναίκα ούτε ως ηθοποιός, να εξαρτάται από το πόσο νέα δείχνω

Προσωπικά μεγαλώνοντας προσπαθώ να βλέπω την εικόνα μου με περισσότερη αγάπη και με λιγότερη αυστηρότητα.Φυσικά, μου αρέσει να φροντίζω τον εαυτο μου, να είμαι όμορφη να αισθάνομαι θηλυκή αλλά δεν θέλω η αξία μου, ούτε ως γυναίκα ούτε ως ηθοποιός, να εξαρτάται από το πόσο νέα δείχνω

«Ζούμε σε μια εποχή που προβάλλει την αιώνια νεότητα, πολλές φορές σαν να είναι προϋπόθεση για να παραμένεις επιθυμητή ή ενδιαφέρουσα»

Πόσο εύκολο είναι για μια γυναίκα ηθοποιό να συμφιλιωθεί με την εικόνα της όταν αυτή αλλάζει μεγαλώνοντας ενώ το επάγγελμα σας απαιτεί διαρκή έκθεση;

«Δεν θα πω ότι είναι πάντα εύκολο, καθόλου καθόλου μάλιστα! Προσωπικά πάντα μιλώντας η εικόνα είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μου και συχνά υπάρχει μια διαρκής έκθεση και σύγκριση και όχι μόνο από τον κόσμο αλλά κι από εμένα την ίδια, έχει χρειαστεί πολλή δουλειά με τον εαυτό μου για να μπορώ να ισορροπώ και στο παρόν αλλά και στην εικόνα του μέλλοντος.

Ζούμε σε μια εποχή που προβάλλει την αιώνια νεότητα, πολλές φορές σαν να είναι προϋπόθεση για να παραμένεις επιθυμητή ή ενδιαφέρουσα. Προσωπικά μεγαλώνοντας προσπαθώ να βλέπω την εικόνα μου με περισσότερη αγάπη και με λιγότερη αυστηρότητα.

Φυσικά, μου αρέσει να φροντίζω τον εαυτό μου, να είμαι όμορφη να αισθάνομαι θηλυκή αλλά δεν θέλω η αξία μου, ούτε ως γυναίκα ούτε ως ηθοποιός, να εξαρτάται από το πόσο νέα δείχνω. Ρεαλιστικά εξάλλου δε δεν γίνεται αυτό.

Προτιμώ λοιπόν να μένω προσγειωμένη στην πραγματικότητα και να μη δημιουργώ συνεχώς τη φαντασίωση της αιώνιας νεότητας και αυτό θεωρώ ότι είναι ένα ζήτημα υπαρξιακό και δεν αφορά μόνο τη γυναίκα ηθοποιό, αφορά τη γυναίκα ως γυναίκα. Και πολλές φορές το ακουμπάμε επιδερμικά αυτό το θέμα αλλά στην πραγματικότητα χρειάζεται αρκετό χρόνο και αρκετή συνειδητότητα για να έρθει αυτή η συμφιλίωση!».

Πώς προέκυψε η υποκριτική; Ήταν ένα όνειρο που είχατε από μικρή ή μια ανακάλυψη που ήρθε στην πορεία;

«Νομίζω το δεύτερο! Ήταν μια ανακάλυψη που ήρθε στην πορεία. Πάντα ήμουνα το κορίτσι που φόραγε τα ρούχα της μαμάς και έβλεπε μια ελληνική ταινία και έπαιζε όλους τους ρόλους, αλλά η πραγματική σύνδεση με την υποκριτική έγινε μέσα στη σχολή.

Μεγαλώνοντας βέβαια και συνειδητοποιώντας περισσότερο κάποια πράγματα κατάλαβα πως η ανάγκη μου να ξεφεύγω απο την πραγματικότητα με ώθησαν έως και ασυνείδητα να επιλέξω να παίζω για να καταφέρω με αυτό τον τρόπο να αλλάζω και να δημιουργώ έναν καινούργιο κόσμο με τη φαντασία μου κι έναν καινούργιο ήρωα που θα με κάνει να ζήσω μια διαφορετική ζωή από αυτή που ισως ζούσα».

Πάμε και ένα πινγκ πονγκ για το τέλος!

Κωμωδία ή δράμα; Και τα δύο

Θέατρο ή τηλεόραση; Και τα δύο

Έρωτας με την πρώτη ματιά ή έρωτας που χτίζεται; Έρωτας που χτίζεται… εννοείται ξεκάθαρα.

Οργάνωση ή αυθορμητισμός; Οργάνωση με λίγη δόση αυθορμητισμού!

Νίκη Λάμη, Δημήτρης Μακαλιάς

Νίκη Λάμη, Δημήτρης Μακαλιάς

«Σεσουάρ για δολοφόνους» στο θέατρο Γκλορια

Οι θεατές αποφασίζουν ποιος «κουρεύεται» στο τέλος

Το κοινό καλείται να ενώσει τα κομμάτια του παζλ και να βγάλει τη δική του ετυμηγορία. Κάθε βράδυ ψηφίζεται ένας από τους τέσσερις υπόπτους ως ο επικρατέστερος δολοφόνος κι η παράσταση οδηγείται σε διαφορετικό φινάλε.

Το «Σεσουάρ για δολοφόνους» έχει καταφέρει κάτι σπάνιο: να παραμένει ζωντανό όχι επειδή επαναλαμβάνεται, αλλά επειδή κάθε βράδυ ξαναστήνεται μαζί με το κοινό.

Η αστυνομική πλοκή γίνεται παιχνίδι παρατήρησης, η κωμωδία αποκτά ρυθμό ζωντανής ανάκρισης και οι θεατές, από τη θέση τους, γίνονται μέρος της υπόθεσης.

Με διεθνή πορεία, εκατομμύρια θεατές, μεταφράσεις σε πολλές γλώσσες και αναγνώριση από το Βιβλίο Γκίνες για τη μακροβιότητά του, το Shear Madness έχει καθιερωθεί ως ένα από τα πιο επιτυχημένα και μακροβιότερα διαδραστικά θεατρικά έργα παγκοσμίως. Έχει μεταφραστεί σε 11 γλώσσες και παρουσιαστεί σε δεκάδες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, με περισσότερους από 8,2 εκατομμύρια θεατές διεθνώς.

Η διαχρονική του επιτυχία και η μοναδική του σχέση με το κοινό το έχουν καθιερώσει ως παγκόσμιο σημείο αναφοράς του διαδραστικού θεάτρου, με αναγνώριση και από το Βιβλίο Γκίνες για τη μακροβιότητά του.

Στην Ελλάδα, το «Σεσουάρ για δολοφόνους» συνεχίζει για 18η χρονιά, αποδεικνύοντας ότι ένα καλό μυστήριο, όταν έχει χιούμορ, ρυθμό και το κοινό μέσα στο παιχνίδι, παραμένει πάντα ανοιχτή υπόθεση.

Απόδοση: Θοδωρής Πετρόπουλος / Διασκευή: Νικορέστης Χανιωτάκης

Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης-Δημήτρης Μακαλιάς

Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα / Κοστούμια: Κατερίνα Ανδρικοπούλου

Μουσική επιμέλεια: Ο θίασος / Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Φωτογραφίες-Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας

Παίζουν: (Αλφαβητικά): Άρης Αντωνόπουλος, Νίκη Λάμη, Δημήτρης Μακαλιάς, Ζήσης Ρούμπος, Χάρης Χιώτης, Αντιγόνη Ψυχράμη.

Σε διπλή διανομή: Γιάννης Λατουσάκης, Αθηνά Μουστάκα

INFO Θέατρο Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, Αθήνα / Τηλέφωνο κρατήσεων: 2103600832

Ημέρες και Ώρες: Τετάρτη & Κυριακή: 20.00 / Παρασκευή: 21.00 / Σάββατο: 18:00 & 21.00

Τιμές εισιτηρίων: Α ΖΩΝΗ: 22€, Β ΖΩΝΗ: 20€, Γ ΖΩΝΗ: 18€, ΕΞΩΣΤΗΣ: 17€

Προπώληση Εισιτηρίων:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/sesouar-gia-dolofonous-2/



Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο iefimerida