Τουρνουά τάβλι για μαθητές με δασκάλους μέλη των ΚΑΠΗ – Πώς μια παρτίδα «γεφύρωσε» τα ενδιαφέροντα δύο γενεών
Ντόρτια, εξάρες ή ασσόδυο; Τα ζάρια φεύγουν από το χέρι, πέφτουν με δύναμη επάνω στη ξύλινη επιφάνεια, τα πούλια αρχίζουν να μετακινούνται και η παρτίδα τάβλι έχει μόλις ξεκινήσει. Οι ταβλαδόροι κάθονται απέναντι ο ένας από τον άλλον για πόρτες, πλακωτό ή φεύγα, την ίδια ώρα που οι θεατές παρακολουθούν όρθιοι, άλλοτε αστειευόμενοι, άλλοτε δίνοντας συμβουλές ή υποστηρίζοντας τον έναν από τους δύο παίκτες.
Το τάβλι, πέρα από ένα απλό παιχνίδι μπορεί να αποτελέσει κλασική «γέφυρα» γενεών. Όπως ακριβώς συνέβη στις αίθουσες του 30ου Γυμνασίου Θεσσαλονίκης «Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή», εκεί όπου 13χρονοι μαθητές και μέλη των ΚΑΠΗ βρέθηκαν αντίπαλοι στο ίδιο ταμπλό. Μεγαλύτεροι και μικρότεροι σε ηλικία παίκτες, άντρες και γυναίκες, αγόρια και κορίτσια, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό σε ένα τουρνουά που έμοιαζε περισσότερο με «ιεροτελεστία», συνδυάζοντας στρατηγική, τύχη και κοινωνική αλληλεπίδραση.
Οι μεγαλύτεροι μετέφεραν τις γνώσεις και την εμπειρία τους στο τάβλι. Πώς να «τσιμπάς» τα ζάρια, να κάνεις σωστές πόρτες για να εγκλωβίσεις τον αντίπαλο, πώς να πάρεις το παιχνίδι διπλό. Τα παιδιά, από την άλλη, βρήκαν την ευκαιρία κάποια να τελειοποιήσουν τις γνώσεις τους στο παραδοσιακό παιχνίδι και άλλα να μάθουν γρήγορα τους κανόνες.
«Περάσαμε πολύ καλά με τους μαθητές και τους άρεσε το παιχνίδι. Είχαν λίγες γνώσεις κι έτσι παίξαμε πόρτες. Το σημαντικό είναι στο τέλος έφυγαν χαρούμενα», είπε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο 86χρονος Βασίλης Παπακώστας, μέλος των ΚΑΠΗ του δήμου Θεσσαλονίκης. Μεγάλος ταβλαδόρος ο ίδιος, με βαριά «ένσημα» έξι δεκαετιών, δεν «δίδαξε» μόνο τα μυστικά για καλό τάβλι, αλλά έδωσε και πολύτιμες συμβουλές. «Τους είπα να μην τους κυριεύσει! Να γίνουν καλοί παίκτες και όχι οπαδοί στο τάβλι», συμπλήρωσε.
Ο κ. Παπακώστας αγαπάει να παίζει όλα τα παιχνίδια στο τάβλι, ανάλογα με τον αντίπαλο και το ζάρι. Γιατί, όπως εξήγησε, το τάβλι είναι και θέμα ψυχολογίας: «πρέπει να ψυχολογήσεις τον αντίπαλο εάν είναι καλός, εάν παίζει επιθετικά ή συντηρητικά».
Το πρώτο τουρνουά τάβλι με συμμετοχή των ΚΑΠΗ – Πληθώρα δράσεων «ενώνουν» ηλικιωμένους και παιδιά
Αυτό το τουρνουά τάβλι ήταν το πρώτο στο οποίο συμμετείχαν τα μέλη των ΚΑΠΗ του δήμου Θεσσαλονίκης, ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αντιδήμαρχος Μέριμνας για την Τρίτη Ηλικία, Κοινοτήτων και Δημοτικής Αποκέντρωσης, Παντελής Καζαντζίδης.
«Είναι σίγουρο πως, κάποια στιγμή, στο μέλλον θα επαναληφθεί. Διότι τόσο τα μέλη μας, όσο και τα παιδιά το χάρηκαν ιδιαίτερα. Βρήκαν αρκετά κοινά σημεία και έγιναν πολλές και ενδιαφέρουσες συζητήσεις, παίζοντας πάνω από ένα ταμπλό τάβλι, παρά τα χρόνια που μπορεί να χωρίζουν τις διαφορετικές γενιές», σημείωσε ο κ. Καζαντζίδης.
Το προηγούμενο διάστημα έγιναν και άλλες δράσεις στο πλαίσιο της προσπάθειας που καταβάλλει ο δήμος Θεσσαλονίκης για τη διαγενεακή συνεργασία, την κοινωνική προστασία και την ευημερία των ηλικιωμένων. Για παράδειγμα, υλοποιήθηκε ένας διαγενεακός περίπατος, ενώ μέλη των ΚΑΠΗ επισκέφτηκαν το 7ο Γυμνάσιο και συζήτησαν για τα παιχνίδια που παίζονταν παλαιότερα στις αυλές και τις αλάνες. Τις επόμενες ώρες, κυρίες από το 5ο ΚΑΠΗ θα βρεθούν στο 88ο ΚΔΑΠ και μαζί με τα παιδιά θα βάψουν πασχαλινά αβγά.
«Η διαγενεακότητα είναι μάθηση και μία διαδικασία σύνδεσης ηλικιωμένων και παιδιών με πολλαπλούς στόχους, όπως η νοητική ενδυνάμωση, η αποδοχή, η άρση των στερεοτύπων. Ο ηλικιακός διαχωρισμός αποτελεί ένα φαινόμενο στην εποχή μας και για το λόγο αυτό η δημοτική αρχή δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα σε δράσεις στον δήμο Θεσσαλονίκης», συμπλήρωσε, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η αρμόδια εντεταλμένη δημοτική σύμβουλος, Ελένη Αντωνιάδου.
Το μόνο σίγουρο είναι πως στο τουρνουά τάβλι που έγινε στο 30ο Γυμνάσιο δεν υπήρξαν ούτε νικητές, ούτε ηττημένοι. Κερδισμένοι ήταν όλοι τους. Τόσο οι μεγαλύτεροι, που «έκλεψαν» λίγο από τη χαρά της νιότης των παιδιών, όσο και οι μαθητές που είδαν τον κόσμο μετά από τα ώριμα και έμπειρα μάτια των αντιπάλων τους. Το παιχνίδι, ωστόσο, δεν έκλεισε οριστικά. Οι …πόρτες έμειναν ανοιχτές για επόμενη συνάντηση!