Το μοντέλο που έγινε ακτιβίστρια και έφερε την απαγόρευση της γούνας στα fashion weeks: Η Emma Håkansson στο iefimerida

Από την πασαρέλα στον ακτιβισμό: η Emma Håkansson ανήκει στη νέα γενιά που δεν θέλει να αλλάξει απλώς τα υλικά της μόδας, αλλά τον ίδιο τον ορισμό της πολυτέλειας. Ήδη κατάφερε να απαγορευτεί η γούνα στις εβδομάδες μόδας Λονδίνου και Νέας Υόρκης.

Η Emma Håkansson δεν προέρχεται από τον ακτιβισμό· προέρχεται από την πασαρέλα. Ξεκίνησε ως μοντέλο και σήμερα είναι από τα πρόσωπα που συνέβαλαν στην απαγόρευση της γούνας από την Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου μια αλλαγή που, όπως λέει, σε μια βιομηχανία «γεμάτη σύμβολα και εικόνες» λειτουργεί ως σαφές μήνυμα για το τι δεν είναι πλέον αποδεκτό. Έρχεται στην Αθήνα, στο ΕΜΣΤ, για να μιλήσει για τη μόδα όχι ως αισθητική αλλά ως ηθική και πολιτική πράξη, υποστηρίζοντας ότι η βιομηχανία παραμένει παγιδευμένη στην ψευδαίσθηση πως υπάρχει «αποδεκτός τρόπος να μετατρέπεις ένα ζωντανό ον σε εμπόρευμα».

Στη συνέντευξη που ακολουθεί αποδομεί τη γλώσσα της βιωσιμότητας -«μιλάμε για βελτιώσεις ευζωίας, είναι σαν να βάφεις το κελί ενός θανατοποινίτη πιο όμορφο χρώμα»- και αμφισβητεί τη διάκριση ανάμεσα σε γούνα και δέρμα: «είναι σώματα που σκοτώθηκαν για κέρδος». Για την ίδια, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η παραγωγή αλλά η κανονικοποίηση: «εκμεταλλευόμαστε τα ζώα τόσο καιρό που ξεχάσαμε ότι έχουμε επιλογή να μην το κάνουμε».

Η παρουσία της στην Ελλάδα στο πλαίσιο της ημερίδας του ΕΜΣΤ «Η εκτροφή ζώων για γούνα και η ηθική μόδα στην Ευρώπη: Προοπτικές» έχει ιδιαίτερο. Η συζήτηση μεταφέρεται έτσι από την πασαρέλα στη δημόσια σφαίρα από το τι θεωρείται πολυτέλεια στο τι θεωρείται ηθικά αποδεκτό. Γιατί, όπως καταλήγει η ίδια η Ηana, «η ομορφιά δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς συμπόνια»

Ξεκίνησες ως μοντέλο. Πώς ένιωθες τότε όταν σε έντυναν με γούνες και πώς αυτή η μνήμη διαμορφώνει σήμερα τον ακτιβισμό σου;

Ξεκίνησα να δουλεύω ως μοντέλο ενώ ήμουν ακόμη έφηβη στο σχολείο -ένα συνηθισμένο αλλά προβληματικό στοιχείο της βιομηχανίας-  πράγμα που σήμαινε ότι υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία ένιωθα άβολα φορώντας γούνα και ρούχα από ζώα, αλλά ακόμη έβρισκα τη φωνή και τη δύναμή μου για να αρνηθώ. Αυτό ήταν ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί, παρά το glamour, τα μοντέλα είναι σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωμένα και υποτιμημένα μέσα στη βιομηχανία. Ένιωθα άβολα μέσα στο ίδιο μου το δέρμα γνωρίζοντας ότι φορούσα το δέρμα κάποιου άλλου ζωντανού οργανισμού, γνωρίζοντας ότι αυτό το δέρμα «εξωραΐστηκε» όχι μόνο μέσω δυσφορίας αλλά μέσω τεράστιου πόνου, καταπίεσης και σφαγής. Προσπαθώ να μην ξεχνώ ποτέ πώς μπορεί να είναι η εμπειρία των ζώων για τα οποία αγωνίζομαι και πιστεύω ότι αυτή η αναστοχαστική στάση είναι χρήσιμη.

Υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που συνειδητοποίησες ότι δεν μπορούσες πια να συμμετέχεις στο σύστημα όπως ήταν;

Από τη σκοπιά της μόδας, αυτό ήταν μια σειρά στιγμών που με τον καιρό απέκτησαν βάρος και έφτασαν σε ένα σημείο καμπής. Αλλά, σε ευρύτερο επίπεδο, υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή κατά την οποία κατάλαβα πραγματικά ότι η αντίληψή μου πως κάποια ζώα μπορούν να εμπορευματοποιούνται και να θανατώνονται «αποδεκτά» δεν ήταν πραγματικά δική μου άποψη δεν ήταν κάτι που ήθελα πια να υποστηρίζω. Είμαι μισή Σουηδή και όταν ήμουν δεκατεσσάρων έζησα για μερικούς μήνες με τη σουηδική οικογένειά μου. Στη Σουηδία είναι φυσιολογικό να τρώνε άλκη (ο μεγαλύτερος αντιπρόσωπος των ελαφοειδών) και ελάφι, αλλά στην Αυστραλία, όπου μεγάλωσα, αυτό δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο. Ένιωσα άβολα με αυτό. Η δυσφορία με ανάγκασε να δω τη δική μου ασυμφωνία και υποκρισία. Συνειδητοποίησα ότι αν ένιωθα πως είναι λάθος να φάω έναν άλκη, τότε ήταν λάθος να φάω οποιονδήποτε… Τελικά αυτό οδήγησε στο ότι είναι λάθος να φοράς οποιονδήποτε, να βλέπεις οποιονδήποτε ως υπάρχοντα για να γίνει προϊόν προς υποτιθέμενο όφελός μου.

Είχες καθοριστικό ρόλο στην απαγόρευση της γούνας από την Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης. Τι σήμαινε αυτή η στιγμή για σένα, ήταν μια συμβολική νίκη ή ένα δομικό σημείο καμπής;

Η Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης ήταν η δεύτερη από τις «Μεγάλες Τέσσερις» εβδομάδες μόδας για τις οποίες συμβάλαμε στη διαμόρφωση πολιτικής χωρίς γούνα (η πρώτη ήταν το Λονδίνο, ενώ το Μιλάνο και το Παρίσι απομένουν). Οι «Μεγάλες Τέσσερις» αποτελούν με πολλούς τρόπους σύμβολα της κορυφής της μόδας, πράγμα που σημαίνει ότι όταν υιοθετούν πολιτικές χωρίς γούνα, η αλλαγή είναι ταυτόχρονα μια συμβολική νίκη και ένα δομικό σημείο καμπής: σε μια βιομηχανία που βασίζεται τόσο πολύ σε σύμβολα, εικόνες και τάσεις, αυτό αποτελεί σαφές σήμα για το τι δεν είναι πλέον αποδεκτό. Γνωρίζουμε ότι αυτές οι αλλαγές οδηγούν γρήγορα σε συζητήσεις σε επίπεδο brands σχετικά με περαιτέρω επενδύσεις σε bio-γούνα χωρίς ζώα και σε κάθε είδους άλλες θετικές αλλαγές.

Αν η Vogue σε αποκαλεί «ηθική πυξίδα» της μόδας, τι λέει αυτό για το πού βρίσκεται σήμερα χαμένη η βιομηχανία;

Η βιομηχανία της μόδας παραμένει παγιδευμένη στην ψευδή ιδέα ότι υπάρχει αποδεκτός ή «ευγενικός» τρόπος να μετατρέπεις ζωντανά όντα σε εμπορεύματα. Δημιουργεί πιστοποιήσεις για πιο «υπεύθυνα» συστήματα που υπάρχουν για να αποσπούν κέρδος από τα σώματα ζώων των οποίων οι ζωές αφαιρούνται μέσα σε αυτά. Πρόκειται για πλάνες που σταδιακά καταρρέουν. Η βιομηχανία γούνας διαθέτει πιστοποίηση για αυτό που αποκαλεί πιο «υπεύθυνη» γούνα, αλλά όλο και λιγότεροι άνθρωποι το αποδέχονται ως οτιδήποτε πέρα από ανήθικο μάρκετινγκ. Παρόμοιες πιστοποιήσεις για άλλα υλικά ζωικής προέλευσης σύντομα θα κριθούν επίσης πιο αυστηρά. Ενώ υποστηρίζω τη μείωση του πόνου όταν δεν μπορούμε ακόμη να τον εξαλείψουμε (για παράδειγμα υποστηρίξαμε την απαγόρευση της ζωντανής κοπής αρνιών στη βιομηχανία μαλλιού, αλλά υποστηρίζουμε και τη μετάβαση πέρα από το μαλλί), είναι επιζήμιο να χαρακτηρίζεται μια λιγότερο επιβλαβής παραγωγή ως αποδεκτή ή ακόμη και καλή. Για παράδειγμα, στο Responsible Wool Standard, ένα αρνί μπορεί ακόμη να του κόβονται οι όρχεις χωρίς ανακούφιση πόνου αν αυτή δεν είναι «διαθέσιμη», και τα πρόβατα μπορούν να θανατώνονται επειδή δεν είναι πλέον κερδοφόρα.

Εισήγαγες τον όρο «Total Ethics Fashion». Γιατί ήταν σημαντικό να ξεπεραστεί η γλώσσα της “sustainable” (βιώσιμου) ή της “ethical” (ηθικής μόδας;

Συνήθως ακούμε για «βιώσιμη μόδα» και «ηθική μόδα» ως δύο ίσως σχετικές αλλά τελικά διαφορετικές έννοιες. Η μία αφορά τη μόδα που είναι καλύτερη για τον πλανήτη, με χαμηλότερες εκπομπές, λιγότερα απόβλητα κ.λπ. Η άλλη αφορά κυρίως τους ανθρώπους που κατασκευάζουν τα ρούχα μας, αν πληρώνονται και αντιμετωπίζονται δίκαια. Και τα δύο είναι εξαιρετικά σημαντικά. Ωστόσο, είναι θεμελιώδες λάθος να βλέπουμε έναν υγιή πλανήτη και τη συναισθανόμενη ζωή πάνω του ως ξεχωριστά πράγματα. Είναι επίσης σοβαρό σφάλμα να σκεφτόμαστε μόνο τους ανθρώπους όταν μιλάμε για την ηθική μεταχείριση των έμβιων όντων στη μόδα. Η μόδα αντικειμενοποιεί και εκμεταλλεύεται πολλούς ανθρώπινους εργαζόμενους, μόνο το 2% των εργατών ένδυσης παγκοσμίως εκτιμάται ότι λαμβάνει μισθό διαβίωσης που καλύπτει βασικές ανάγκες όπως τροφή, στέγη και ιατρική περίθαλψη. Όμως πάνω από ένα δισεκατομμύριο ζώα γδέρνονται για τη βιομηχανία της μόδας και αυτά τα άτομα, σε μεγάλο βαθμό, εξακολουθούν να αγνοούνται. Η Total Ethics Fashion δηλώνει ότι άνθρωποι, άλλα ζώα και ο πλανήτης πρέπει να προηγούνται του κέρδους ώστε η μόδα να είναι πραγματικά υπεύθυνη. Αυτό σημαίνει λειτουργία εντός των πλανητικών ορίων, άρνηση εμπορευματοποίησης των ζώων μέσω βίας και αποφυγή χρήσης τους, αντιμετώπιση των ανθρώπων ως εξειδικευμένων τεχνιτών και όχι μηχανών. Στην πραγματικότητα πρόκειται απλώς για το να θέτουμε τη ζωή πάνω από το κέρδος γιατί όταν σκεφτόμαστε τη ζωή και τη φύση, όλοι αποτελούμε μέρος της: οι άνθρωποι είναι απλώς ένα από τα πολλά θαυμαστά ζωικά είδη και όλα τα ζώα ζούμε όχι μέσα στη φύση αλλά ως μέρος της.

Πώς απαντάς στο επιχείρημα ότι η εκτροφή ζώων για γούνα στηρίζει τις τοπικές οικονομίες, ιδιαίτερα σε περιοχές που ήδη αντιμετωπίζουν οικονομική παρακμή;

Σε επίπεδο ΕΕ, η εκτροφή ζώων για γούνα είναι ζημιογόνα εδώ και κάποια χρόνια, επειδή κάθε δέρμα κοστίζει περισσότερο να φτάσει στην αγορά απ’ όσο πωλείται (με την αξία πώλησής του να έχει μειωθεί κατά 92% την τελευταία δεκαετία). Αυτό σημαίνει ότι, παρότι ίσως προς το παρόν κάποιες τοπικές περιοχές να ωφελούνται ακόμη, η τάση δείχνει ότι σύντομα αυτό δεν θα ισχύει, και για τις περισσότερες ήδη δεν ισχύει. Υπήρξε πρόσφατη οικονομική έκθεση που έδειξε ότι η βιομηχανία γούνας δημιουργεί ετήσια απώλεια 9,2 εκατομμυρίων ευρώ σε ακαθάριστη προστιθέμενη αξία για την οικονομία της ΕΕ. Υπάρχουν επίσης σημαντικά περιβαλλοντικά κόστη που συνδέονται με τη βιομηχανία, εκτιμώμενα σε 226 εκατομμύρια ευρώ ετησίως λόγω ρύπανσης, υποβάθμισης τοπικού περιβάλλοντος κ.ο.κ. Οι κοινότητες αξίζουν βιομηχανίες με προοπτική μέλλοντος που προστατεύουν το τοπικό τους περιβάλλον, τη μακροπρόθεσμη ευημερία και τις αξίες τους. Οι χρηματοδοτούμενες δίκαιες μεταβάσεις πέρα από το εμπόριο γούνας (όπως έχουμε δει σε εθνικές απαγορεύσεις παραγωγής, πιο πρόσφατα στην Πολωνία) παίζουν σημαντικό ρόλο.

Πώς θα έμοιαζε μια «δίκαιη μετάβαση» για εργαζόμενους και κοινότητες που σήμερα εξαρτώνται από τη βιομηχανία γούνας;

Όσον αφορά μια δίκαιη μετάβαση, υπάρχουν πολλά παραδείγματα και μπορούμε να τα δούμε και σε άλλους κλάδους. Όταν μια βιομηχανία αναγνωρίζεται ως επιβλαβής και πρέπει να αποσυναρμολογηθεί, αυτό δεν αποτελεί ποτέ κριτική προς τον εργαζόμενο, που συχνά είναι κάποιος που κάνει μια δουλειά που άλλοι προτιμούν να μην κάνουν. Σκεφτείτε εργαζόμενους σε ορυχεία ορυκτών καυσίμων ή σε σφαγεία. Θα μπορούσαν να δοθούν κονδύλια σε όσους λειτουργούν φάρμες γούνας ώστε η γη -που σήμερα καλύπτεται από κλουβιά- να επαναχρησιμοποιηθεί για εναλλακτική παραγωγή πιο ήπια και βιώσιμη. Οι Πολωνοί εκτροφείς γούνας, για παράδειγμα, θα λάβουν χρηματοδότηση δίκαιης μετάβασης. Αυτό είναι σημαντικό και μας βοηθά να προχωρήσουμε μαζί αντί να δημιουργούνται διαιρέσεις.

. Γιατί πιστεύεις ότι η βία κατά των ζώων στη μόδα παραμένει κοινωνικά αόρατη σε σύγκριση με άλλες μορφές εκμετάλλευσης;

Ειλικρινά, πιστεύω ότι οι περισσότερες μορφές εκμετάλλευσης, όχι μόνο απέναντι στα άλλα ζώα αλλά και απέναντι σε άλλους ανθρώπους και στον πλανήτη που μοιραζόμαστε, παραμένουν σε μεγάλο βαθμό κοινωνικά αόρατες. Δεν θέλω να υποβαθμίσω αυτή τη σκληρή πραγματικότητα που πρέπει να λυθεί. Ωστόσο, τα ζώα είναι από τα πιο συστηματικά παραγνωρισμένα και το βάθος της καταπίεσής τους είναι τόσο σοβαρό που οι συζητήσεις που κάνουμε γι’ αυτά απέχουν πολύ από αυτό που τους οφείλεται. Η βιομηχανία της μόδας συχνά εξακολουθεί να μιλά για μικρές «βελτιώσεις ευζωίας», χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι είναι σαν να βάφεις ένα κελί θανατοποινίτη με πιο ωραίο χρώμα. Πηγαίνω στη δουλειά μου και προσπαθώ να πείσω τους ανθρώπους ότι κάτι δεν πάει καλά όταν κάνεις ένα ζώο έγκυο για να μεγαλώσεις τα μικρά του με τη συγκεκριμένη πρόθεση να τα εκμεταλλευτείς και μετά να τα σκοτώσεις για κέρδος. Είναι ηθικά παράλογο, αλλά η εκμετάλλευση των ζώων έχει τόσο κανονικοποιηθεί που δεν το βλέπουμε. Γιατί συμβαίνει αυτό; Εκμεταλλευόμαστε τα ζώα τόσο καιρό που ξεχάσαμε ότι έχουμε την επιλογή να μην το κάνουμε· στο μεταξύ καπιταλιστικές αυτοκρατορίες χτίστηκαν πάνω σε αυτή την εκμετάλλευση και τώρα παλεύουν να μην το θυμηθούμε ποτέ. Εμείς αντιστεκόμαστε.

Ποιος είναι ο ψυχολογικός μηχανισμός που επιτρέπει στους καταναλωτές να απορρίπτουν τη γούνα αλλά να αποδέχονται το δέρμα;

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ γούνας και δέρματος είναι η απλή αισθητική τους: η γούνα μοιάζει με ζώο. Το δέρμα όχι, λόγω μιας χημικά εντατικής διαδικασίας που αφαιρεί το τρίχωμα, το λίπος και αλλάζει την υφή. Ο Joshua Katcher, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Collective Fashion Justice, μιλά στο βιβλίο του Fashion Animals για το πώς τα ζώα «εξαφανίζονται μέσα στα αντικείμενα μόδας» και αυτή η φράση με κάνει να σκέφτομαι τα φαντάσματα αυτών των ζώων. Τα φαντάσματα είναι τα ίδια σε ένα γούνινο παλτό και σε ένα δερμάτινο μπουφάν, αλλά το ένα ανακαλείται πιο εύκολα. Η αορατότητα είναι ο προστατευτικός μηχανισμός που μας κάνει να ενεργούμε ενάντια στις ίδιες μας τις αξίες.

Έχει αλλάξει η σχέση σου με τα ρούχα σε προσωπικό επίπεδο; Εξακολουθείς να απολαμβάνεις τη μόδα;

Αγαπώ τα ρούχα. Προσπαθώ να σχετίζομαι με τους ανθρώπους της βιομηχανίας της μόδας με τρόπο που να το δείχνει αυτό: είμαι σαν κι εσάς, αγαπώ την τέχνη της μόδας, κατανοώ και εκτιμώ την πολιτισμική και προσωπική της αξία, απλώς θέλω να δημιουργείται με έναν ριζικά διαφορετικό τρόπο, όπου η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στο τελικό αποτέλεσμα αλλά και στη δημιουργία. Αγοράζω μόνο πέντε καινούρια ρούχα τον χρόνο (τα δεδομένα του Hot or Cool Institute λένε ότι αυτό είναι το μέγιστο που μπορούν να αντέξουν οι δυτικοί καταναλωτές εντός των πλανητικών ορίων) και, ειλικρινά, είναι πολύ πιο δύσκολο για μένα να βρω ρούχα που θέλω να φορέσω. Δεν φοράω ζώα, δεν φοράω πράγματα που έχουν κατασκευαστεί από ανθρώπους που δεν αμείβονται με μισθό διαβίωσης. Δεν θέλω να αγοράζω καινούρια ρούχα φτιαγμένα με ορυκτά καύσιμα, με επιβλαβή γεωργία, με αποψίλωση δασών. Αυτό αποκλείει ένα εντυπωσιακά μεγάλο μέρος της διαθέσιμης μόδας. Αλλά σημαίνει ότι οι επιλογές μου είναι πολύ επιμελημένες και τα ρούχα μου πιο προσωπικά. Αυτό είναι επίσης ένα προνόμιο, όμως τα vintage ψώνια (επίσης δεν φοράω vintage υλικά ζωικής προέλευσης, γιατί διαιωνίζουν την ιδέα ότι η εμπορευματοποίηση των ζώων είναι αποδεκτή) είναι πιο προσβάσιμα, και πάνω είναι σημαντικό να φροντίζουμε, να επισκευάζουμε και να συνεχίζουμε να αγαπάμε και να τροποποιούμε το στυλ όσα ήδη έχουμε στην ντουλάπα μας είναι πολύ προσβάσιμο.

Μιλάς για “πολίτες-καταναλωτές”. Πώς μοιάζει η πολιτική συμμετοχή μέσα στη μόδα;

Χρησιμοποιώ αυτή τη φράση γιατί δεν πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας πρώτα καταναλωτές και μετά πολίτες. Πρέπει να γνωρίζουμε την αξία του «ψηφίζω με το πορτοφόλι μου», αλλά να μην εγκλωβιζόμαστε σε αυτό. Οι μάζες έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη απ’ όση συνειδητοποιούμε και όταν κινητοποιούμαστε και εμπλεκόμαστε πολιτικά μπορούμε να δημιουργήσουμε βαθιά αλλαγή. Η καμπάνια για μια Fur Free Europe είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα και εξακολουθούμε να αναζητούμε τη στήριξη των Ευρωπαίων πολιτών ώστε να απευθυνθούμε στους Επιτρόπους που θα μπορούσαν να δεσμευτούν για απαγόρευση της εκτροφής γούνας και των σχετικών πωλήσεων τον Μάρτιο.

Φαντάσου ότι συναντιόμαστε ξανά σε δέκα χρόνια. Τι θα έπρεπε να έχει αλλάξει για να πεις: τα καταφέραμε;

Το όραμά μου για ένα μέλλον Total Ethics Fashion, στο οποίο άνθρωποι, άλλα ζώα και ο πλανήτης τίθενται πραγματικά πάνω από το κέρδος (καμία χρήση υλικών ζωικής προέλευσης, μισθοί διαβίωσης για όλους, μόδα εντός πλανητικών ορίων σε μια αργή κυκλική οικονομία χωρίς ορυκτά καύσιμα ή αποψίλωση), είναι απίθανο να συμβεί μέσα στη ζωή μου. Αλλά θα ζήσω για να δω μεγάλα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Σε δέκα χρόνια πιστεύω πραγματικά ότι η βιομηχανία γούνας θα βρίσκεται πολύ, πολύ κοντά στο τέλος της, ήδη βρίσκεται στο τέλος της τώρα. Ελπίζω η χρήση δερμάτων άγριων ζώων από ερπετά να οδεύει προς την αντίληψη και τη νομοθεσία που σήμερα απομακρύνει τη γούνα, και κάθε υλικό ζωικής προέλευσης να μετακινείται ένα βήμα ή περισσότερα προς αυτή την κατεύθυνση.

Τι σημαίνει για σένα σήμερα η «ομορφιά»;

Η ομορφιά δεν είναι μόνο κάτι που βλέπεται αλλά κάτι που βιώνεται και δημιουργείται μέσα από τη σύνδεση. Για μένα αυτό σημαίνει ότι η ομορφιά δεν μπορεί πραγματικά να υπάρξει όταν αποτυγχάνουμε να συνδεθούμε με συμπόνια με εκείνους με τους οποίους συνυπάρχουμε.

Ιnfo:

Η εκτροφή ζώων για γούνα και η ηθική μόδα στην Ευρώπη: Προοπτικές

Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου, 19:30 ΕΜΣΤ — Αίθουσα Προβολών (Μεσοπάτωμα)
Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του δημόσιου προγράμματος της έκθεσης Why Look at Animals? Δικαιοσύνη για τη μη-ανθρώπινη ζωή και διοργανώνεται από το ΕΜΣΤ σε συνεργασία με το Eurogroup for Animals, τον οργανισμό που συντονίζει περισσότερες από 100 φιλοζωικές οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη και πιέζει θεσμικά για νομοθεσία.

Συμμετέχουν:

• η ακτιβίστρια και ιδρύτρια του Collective Fashion Justice Emma Håkansson
• η πρόεδρος της Πανελλήνιας Φιλοζωικής Ομοσπονδίας Ειρήνη Μολφέση
• ο οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης
• και η σκηνοθέτις Rebecca Loviconi, με προβολή του ντοκιμαντέρ Slay