Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής, η εορτή της του Θεού σοφίας
Αὐτὴν τὴν ἡμέρα γιόρταζε ἡ Ἁγιὰ Σοφιά, διότι ἐτιμᾶτο ἡ σοφία τοῦ Λόγου, ὁ Χριστός!
Στὸ μέσο τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν, τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς Πεντηκοστῆς, ὁ Χριστὸς ἀνέβηκε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κήρυττε «ἐν τῷ ἱερῷ» καὶ ἀποκάλυπτε μὲ τὸ κήρυγμά Του ὅτι Αὐτὸς εἶναι ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, ὁ Λόγος, ὁ Μεσσίας – μεσίτης ἡμῶν καὶ τοῦ πατρός Του, καὶ ὁ ποιητὴς τοῦ νόμου (Ἰωάν., ζ’ 14-30).
Καὶ ὅλοι θαύμαζαν καὶ ἔλεγαν: «πῶς οὗτος οἶδε γράμματα μὴ μεμαθηκώς;» Δὲν καταλάβαιναν ὅτι ὁ Χριστός «οὐ λαλεῖ ἀφ’ ἑαυτοῦ» ἀλλά «ἡ διδαχὴ ἐστὶ ἐκ τοῦ πατρός Του», γι’ αὐτὸ δὲν λέει λόγια ἀλλὰ λαλεῖ σοφία!
Ἂς καλέσουμε, λοιπόν, καὶ μεῖς Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ὅπως λέει καὶ τὸ Ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς, νὰ ποτίσῃ τὴν διψασμένη μας ψυχὴ μὲ τὰ νάματα τοῦ λόγου Του:
«Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας πότισον νάματα· ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας· ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρὸς μὲ καὶ πινέτω· Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεός, δόξα σοι.»
Καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων ποὺ ἑορτάζουν στὶς 6 Μαΐου, Σοφίας τῆς ἐν Κλεισούρᾳ καὶ Σεραφεὶμ τοῦ Δομβοΐτου, διπλᾶ Δόξα σοι, Κύριε!