Δημήτρης Μαύρος: Το συγκλονιστικό moto «Δεν θέλω να με σώσεις, θέλω να μπορέσω» – Οι 7 παράγοντες που επηρεάζουν τον ψηφοφόρο

Ο Δημήτρης Μαύρος, διευθύνων σύμβουλός MRB Hellas SA, συζητά με τον Βίκτωρα Μοντζέλλι στην εκπομπή Networking του Newsbeast

«Δεν θέλω να με σώσεις, θέλω να μπορέσω». Σε αυτή τη μικρή σε έκταση, αλλά συγκλονιστική σε νόημα φράση, ο Δημήτρης Μαύρος, διευθύνων σύμβουλος της MRB Hellas, συμπυκνώνει τη βαθύτερη ανάγκη του σημερινού Έλληνα. Οι πολίτες ζητούν τις συνθήκες που θα τους επιτρέψουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους, να δημιουργήσουν, να προχωρήσουν και, κυρίως, να πιστέψουν και πάλι στις δυνατότητές τους.

Ο κύριος Μαύρος υποδέχτηκε την εκπομπή Networking του Newsbeast στα γραφεία της εταιρείας του και είχαμε μια συζήτηση που ξεκίνησε από το αν είναι φυσιολογικός ο αριθμός των δημοσκοπήσεων που διενεργούνται στην Ελλάδα, μέχρι πόσοι Έλληνες πιστεύουν στους αγγέλους και γιατί το ποσοστό αυτό διαφοροποιείται σε σχέση με την ύπαρξη της Δευτέρας Παρουσίας.

Ο Δημήτρης Μαύρος μάς υπενθύμισε τα ισχυρά δίπολα -το εργαλείο και την υπερηφάνεια- που είχαν δημιουργήσει στο παρελθόν οι πρώην πρωθυπουργοί – από το «Ανήκομεν εις την Δύσιν», μέχρι τον εκσυγχρονισμό, συγκρίνοντάς τα με την απουσία ενός πραγματικού στόχου σήμερα.

Ο διευθύνων σύμβουλος της MRB εξηγεί τους επτά παράγοντες που επηρεάζουν το μυαλό του Έλληνα ψηφοφόρου – τον τρόπο που ψηφίζει δηλαδή. Η συζήτηση, διάρκειας μιας ώρας, ολοκληρώνεται με το σύνθετο και ρευστό σκηνικό του πολιτικού συστήματος. Την πιθανή συγκυβέρνηση, το κορώνα ή γράμματα του Αλέξη Τσίπρα, τον Νίκο Ανδρουλάκη που δεν τον καλούν στο «πάρτι», την Μαρία Καρυστιανού που χάνει έδαφος και τη φθορά που πιθανόν να δημιουργήσει ο Αντώνης Σαμαράς αν και όταν φτιάξει κόμμα.

Δείτε την εκπομπή Networking του Newsbeast

Ο Βίκτωρας Μοντζέλλι συζητά με τoν Δημήτρη Μαύρο

-Το πολιτικά δίπολα του παρελθόντος και το σήμερα: «Οι μεγάλοι πολιτικοί, οι μεγάλοι ηγέτες, που πέρασαν μεταπολιτευτικά έφτιαχναν πάντα ένα δίπολο: ο ένας πόλος ήταν πάντα το εργαλείο και ο άλλος ήταν μία υπερηφάνεια. Ο Κωνσταντίνος Καραμαλής, ο αποκαλούμενος “εθνάρχης”, έφτιαξε ως εργαλείο την ΕΟΚ και ως υπερηφάνεια το Ανήκομεν εις την Δύσιν. Ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε εργαλείο την αλλαγή και ως υπερηφάνεια η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Ο Κώστας Σημίτης έκανε εργαλείο τον εκσυγχρονισμό και ως υπερηφάνεια το ευρώ. Σήμερα πατάμε πάνω σε μπαλόνια όσον αφορά τα δίπολα. Επειδή, λοιπόν, δεν είναι με σαφήνεια διατυπωμένα, αν ρωτήσουμε δέκα πολιτικούς θα μας πει ο καθένας το δικό του, δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο πράγμα. Εκεί, λοιπόν, το ψάξαμε εμείς το τι αναμένουν οι Έλληνες σε σχέση με αυτά τα δύο πράγματα: το εργαλείο που αναμένουν οι Έλληνες είναι δίκαιες και καινοτόμες μεταρρυθμίσεις. Το “καινοτόμες μεταρρυθμίσεις” αυτή η κυβέρνηση το έχει πετύχει, αρχίζοντας από το gov.gr και πολλά άλλα πράγματα και αυτό που καλείται να χτίσει είναι το “δίκαιες”. Αναφορικά με το πεδίο “υπερηφάνεια” η απάντηση είναι μία λέξη: αυτοπεποίθηση. Ο Έλληνας την έχει χάσει και τη ζητάει πίσω. Το moto που έχουν οι Έλληνες είναι μια μικρή φράση που την είδα να προκύπτει από δύσκολες έρευνες συμπεριλαμβανημένων και μελετών AI: “Δεν θέλω να με σώσεις, θέλω να μπορέσω”».

-Οι επτά παράγοντες που επηρεάζουν το πίσω μέρος του μυαλού του Έλληνα ψηφοφόρου: «Το πρώτο είναι αυτό που έχουμε βαφτίσει εμείς ο “παλμός του πορτοφολιού”, δηλαδή η ακρίβεια, τα εισοδήματα, κτλ.

Το δεύτερο θέμα είναι το στεγαστικό το οποίο ανεβαίνει όπως το μάγμα σε ηφαίστειο. Αυτό θα είναι το πρόβλημα του μέλλοντος αν δεν ασχοληθεί μαζί τους σοβαρά η πολιτεία, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, στην Ελλάδα. Το στεγαστικό θέμα είναι ένας από τους τέσσερις πυλώνες που ορίζουν τη μεσαία τάξη, κυρίως στους νέους ανθρώπους. Ξέρετε πώς επιλέγουν οι νέοι να ενοικιάσουν σπίτι; Μπαίνουν στο σπίτι, κοιτάνε με την άκρη του ματιού τους τον χώρο υποδοχής να είναι στοιχειωδώς ευπρεπής -όσο μπορεί το κάθε ζευγάρι- και το πρώτο δωμάτιο που επισκέπτονται είναι το μπάνιο. Εκεί δημιουργήθηκε η λέξη “χρέπι”, δεν την έφτιαξαν οι μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι, την έφτιαξαν οι νέοι και ορίστηκε από το μπάνιο, διότι εκείνη τη στιγμή οι νέοι λένε “εγώ δεν ζούσα έτσι με τους γονείς μου”, το βλέπουν σαν υποβάθμιση, ότι “πάω προς τα πίσω” και χρησιμοποιούν τη λέξη αναξιοπρέπεια. Εκεί πρέπει να πας να μιλήσεις εσύ ως κόμμα, ως πολιτικός, ως κυβέρνηση, ως αντιπολίτευση.

Το τρίτο είναι η δυσπιστία που έχει αναπτυχθεί απέναντι στους θεσμούς. Ανάμεσα σε 30 θεσμούς, τους οποίους τους μελετάμε από το 1987. Ο πρώτος θεσμός αυτή τη στιγμή είναι η οικογένεια και ο τελευταίος είναι τα πολιτικά κόμματα.

Το τέταρτο είναι το δημογραφικό.

Το πέμπτο είναι τα αξιακά θέματα. Έχουμε γίνει βολικά θρήσκοι, γιατί από κάπου προσπαθούμε να πιαστούμε. Το ποσοστό των Ελλήνων που πιστεύουν ότι υπάρχουν άγγελοι, είναι 57%. Το ποσοστό των Ελλήνων που πιστεύουν στη Δευτέρα Παρουσία, είναι 47% και το ποσοστό των Ελλήνων που πιστεύει ότι είμαστε Ευρωπαίοι πολίτες “αισθάνομαι Ευρωπαίος πολίτης” είναι 68%. Το ενδιαφέρον ερώτημα που γεννάται είναι γιατί υπάρχει διαφορά στο ότι υπάρχουν άγγελοι, αλλά δεν υπάρχει η Δευτέρα Παρουσία. Γιατί οι άγγελοι είναι βολικοί, δεν σε κρίνουν, είναι απλά εκεί δίπλα σου ενώ η Δευτέρα Παρουσία είναι σαν να μιλάς με τον ίδιο τον αρχιτέκτονα του σύμπαντος, ο οποίος κρίνει. Συνεπώς, σκέφτονται “δεν μ’ αρέσει να πιστεύω ότι υπάρχει, δεν μπορώ την κρίση” και αναφορικά με το “Ευρωπαίος πολίτης” αφορά το “θέλω να ανήκω σε κάτι που θεωρώ πολιτισμένο ή βολικό”.

Το έκτο είναι ποιο κόμμα είναι κυρίαρχο στο πολιτικό σκηνικό, το οποίο μπορεί να κάνει καλό στον πολίτη, μπορεί όμως να του κάνει και κακό.

Το έβδομο είναι ό,τι συμβαίνει στην κεντροαριστερά. Ο πολίτης αναγκάζεται γιατί δεν έχει αντιπολίτευση. Δεν το βλέπει ιδεολογικά, αλλά ως μια λύση».

-Για το πολιτικό σκηνικό ενόψει των εκλογών: «Φαίνεται ότι θα αναγκαστούν τα κόμματα να καταφύγουν σε λύσεις συγκυβέρνησης συνεργασιών. Δεν νομίζω να πάμε σε τρίτες κάλπες, κάτι θα γίνει ενδιάμεσα διότι και ο κόσμος και τα κόμματα θα αρχίσουν να επαναπροσδιορίζουν τις στρατηγικές τους και τις ευθύνες τους, διότι θα τους “σπρώχνουν” τα αποτελέσματα του κόσμου».

-Για την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα: «Είναι νωρίς να πούμε τι θα γίνει. Αν οι εκλογές γίνουν την άνοιξη υπάρχουν ισοδύναμα δύο πιθανότητες: ή να αυξήσει ακόμα και αυτό το ποσοστό ή να υποστεί τέτοια φθορά που να χάσει μέρος αυτού του ποσοστού. Οι αναλυτές αυτή τη στιγμή ρωτάνε “μα καλά, ξεχάσανε τις κλειστές τράπεζες, το δημοψήφισμα, τη Novartis;”. Ο Έλληνας αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε υπογλυκαιμικό σοκ έλλειψης αντιπολίτευσης, επομένως οτιδήποτε εμφανίζει μια αξιοπρεπή δυναμική, έχει την τάση να το συγχωρεί. Αυτή η συγχωρητικότητα, λοιπόν, δεν ξέρω αν θα αντέξει ή θα ενισχυθεί κιόλας».

-Για το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη: «Ο κύριος Ανδρουλάκης, τηρουμένων των αναλογιών, ενδέχεται να είναι ένας από τους πιο αδικημένους πολιτικούς στην παρούσα φάση, γιατί έχει κάνει τεράστιες προσπάθειες και βελτιώσεις, απλώς η ταχύτητα με τον οποίο γίνονται, που είναι ήδη μεγάλη, παρόλα αυτά δεν είναι όσο μεγάλη είναι η πολιτική εξέλιξη και οι επικοινωνιακές ανάγκες εκεί έξω στην κοινωνία. Στην ουσία το ΠΑΣΟΚ είναι ίσως το μόνο κόμμα που έχει το πληρέστερο -αυτή τη στιγμή που μιλάμε τουλάχιστον- πρόγραμμα. Στην Ελλάδα λειτουργούμε μερικές φορές -και πρέπει να το αποδεχτούμε- με θυμικά κριτήρια, με όρους “πάρτι”. Δηλαδή “αυτόν τον καλούν στα πάρτι; Όχι. Δεν θα τον καλέσω και εγώ στο πάρτι μου”. Και αν αυτό συνεχίζεται, ξαφνικά μένει εκτός και δημιουργείται μια τέτοια συνθήκη. Άρα, λοιπόν, θα πρέπει να αποφασίσουμε να διαβάζουμε λίγο παραπάνω, που βέβαια στην Ελλάδα ουδέποτε έκατσε κανένας να διαβάζει προγράμματα για να αποφασίσει με σοβαρούς όρους. Είναι μοιραίο. Έχουμε εκπαιδευτεί πλέον όλοι μας σε επικοινωνιακές προσεγγίσεις των μέσω κοινωνικής δικτύωσης, οι συζητήσεις μας έχουν προσαρμοστεί έτσι».

-Για την Ελπίδα για Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού: «Η Μαρία Καρυστιανού έφτασε σε κάποια φάση να είναι δεύτερο κόμμα, όπως και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Έκτοτε το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού έμεινε για καιρό ψηλά και τώρα έχει αρχίσει και εμφανίζει μια φθορά, διότι ο κόσμος να ζητά πλέον κάτι απτό και από τους νέους παίκτες. Για παράδειγμα “πες μου ένα πρόγραμμα”, γιατί τώρα έχει υπέρτιτλο αφηγήματος “δικαιοσύνη”, αλλά σκέφτονται οι πολίτες “μπορείς να μου πεις τι θα γίνει με το παλμό του πορτοφολιού;”. Έχει μείνει one woman show».

-Για τον Αντώνη Σαμαρά: «Ο Αντώνης Σαμαράς, στην περίπτωση που κατέβει με δικό του κόμμα, θα φθάρει τη Νέα Δημοκρατία 1,2-1,5 μονάδες. Όχι παραπάνω».