Οι θεατρικές πρεμιέρες της τελευταίας εβδομάδας του Ιανουαρίου, γέλιο, συγκίνηση, μουσικό θέατρο

Η τελευταία αυτή εβδομάδα του Ιανουαρίου ανοίγει την αυλαία σε φρέσκιες θεατρικές πρεμιέρες στις σκηνές της πόλης.

Από δυναμικά δραματικά έργα που αναζητούν την ουσία της ανθρώπινης εμπειρίας, μέχρι χιουμοριστικές και ποιητικές παραστάσεις που υπόσχονται γέλιο και συγκίνηση, παρουσιάζονται δυναμικές και καινοτόμες προτάσεις.

Πάμε θέατρο;

Κάθε παραγωγή αυτή την εβδομάδα προσφέρει και μια μοναδική πρόσκληση στους θεατές.

«Ας περιμένουν οι γυναίκες» Θέατρο Ψυρρη

Μετά την θριαμβευτική της πορεία στη Θεσσαλονίκη, η παράσταση που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς έρχεται στο Θέατρο Ψυρρή για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Η θρυλική ταινία «Ας περιμένουν οι γυναίκες», μια κωμωδία με τη χαρακτηριστική ειρωνική, καυστική και ανθρώπινη γραφή του Τσιώλη. μεταφέρεται για πρώτη φορά στη σκηνή. Η θρυλική ταινία του 1998 με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Σάκη Μπουλά, Αργύρη Μπακιρτζή, που χάρισε στο ελληνικό κοινό ατάκες – σταθμούς και στιγμές ξεκαρδιστικού σουρεαλισμού, αποκτά νέα θεατρική πνοή. Το έργο παρακολουθεί μια παρέα ανδρών που ταξιδεύουν, μιλούν ασταμάτητα, φιλοσοφούν, σχεδιάζουν και ονειρεύονται. Καλοκαίρι. Δύο μπατζανάκηδες, ο Πάνος κι ο Μιχάλης, βιοτέχνες στην βιομηχανική ζώνη της Θεσσαλονίκης, ξεκινούν το ταξίδι τους για διακοπές στη Θάσο, όπου τους περιμένουν οι οικογένειές τους. Λίγο έξω από τη λίμνη Βόλβη, ένα απρόσμενο συμβάν σταματά την πορεία τους. Ο τρίτος μπατζανάκης, που ήδη βρίσκεται στη Θάσο και προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα σε τρεις οικογένειες.

Με χιούμορ και ευαισθησία, η παράσταση υπενθυμίζει γιατί αυτό το ταξίδι τριών ανδρών παραμένει τόσο βαθιά ανθρώπινο, ένα καθαρά ελληνικό roadtrip, γεμάτο στιγμές γέλιου και ανατροπών.

Παίζουν: Πέτρος Λαγούτης, Τάσος Τζιβίσκος, Νικόλας Βασιλειάδης, Νικίτα Ηλιοπούλου. Σε διπλή διανομή στους ρόλους τους Μαρία Γράμψα και Μαγδαληνή Μπεκρή, Βαγγέλης Λάσκαρης και Μιχάλης Χατζηαναστασίου. Τραγούδι: Αλεξάνδρα Μάγκου

«Το δέντρο που ματώνει» Θέατρο Αγγέλων Βήμα

Μια απομακρυσμένη αγροτική περιοχή στην αχανή ενδοχώρα της Αυστραλίας.

Μια μικρή κοινωνία που βλέπει, ακούει και γνωρίζει, αλλά σιωπά. Ένα ακραίο γεγονός: Μια μητέρα και οι δύο κόρες της πλάθουν και υιοθετούν έναν δικό τους κώδικα απονομής δικαιοσύνης και τον εφαρμόζουν πάνω στον επί χρόνια κακοποιητή σύζυγο και πατέρα τους. Ο μέχρι τότε αμέτοχος περίγυρός τους αντιδρά. Ένα ωμό, αλλά συνάμα λυρικό δράμα για την ενδο-οικογενειακή βία.

Παίζουν: Αντιγόνη Κουλουκάκου, Πένυ Διονυσιώτη, Καλλιόπη Πετροπούλου.

«Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου» Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης

Στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης, ανεβαίνει η «Η πιο υπέροχη χειρότερη του κόσμου», η υπαρξιακή κωμωδία της Φωτεινής Αθερίδου, σε σκηνοθεσία του Προμηθέα Αλειφεροπούλου. Μια καταιγίδα σκέψεων, λέξεων, νεύρων και γέλιου. Μια ιστορία που δεν ζητά άδεια, δεν φιλτράρει τίποτα και δεν υπόσχεται ότι όλα θα πάνε καλά.

Η Αγάπη, που ερμηνεύει η Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, προσπαθεί απλώς να επιβιώσει. Σε δουλειές που στραβώνουν, σε σχέσεις που μπλέκουν, σε σώματα που δεν συνεργάζονται, σε μυαλά που δεν το βουλώνουν ποτέ. Απ’τη σκηνή περνάνε σαν φλας οι άνθρωποι που τη διαμόρφωσαν — γονείς, φίλοι, έρωτες, ψυχολόγοι και θεραπευτές — με τον Μιχάλη Τιτόπουλο και τη Φωτεινή Αθερίδου να αλλάζουν πρόσωπα και ρυθμούς και να οδηγούν την Αγάπη, μέσα από φόβο και παράνοια, στην Εντατική.

Είναι μια παράσταση για το άγχος, τις κρίσεις, τις εμμονές, τις συγκρίσεις, το θεϊκό σεξ, το φρικτό σεξ, τα χάπια για την ακμή και την παρακμή. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς προστατευτικά. Με χιούμορ που τσιμπάει και με τρυφερότητα που φυτρώνει εκεί που δεν την σπέρνουν. Η σκηνοθεσία πατά στη λογική του stand-up: άμεση, ζωντανή, επικίνδυνα κοντινή. Παίζουν: Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη, Μιχάλης Τιτόπουλος, Φωτεινή Αθερίδου

«Λουκής Λάρας» Θέατρο Ολύμπια

Η συναρπαστική ιστορία του Λουκή Λάρα και της Σφαγής της Χίου το 1822, θα παρουσιαστεί την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», μέσα από το νέο πρωτότυπο μουσικό έργο του Λευτέρη Βενιάδη γραμμένο για αντρική φωνή, βιολοντσέλο και ηθοποιό.

Το εμβληματικό διήγημα του Δημητρίου Βικέλα, γραμμένο το 1879 και εμπνευσμένο από την αληθινή μαρτυρία του Χιώτη επιζώντα της Σφαγής Λουκά Ζίφου όπως αυτή καταγράφηκε στο χειρόγραφο «Αυτοβιογραφία γέροντος Χίου», μας γυρίζει σχεδόν 200 χρόνια πίσω, τη χρονιά της Μεγάλης Καταστροφής.

Χίος, 1822. Ο νεαρός Λουκής επιστρέφει με τον πατέρα του από τη Σμύρνη στη γενέτειρα τους, τη Χίο, προκειμένου να βρουν καταφύγιο από τις λεηλασίες και τις επιθέσεις των Τούρκων στη Μικρά Ασία που ολοένα και πυκνώνουν. Η Ελληνική Επανάσταση βρίσκεται στο απόγειό της και η Χίος δεν αργεί να μπει στον χάρτη των εξεγερμένων νησιών. Η απάντηση όμως των Τούρκων θα είναι αμείλικτη.

Μπροστά στα έντρομα μάτια του 20χρονου Λουκή συντελείται η ολοσχερής καταστροφή της Χίου. Ολόκληρα χωριά καίγονται, δεκάδες χιλιάδες σφαγιάζονται, γυναίκες βιάζονται, μικρά παιδιά απάγονται, το αίμα κυλάει παντού… Μέσα σε αυτόν τον όλεθρο ο Λουκής και η οικογένειά του παλεύουν για τη σωτηρία τους αναζητώντας τρόπο να εγκαταλείψουν το νησί. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή της μεγάλης τους περιπέτειας…

Η συγκλονιστική αυτή ιστορία μετατρέπεται σε μουσική αφήγηση χάρη στην πρωτότυπη σύνθεση του Λευτέρη Βενιάδη που αγκαλιάζει, διατρέχει και δίνει νέα πνοή στον λόγο του Βικέλα.

Ο ηθοποιός Κώστας Μπερικόπουλος, ο λυρικός τραγουδιστής Νίκος Ζιάζιαρης και ο διεξιοτέχνης σολίστας του βιολοντσέλου Αλέξανδρος Μποτίνης γίνονται η φωνή του Λουκή Λάρα. Ενός Λουκή με τρεις υποστάσεις. Όλες αδιαίρετες σε μια υπόσταση. Όλοι είναι ο Λουκής και αφηγούνται αυτή́ τη γεμάτη συγκινήσεις ιστορία, ταξιδεύοντας μας σε χρόνους και τόπους που μόνο η μουσική μπορεί.

«Ιεροτελεστία» Εθνικό Θέατρο

Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει από τις 28 Ιανουαρίου, στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Κτηρίου Τσίλλερ, την Ιεροτελεστία του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα και δραματουργού Guillaume Poix, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη. Μια παράσταση για τη θνητότητα, την απώλεια και ταυτόχρονα μία παρέλαση ανθρωπινότητας, μια γιορτή της ζωής.

Αντλώντας έμπνευση από 300 συνεντεύξεις που πάρθηκαν μεταξύ 2020 και 2021, μια περίοδο αυξημένης συλλογικής μοναξιάς, ο Guillaume Poix γράφει την Ιεροτελεστία (Un Sacre), σε μια ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, υφαίνοντας ένα χρονικό απώλειας που – μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων – καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Μια Ιστορία, η οποία σήμερα μοιάζει να τρέχει με τρόπους που δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε. Μια Ιστορία που σήμερα πλήττεται από άλλες κρίσιμες απώλειες: της αξιοπρέπειας, των δικαιωμάτων, της ενσυναίσθησης, της δικαιοσύνης.

Η Ιεροτελεστία, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, ακολουθεί τη λογική συνεντεύξεων του συγγραφέα, προσθέτοντας στο τελικό αποτέλεσμα και τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Αναγνωρίζοντας το θέατρο ως ιεροτελεστία της πραγματικότητας, πάντα με την κίνηση – την οποία υπογράφει η Ξένια Θεμελή – και ενισχύοντας το σκηνικό συμβάν με ζωντανή μουσική επί σκηνής, η παράσταση αναδύεται ως μια συλλογική ανάσα, μια αναπόφευκτη και φωτεινή μαρτυρία της ανθρώπινης ζωής. Γιατί το μόνο που μπορείς να κάνεις στον κόσμο που έχουμε φτιάξει, είναι να συνεχίσεις να υπάρχεις. Η ύπαρξη ως επανάσταση, λοιπόν.

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Ελευθερία Αγγελίτσα, Χαράλαμπος Αθανασόπουλος, Ειρήνη Δάμπαση, Γιώργος Εξακοΐδης, Γιώργος Κισσανδράκης, Κωνσταντίνος Κρομμύδας, Θάνος Μαγκλάρας, Ιωάννα Μαυρέα, Χρήστος Τζον Μούσλι, Μαρία Μπαγανά, Ανδρέας Νάτσιος, Ηλίας Σγουραλής, Θωμάς Τσακνάκης

«Ο Γιάννης το βουδι» ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Η τρυφερή και συνάμα σκληρή ιστορία του «Γιάννη» ζωντανεύει ξανά
για δεύτερη χρονιά, στον ειδικά διαμορφωμένο υπόγειο χώρο του
Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης από τις 26 Ιανουαρίου και για
περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη
Λιαρόπουλου.

Το έργο- που συγκίνησε πέρυσι το αθηναϊκό κοινό γράφτηκε από την Ευαγγελία Γατσωτή και προέκυψε από αποδελτιώσεις πραγματικών συνεντεύξεων, οι οποίες αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για τη δημιουργία μίας πρωτότυπης δραματουργίας. Στόχος της είναι να επαναπροσδιορίσει την πρόσληψη της αθέατης τοπικής μικροϊστορίας με όχημα τη μυθοπλασία.

Ένας λαογράφος και μια νεαρή γυναίκα αγκυροβολούν ένα ζεστό
καταμεσήμερο στο λιμάνι ενός νησιού με rooms to let, με την ελπίδα να
μαζέψουν ζουμερούς καρπούς από τα εύφορα λιβάδια της λαϊκής
παράδοσης. Οι δυο τους, ξεκινούν τη φολκλορική τους αναζήτηση,
παίρνοντας συνεντεύξεις απ’ τον ντόπιο πληθυσμό. Οι αφηγήσεις,
ωστόσο, που έρχονται στο φως, ανατρέπουν εντελώς την εικόνα του
καλοσυνάτου ροδαλού χωρικού, όπως εκείνοι την έχουν στο μυαλό
τους. Ακολουθώντας τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις, οι πρωταγωνιστές
μας βουτούν σε μία σπείρα γεγονότων από τον κόσμο της σιωπής και
της συνενοχής, η οποία θα τους στροβιλίσει βασανιστικά ως το τελικό
σημείο της κάθαρσης.

Οι ηθοποιοί: Φίλιππος Κοντογιώργης, Θανάσης Λυσανδρόπουλος, Σταύρια Νικολάου και Γρηγόρης Πανταζής, εναλλάσσονται σε όλους
τους ρόλους του έργου, δίνοντας την αίσθηση ότι βιώνουν όλα τα
γεγονότα της ζωής τους στις τέσσερις γωνίες μιας αυλής ενός αγροτικού
σπιτιού.