Μουντιάλ 1930: Ο πρώτος τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου έγινε με δύο διαφορετικές μπάλες
«Αυτός θέλει μία μπάλα μόνος του», είναι μια φράση που λέμε για κάποιον παίκτη που δεν δίνει πάσα ούτε από το αριστερό πόδι στο δεξί, στο Μουντιάλ 1930 όμως, το πρώτο της ιστορίας, από μία μπάλα ήθελε η κάθε φιναλίστ του τελικού…
Η απουσία των περισσότερων ευρωπαϊκών ομάδων από το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο καθώς θα έπρεπε να κάνουν ένα πολύ μακρινό και κουραστικό ταξίδι μέχρι την Ουρουγουάη, σήμαινε ότι οι πιθανότητες ο τελικός να είναι υπόθεση της Νότιας Αμερικής ήταν αυξημένες και τελικά έτσι έγινε. Η διοργανώτρια ήταν η μία ομάδα που έφτασε στον τελικό και η αντίπαλός της ήταν η Αργεντινή.
Το κλίμα δεν ήταν καλό ανάμεσα στις δύο ομάδες καθώς δύο χρόνια νωρίτερα, το 1928, είχε γίνει χαμός όταν είχαν αναμετρηθεί για το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες και στον τελικό του Μουντιάλ φάνηκε: Δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν με ποια μπάλα θα διεξαχθεί το παιχνίδι, καθώς η κάθε ομάδα ήθελε τη δική της. Έτσι ήταν τα πράγματα τότε, η κάθε ομάδα είχε τη δική της μπάλα και στον τελικό καμία εκ των δύο φιναλίστ δεν έκανε πίσω.
Από το να μη γίνει τελικός επομένως, ο Ζιλ Ριμέ, ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε το Παγκόσμιο Κύπελλο, έδωσε τη λύση: Ένα ημίχρονο με τη μπάλα της μιας ομάδας, ένα ημίχρονο με τη μπάλα της άλλης και το νόμισμα θα έκρινε ποια θα χρησιμοποιείτο πρώτη. Ο κλήρος έπεσε στην Αργεντινή και με τη δική της μπάλα, στις 30 Ιουλίου 1930 στο κατάμεστο από 95.000 φιλάθλους «Σεντενάριο», άρχισε ο πρώτος τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η «αλμπισελέστε» έμεινε πίσω στο σκορ στο 12′ από το γκολ του Ντοράδο, με τους Φερέιρο (20′) και Στάμπιλε (37′) όμως έκανε την ανατροπή και έκλεισε το πρώτο ημίχρονο έχοντας το προβάδισμα (2-1). Στο δεύτερο όμως, ήταν η σειρά της μπάλας της Ουρουγουάης και με αυτή έγινε η ανατροπή: Ο Σέα στο 57′, ο Ιριάρτς στο 68′ και ο Κάστρο στο 89′ μετέτρεψαν το 1-2 σε 4-2 και έχρισαν παγκόσμια πρωταθλήτρια τη «σελέστε», η οποία είχε επικρατήσει και στους Ολυμπιακούς Αγώνες δύο χρόνια νωρίτερα.