Ο «Βυσσινόκηπος» είναι ένα θεατρικό έργο για τη μνήμη και τον χρόνο, για τη θραυσματικότητα του παρελθόντος και την προσπάθεια αναβίωσης του περασμένου χρόνου, τονίζει ο Δημήτρης Τάρλοου
- Μια οικογένεια αριστοκρατών, οικονομικά κατεστραμμένη, επιστρέφει στο πατρικό της κτήμα. Αντιμέτωποι με πλειστηριασμό, αρνούνται μια πρακτική λύση και χάνουν την περιουσία τους, παγιδευμένοι στις αναμνήσεις και την αδράνεια που τους χαρακτηρίζει.
- Οι ήρωες του έργου, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Δημήτρη Τάρλοου, βλέπουν τον οικείο τους κόσμο να διαλύεται και να θρυμματίζεται σε αβεβαιότητα. Ο θίασος βρίσκεται ήδη στο στάδιο των τελικών προβών για την παράσταση.
- Το έργο γράφτηκε το 1903 σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής αναταραχής στη Ρωσία. Θεωρείται προάγγελος των επαναστάσεων, καθώς ο Τσέχοφ καταδεικνύει την αδυναμία της αριστοκρατίας να κατανοήσει τις επερχόμενες ιστορικές αλλαγές.
- Οι χαρακτήρες αδυνατούν να ζήσουν στο παρόν, καθώς είναι δέσμιοι του παρελθόντος ή του μέλλοντος. Η αδιάκοπη ροή του χρόνου παρασύρει κάθε σταθερά, δημιουργώντας ένα τοπίο από νησίδες μνήμης και διαρκείς αβεβαιότητες.
Δέκα και πλέον χρόνια μετά τις βραβευμένες «Τρεις αδερφές» ο Δημήτρης Τάρλοου καταπιάνεται και πάλι με τον Αντόν Τσέχοφ, στο θέατρο Πορεία, αυτή τη φορά με τον «Βυσσινόκηπο» το κύκνειο άσμα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Πορεία στις 20 Νοεμβρίου 2026.
Πρώτη ματιά στον «Βυσσινόκηπο» του Δημήτρη Τάρλοου
Στον Βυσσινόκηπο μια οικογένεια αριστοκρατών παρακολουθεί άπραγη την κατάρρευση του κόσμου της. Η Λιουμπόφ Ρανέφσκαγια, οικονομικά και συναισθηματικά ναυαγισμένη, επιστρέφει από το Παρίσι στο πατρικό κτήμα, που σύντομα θα βγει σε πλειστηριασμό για χρέη. Παγιδευμένοι στις αναμνήσεις, στην ψευδαίσθηση μιας δόξας που έχει ήδη λήξει και στην αδράνεια, τόσο η Λιουμπόφ όσο και ο αδερφός της, αρνούνται την πρόταση του πρώην δουλοπάροικού τους Λιοπάχιν και χάνουν για πάντα τον κήπο.
Στο τέλος του έργου και της εποχής, αποχωρούν με δάκρυα, ξεχνώντας στο άδειο σπίτι τον ηλικιωμένο υπηρέτη Φιρς, ως σπαρακτικό υπόλειμμα ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια.
«Οι ήρωες του Τσέχοφ είναι κάτοικοι ενός τοπίου που διαλύεται μπροστά στα μάτια τους. Ανακαλύπτουν με τρόμο ότι αυτό που κάποτε τους ήταν οικείο, αυτό που πίστευαν πως τους ανήκε, έχει θρυμματιστεί σε αμέτρητα θραύσματα μνήμης και αβεβαιότητας» σημειώνει ο Δημήτρης Τάρλοου.
Ο θίασος είναι στις τελικές πρόβες υπό τις οδηγίες του Δημήτρης Τάρλοου και το iefimerida εξασφάλισε τις πρώτες φωτογραφίες με τα κοστούμια.
Δείτε φωτογραφίες
Στην παράσταση παίζουν: Αλεξία Καλτσίκη: Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα Ρανιέφσκαγια, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης: Λεονίντ Γκάγιεφ, Γιώργος Κισσανδράκης: Λιοπάχιν, Διονύσης Πιφέας: Πέτια Τροφίμοφ, Αδελαΐδα Κατσίδε: Άνια, Σμαράγδα Κάκκινου: Βάρια, Γιώργος Μπινιάρης: Φίρς, Δημήτρης Μπίτος: Πίστσικ, Μαριάννα Δημητρίου: Σαρλότα,
Σπύρος Μπόσγας: Επιχόντοφ, Ναταλία Εκσιέλ: Ντουνιάσα, Στέφανος Καλτζίδης: Γιάσα
Το έργο γράφτηκε το 1903 και πρωτοπαρουσιάστηκε στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας από τον Κονσταντίν Στανισλάφσκι.
Παρόλο που ο συγγραφέας χαρακτήρισε τον Βυσσινόκηπο κωμωδία, ο σκηνοθέτης το ανέβασε ως δράμα και μάλιστα με τραγικά στοιχεία, φανερώνοντας την πολλαπλή φύση του έργου, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα αριστουργήματα της παγκόσμιας δραματουργίας.
Γράφτηκε σε μία περίοδο που ο ρωσικός λαός ήταν βυθισμένος στην ανέχεια και την αμάθεια, ενώ θεωρείται από πολλούς προαναγγελία των επαναστάσεων του 1905 και του 1917. Μέσα σε αυτό διακρίνεται η πρόθεση του Τσέχοφ να καταδείξει την αδυναμία εκπροσώπων της αριστοκρατίας να κατανοήσουν τις κοινωνικές ανισορροπίες και διαφορές, που οδήγησαν σε ιστορικές ανατροπές, οι οποίες πρωτίστως επηρέασαν τους ίδιους.
«Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παιδικό δωμάτιο. Εκεί βρίσκεται κρυμμένο το αίνιγμα του έργου» λέει ο Δημήτρης Τάρλοου
Οπως τονίζει ο Δημήτρης Τάρλοου, «αν προσέξει κανείς, όλοι οι χαρακτήρες αδυνατούν να ζήσουν στο παρόν. Υπάρχουν μόνο μέσα από το παρελθόν ή το μέλλον. Ακόμη και ο Λοπάχιν, που τόσο αγωνιά για ένα πρακτικό παρόν, εξακολουθεί να ζει κάτω από τη σκιά της πατρικής τιμωρίας. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παιδικό δωμάτιο. Εκεί βρίσκεται κρυμμένο το αίνιγμα του έργου.
Το ποτάμι, στο οποίο πνίγηκε ο Γκρίσα, δεν είναι απλώς μια ανάμνηση· είναι η αδιάκοπη ροή του χρόνου που κυλά και παρασύρει τα πάντα. Το υπόγειο αυτό ρεύμα έχει εισβάλει σε ό,τι κάποτε αποτελούσε τη σταθερά μας. Έχει κατακλύσει το σπίτι. Λιμνάζει παντού. Δημιουργεί νησίδες μνήμης, από τις οποίες προσπαθούμε να κρατηθούμε. Όμως οι νησίδες μετασχηματίζονται διαρκώς και γεννούν νέες αβεβαιότητες» καταλήγει ο Δημήτρης Τάρλοου.
Δείτε το τρέιλερ της παράστασης
Άντον Τσέχοφ / Ο Βυσσινόκηπος
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Από 20 Νοεμβρίου 2026 | ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΕΙΑ
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη / Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Μουσική Σύνθεση: Φώτης Σιώτας / Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου / Κίνηση: Φαίδρα Νταϊόγλου
Συνεργάτις δραματουργός – κατά λέξη μετάφραση του ρωσικού πρωτοτύπου: Έρι Κύργια / Βοηθοί σκηνοθέτη: Αρίστη Τσέλου, Δήμητρα Κουτσοκώστα / Βοηθός σκηνογράφου: Αριστέα Στεφανουδάκη
Βοηθός ενδυματολόγου: Δέσποινα Ζαχαρίου
Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος / Trailer: Θωμάς Παλυβός
Διανομή:
Αλεξία Καλτσίκη: Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα Ρανιέφσκαγια
Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης: Λεονίντ Γκάγιεφ
Γιώργος Κισσανδράκης: Λιοπάχιν
Διονύσης Πιφέας: Πέτια Τροφίμοφ
Αδελαΐδα Κατσίδε: Άνια
Σμαράγδα Κάκκινου: Βάρια
Γιώργος Μπινιάρης: Φίρς
Δημήτρης Μπίτος: Πίστσικ
Μαριάννα Δημητρίου: Σαρλότα
Σπύρος Μπόσγας: Επιχόντοφ
Ναταλία Εκσιέλ: Ντουνιάσα
Στέφανος Καλτζίδης: Γιάσα
Εισιτήρια ΕΔΩ
Διάρκεια: 150 λεπτά (με διάλειμμα)
Τετάρτη έως Παρασκευή 20:00, Σάββατο 21:00 & Κυριακή 17:00
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο