Ξεκίνησε η Τριήμερη νηστεία των μοναχών στο Άγιον όρος.

Οι καμπάνες σίγησαν πριν λίγο οι μοναχοί έβαλαν μετάνοια ο ένας στον άλλο. Ζήτησαν συγχώρεση —όχι τυπικά, αλλά ως απαραίτητο εφόδιο για το ταξίδι. Τώρα, οι διάδρομοι των Ιερών Μονών ερημώνουν. Το φως των κεριών σβήνει σταδιακά και οι βαριές ξύλινες πόρτες των κελιών κλείνουν πίσω από το μαύρο ράσο.

Για τις επόμενες τρεις ημέρες, ο χρόνος σταματά. Το «Τριήμερο» ξεκινά.

Χωρίς τροφή – Το σώμα ασκείται στην εγκράτεια.

Χωρίς νερό – Η δίψα της ψυχής γίνεται πιο δυνατή από τη δίψα του στόματος.

Με αδιάλειπτη προσευχή – Το κομποσχοίνι γίνεται η μόνη συντροφιά στο ημίφως.

Είναι μια εκούσια απομόνωση που δεν κρύβει θλίψη, αλλά μια γλυκιά προσμονή. Ο μοναχός αποσύρεται από τον κόσμο για να βρει τον εαυτό του και, μέσω αυτού, να προσευχηθεί για όλο τον κόσμο. Σε εκείνο το μικρό κελί, με τη μυρωδιά του λιβανιού να έχει ποτίσει τους τοίχους, η πείνα μετατρέπεται σε πνευματική διαύγεια.

Έξω, ο Άθωνας στέκει επιβλητικός μέσα στην χειμωνιάτικη ψύχρα. Μέσα, στην ησυχία, συντελείται η μεγαλύτερη μάχη , αυτή της ταπείνωσης.

Όταν μετά από τρεις ημέρες οι μοναχοί θα βγουν ξανά για την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία, τα πρόσωπά τους, αν και χλωμά, θα λάμπουν από ένα φως που δεν περιγράφεται με λέξεις.