Συλλείτουργο Οικουμενικού Πατριάρχη και Αρχιεπισκόπου Αλβανίας για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ίμβρο

Με θρησκευτική κατάνυξη και σε έντονα συγκινησιακά φορτισμένη ατμόσφαιρα εορτάστηκε στην αιγαιοπελαγίτικη Ίμβρο η μεγάλη Θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος συλλειτούργησε με τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Αλβανίας, Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. κ. Ιωάννη, στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του ορεινού χωριού των Αγριδίων, συμπαραστατούμενοι από τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνα και Μύρων κ. Χρυσόστομο.

Εκκλησιάστηκαν ο επιχώριος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου κ. Κύριλλος, κληρικοί, ο Πρόεδρος της Αδελφότητος των Αρχόντων Οφφικιαλίων της Μ.τ.Χ.Ε. «Παναγία η Παμμακάριστος» και Οικουμενικός Μέγας Ευεργέτης Εντιμολ. κ. Αθανάσιος Μαρτίνος, με τον Αντιπρόεδρο Εντιμολ. κ. Γεώργιο Προκοπίου και πολλούς άλλους Άρχοντες, ο Εντιμ. Δήμαρχος Νέας Σμύρνης κ. Γεώργιος Κουτελάκης, οι επί κεφαλής και μέλη των Δ.Σ. των Ιμβριακών Σωματείων Αθήνας και Θεσσαλονίκης, και πλήθος συμπατριωτών του Πατριάρχου και φίλων της Ίμβρου.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φιλαδελφείας κ. Μελίτων.

Στο τέλος λιτανεύθηκε η ιερή εικόνα της Παναγίας στους δρόμους του γραφικού χωριού.

Μετά την Θεία Λειτουργία προσφέρθηκε παραδοσιακό Ιμβριώτικο κέρασμα στην πλατεία των Αγριδίων, όπου νέες και νέοι από την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος τραγούδησαν και χόρεψαν προς τιμήν του Οικουμενικού Πατριάρχου και όλων των προσκυνητών.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης παρέστη συμπροσευχόμενος κατά τον Μεθέορτο Εσπερινό που τελέστηκε χοροστατούντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο χωριό Γλυκύ, γενέτειρα του μακαριστού Ιερομονάχου Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού, σπουδαίας προσωπικότητος των ελληνικών γραμμάτων και διδασκάλου του Γένους, προς τιμήν του οποίου ο Παναγιώτατος έλαβε κατά την χειροτονία του το όνομα Βαρθολομαίος.

Την παραμονή της εορτής, ο Παναγιώτατος χοροστάτησε στον Εσπερινό στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό του, στους Αγίους Θεόδωρους. Μετά την Απόλυση απευθύνθηκε με συγκινητικούς λόγους προς τους συμπατριώτες του.

Αναλυτικά η ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος επί τη Κοιμήσει της Θεοτόκου στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αγριδίων Ίμβρου:

Πεποικιλμένη ἐπ᾽ ἀληθείας τῇ θείᾳ δόξῃ ἀνέτειλε σήμερον ἡ εὐκλεής καί ἱερά μνήμη τῆς Παναγίας τῆς Ἰμβριωτίσσης, τῆς ἀεί εὐαγγελιστρίας τῆς χαρᾶς. Καί πάντας τούς ὅπου γῆς Ἰμβρίους, μάλιστα δέ τούς εἰς τήν πάτριον γῆν παραμένοντας συμπατριώτας μας, «συνηγάγετο εἰς εὐφροσύνην».

Ἐστολισμένη ἱμάτιον πορφυροῦν εὐπρεπείας καί φιλοτιμίας ἡ Ἴμβρος, καί ἰδιαιτέρως ἡ «Ἀετοφωληά» της, τά Ἀγρίδια, τήν παροῦσαν ἡμέραν λαμπροφοροῦν «νικητικά βραβεῖα»: τήν παρουσίαν τοῦ ἁγιάζοντος καί εὐλογοῦντος καί τόν τόπον τόν ἅγιον καί τόν ἀκαταπαύστως ρέοντα χρόνον καί τήν ἱεράν ἑορτήν καί τό προμνηστευόμενον διά τῆς θανῆς ζωήν χαροποιόν πένθος, Ἀγγέλου τῆς Ἁγιωτάτης Μητρός μας Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος, συνοδευομένης ὑπό τοῦ Ἀγγέλου τῆς τετιμημένης ἀναδενδράδος τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καί Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καί πάσης Ἀλβανίας κυρίου Ἰωάννου, καί λοιπῶν ἐκ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί τοῦ θύραθεν στερεώματος, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ Μέγας Εὐεργέτης καί τῆς νήσου μας ῎Αρχων Ἀθανάσιος Μαρτῖνος, ὁ πιστός καί εὐσεβής καί φιλόθεος, καί φίλος τοῦ καλοῦ καί τοῦ ἀγαθοῦ, καθώς καί ὁ διαπρεπής ἐφοπλιστής καί πρόθυμος ἐν πάσαις ἀγαθαῖς πράξεσι, ὡσαύτως εὐεργέτης τῆς Ἴμβρου, Ἄρχων Γεώργιος Προκοπίου.

Καί πληροῦται πᾶσα ἡ νῆσος «ὀσμῆς μύρου» θάμβους καί ἐκστάσεως καί χαρᾶς, ὅτι ἡ μικρά δύναμίς της ἴσχυσε καί δέν ἐλύγισε. Ἐξυμνεῖ διαχρονικῶς, πάλαι τε καί νῦν, καί ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ κυβερνῶν τά κατ᾽ αὐτήν εἶναι ὁ Ἅγιος, ὁ Κύριος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾷ τό Νησί μας, διότι ἐτήρησε ἀνά τούς αἰῶνας καί τηρεῖ τόν «λόγον τῆς ὑπομονῆς Του»: τήν πατροπαράδοτον ἄδολον Ὀρθόδοξον πίστιν καί τήν μακράν παράδοσιν τῶν ἁπλοϊκῶν κατοίκων του. Διό καί ὁ Πατήρ τοῦ ἐλἐους, τῶν οἰκτιρμῶν καί πάσης παρακλήσεως τήν ἐτήρησεν ἀσφαλῆ καί βεβαίαν ἐκ τῆς ὥρας τοῦ μεγάλου πειρασμοῦ. Ἐδῶ, εἰς τά Ἀγρίδια, «εἶναι ἡ ζωή τῶν ταπεινῶν, ἡ ζωή τῶν ἀφανῶν, τῶν λησμονημένων, πού δέν ἐμόλυνεν ἀκόμη ἡ ζωή τοῦ ψεύδους», ἐμαρτύρει ὁ Ἴμβρου καί Τενέδου Μελίτων ἐν τῷ Ἱερῷ τούτῳ Ναῷ κατά τήν ἀκολουθίαν τῆς Γ´Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν τοῦ ἔτους 1953.

Σήμερα, ἐδῶ ὑμνοῦνται καί τιμῶνται τά κατορθώματα τῶν ἡρώων τῆς Ἴμβρου: ἡ ἀνδρεία, ἡ γενναιότης, ἡ φρόνησις, ἡ σύνεσις, ἡ τιμή, ἡ ἀξία, ἡ ὑπομονή, ἡ καρτερία, τό δάκρυ, ἡ μνήμη, ὁ νόστος, ἡ ἐλπίς, ἡ ζωή.

Καί ἐμφανίζεται ἐνώπιόν μας ἡ Εἰκών τοῦ θαύματος τῆς ἐμμονῆς καί τῆς ὑπομονῆς ὡς ἦθος καί ὡς φρόνημα, ὡς σιωπηλή μαρτυρία ἑνός εὐαγγελισμοῦ ἱερουργηθέντος ἐν σιγῇ: χάρις καί ἀλήθεια.

***

Παναγιώτατε,

Ἄν καί τό κεντρικόν πρόσωπον τῆς σημερινῆς ἡμέρας εἶναι ἡ Παναγία, ἡ Παρθένος καί Θεοτόκος, καί τό ἄρρητον μυστήριόν Της, ὁ Ἱερός Ἄμβων τοῦ σεβάσματος τῶν Ἀγριδίων ἐπιλέγει τήν ἀναφοράν πρῶτον μέν εἰς τήν θείαν προσταγήν πρός τόν πρωτοστάτην Ἄγγελον, τόν ἀναγγείλαντα τόν μοναδικόν ἐν τῇ ἱστορίᾳ σωτηριώδη λόγον, τόν ὁποῖον ἤκουσεν ποτέ ὁ κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθείς ἄνθρωπος, ἐκπροσωπούμενος ἐν τῷ θεοειδεῖ προσώπῳ τῆς Θεομήτορος: τόν χαιρετισμόν ὅτι «σύν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ» σωματοῦται ὁ Θεός Λόγος καί ἱερουργεῖται τό θαῦμα τῆς ἱστορίας. Εἶτα δέ, ἐν παραλληλισμῷ, ἐπιλέγει τήν ἀναφοράν εἰς τά παθήματα τῆς Ἴμβρου καἰ τήν ἔκβασίν των, μέ κέντρον τήν Παναγίαν καί τό ἔξοχον βλάστημα τῆς νήσου, τήν Παναγιότητά Σας.

***

Ὁ Θεός ἔπλασεν τόν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ χοός καί ἐν συνεχείᾳ ὁ ἴδιος ὁ Θεός καταδέχεται καί σαρκοῦται διά τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Καί ἀποδεικνύεται περιτράνως καί διά τούτου, ὅτι ὁ Θεός εἶναι φοβερός, ὄχι μόνον διά τήν δύναμίν Του, ἀλλά κυρίως διά τήν ἀγάπην Του καί τόν σεβασμόν Του πρός τό δημιούργημά Του: «ἰδού ἕστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω. Ἐάν τις μοῦ ἀνοίξῃ θά εἰσέλθω, θά δειπνήσω μαζί του· ἐάν δέν μοῦ ἀνοίξῃ θά φύγω, δέν θά σπάσω τήν θύρα», δέν θά κάνω φασαρία. Θά σιωπήσω. Εἰσέρχομαι καί μένω, λέγει Κύριος. Καί γίνομαι ἀμέσως ἄφαντος, δηλαδή ἀεί παρών, ὡς κάποτε «ἐν τῇ κλάσει τοῦ Ἄρτου» εἰς τούς Ἐμμαούς.

Τήν Παναγίαν τήν ὕμνησαν καί τήν ὑμνοῦν αἱ γενεαί πᾶσαι τῶν Ὀρθοδόξων, μάλιστα τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν, καί βεβαίως ἰδιαιτέρως αἱ γενεαί τῶν Ἰμβρίων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀφιερώσει τούς πλείστους τῶν κυρίων Ναῶν τῶν ἑπτά χωρίων της καί πολλά «ἐξωκκλήσια», τά 96 ἐκ τῶν ποτέ 316, εἰς τήν Χάριν Της. Τί θά ἐτόλμα, λοιπόν, νά προσθέσῃ ὁ πεπερασμένος καί ἴσως καί ὁ πλέον θεόσοφος ἀνθρώπινος νοῦς, ὅταν ἐμπρός εἰς τό μυστήριον τῆς Θεοτόκου δειλιᾷ καί αὐτός ὁ διακονῶν τήν τρισάγιον δόξαν, καταπτάς δέ ἐν ριπῇ χρόνου ἐκ τῶν οὐρανίων ἁψίδων Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ψελλίζων ἐν ἐκστάσει τῇ Θεοτόκῳ: «ποῖον Σοι ἐγκώμιον προσαγάγω ἐπάξιον, τί δέ ὀνομάσω σε ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι». Διά τοῦτο καί περιορίζεται εἰς τήν ἐπανάληψιν τῆς προσταγῆς τοῦ ἀποστολέως Του: «Χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη».

Διά τῆς Θεοτόκου συντελεῖται «τό ἀπ᾽ αἰῶνος ἀπόκρυφον καί ἀγγέλοις ἄγνωστον μυστήριον» τοῦ Θεοῦ. Ἱερουργεῖται ἔκτοτε ἀδιαλείπτως, διότι σύνολος ἡ ἀνθρωπότης λυτροῦται. «Οὐκέτι Εὔα στενάζει, οὐκέτι δάκρυον ἐκ λύπης Ἀδάμ ἐκχέει», διότι, διά τῆς Κυρίας Θεοτόκου, ὁ Κύριος ἀφεῖλε πᾶν δάκρυον ἀπό προσώπου τῆς γῆς, ὡς βροντοφωνεῖ ὁ μεγαλοφώνατος Ἠσαΐας. Ἀφεῖλε, ἐπ᾽ ἐσχάτων, πᾶν δάκρυον ἀπό τά «ροζιασμένα» χέρια τῶν πατέρων μας βιοπαλαιστῶν Ἰμβρίων, γεωργῶν καί ψαράδων, καί ἀπό τά μάτια τῆς «χαροκαμένης» Ἰμβριώτισσας Μάννας. Παραμένει ἀνεξάλειπτον μόνον τό δάκρυ τῆς προσφυγιᾶς.

Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ, ἄς ἐπιτραπῇ, ἡ ἐπισήμανσις τοῦ τριπτύχου, διά τοῦ ὁποίου ὁ Ὀρθόδοξος Ρωμηός, ἐν τῇ προκειμένῃ περιπτώσει ὁ Ἴμβριος, ἐκφράζει διαχρονικά τήν εὐχαριστίαν ἀνθ᾽ ὧν ἀπήλαυσε καί ἀπολαμβάνει ἐξαισίων καί θαυμασίων παρά τῆς Παναγίας: Πρῶτον, διά τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, τοῦ ὁποίου τήν 1400ην ἐπέτειον ἀπό τῆς ἀπαγγελίας τοῦ νικητηρίου παιᾶνός του τιμᾷ καί γεραίρει ἐφέτος ἡ Μήτηρ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ὡς «εὐχαριστήρια», περιπολοῦσα εἰς τούς 24 Οἴκους του τό ὅλον μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, εἰς τό ὁποῖον τόν πρῶτον καί κύριον λόγον ἔχει ἡ ἁπλῆ, ἡ ἁγνή, ἡ μοναχική Κόρη τῆς Ναζαρέτ. Δεύτερον, διά τῶν ἀποτελούντων ἐμπειρικήν μαρτυρίαν ζωῆς τῆς πορείας ἀνά τούς αἰῶνας τῆς πονεμένης Ὀρθοδόξου Ρωμηοσύνης δύο παρακλητικῶν κανόνων, οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζονται ὡς ἔκφρασις τοῦ πόνου πάσης ψυχῆς θλιβομένης καί καταπονουμένης ἀπό τά κύματα τοῦ βίου καί τοῦ ἐλέους τοῦ Κυρίου ἐπιδεομένης.

«Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς» ὁ Ὀρθόδοξος πιστός, ἀπορῶν ὀδυνηρῶς ἐκ τῶν τοῦ βίου περισπασμῶν, διερωτᾶται ἐνώπιον τῆς θαυματουργοῦ Εἰκόνος τῆς Παναγίας: «πρός τίνα καταφύγω; ποῦ προσδράμω καί σωθήσομαι; Ποῦ θά ἐφεύρω καταφυγήν, ποίαν θερμήν ἀντίληψιν, ποίαν ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθόν;». Καί ἐν τῇ ἀπελπισίᾳ καί ἀπογνώσει του δακρυρροῶν μονολογεῖ: «Εἰς Σέ μόνην ἐλπίζω, εἰς Σέ μόνην καυχῶμαι καί ἐπί Σέ θαρρῶν κατέφυγον». Διότι διά Σοῦ «κατηργήθη ἡ σοφία τῶν σοφῶν καί ἡ σύνεσις τῶν συνετῶν». Καί διά Σοῦ, Παναγία, «τά μωρά καί τά ἀσθενῆ καί τά ἀγενῆ, τά ἐξουθενημένα καί τά μή ὄντα ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵνα τά ὄντα καταργήσῃ». Καί ὁ νοῶν νοείτω τόν ἀλληγορίαν.

Τό μυστήριον, λοιπόν, τῆς Θεοτόκου, εἶναι νά κατορθώσῃ κανείς νά φθάσῃ τήν ταπείνωσιν, νά παραδώσῃ τόν ἑαυτό του εἰς τόν Κύριον ὡς «μή ἐλθών εἰς τό εἶναι», ὡς ἀνύπαρκτος. Καί τότε οὐδέν φοβεῖται. Καί ταυτοχρόνως δι᾽ οὐδένα ἀποτελεῖ ἀπειλήν, ὡς προὐβάλλετο ποτέ ὡς ἀναίτιος αἰτία ἀποξενώσεως τῆς Ἴμβρου ἀπό τῶν ἀπό γενεᾶς εἰς γενεάν γνησίων Ἰμβρίων.

Ἀληθῶς, ἡ προσευχή τοῦ ταπεινοῦ Ἰμβρίου «νεφέλας διῆλθεν». Καί βεβαίως ἡ Ἰμβριώτισσα Μάννα λίτρας πολλάς πολυτίμων δακρύων ἔχυσε καί ἤλειψε τάς πληγάς της καί τῶν τέκνων της, ὡς ἄλλους πόδας τοῦ Ἰησοῦ. Ἐπόνεσε καί μέ «ξεπλεγμένα τά μαλλιά της» καί ὀδυρμούς καί κρουνηδον ρέοντα δάκρυα ψέλλιζε: «παιδί μου, ὥρα σου καλή». Καί ἡ ὀσμή τοῦ πόνου τῆς Ἰμβριώτισσας Μάννας ἐπλήρωσε τότε ὅλον τόν οἶκον… ὅλον τόν οἶκον τῆς Ἴμβρου.

Ὁ Ἴμβριος καί ἡ Ἰμβρία ἠγάπησαν εἰς τέλος τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ καί ἔδωκαν ὑπόδειγμα πάσῃ τῇ ὑφηλίῳ πόνου καί ζωῆς, μνήμης καί ἐλπίδος, πίστεως καί καρτερίας. Καί ὅτε «ἦν νύξ» καί συνέλαβον τόν Ἴμβριον, τόν ἔδησαν, τόν ἀπήγαγον εἰς πραιτώρια ἐνώπιον ποικίλων Πιλάτων, ἀρχῶν καί ἐξουσιῶν τοῦ κόσμου τούτου, τοῦ ἔδωσαν ραπίσματα, τόν ἐπότισαν «ὄξος καί χολήν», τόν κατεδίκασαν εἰς ἀκούσιον προσφυγιάν, ἡ Ἴμβρος ὕψωσε καί σηκώνει τόν βαρύ σταυρό της, χωρίς συγκυρηναῖο. Οὐδέποτε ψέλλισε «τετέλεσται», δέν ἔκλινε τήν κεφαλήν, δέν παρέδωκε τό πνεῦμα… Ὁ Ἴμβριος ἐστάθη ὄρθιος ἐν παντί καί πάντοτε, ἐν ἑκάστῃ ἀνά τούς αἰῶνας περιπετείᾳ.

Ἀκόμη, καί ὅταν ἡμεῖς οἱ πολλοί, πρίν ἀλέκτορα φωνῆσαι τήν ἀπηρνήθημεν… καί ἀπήλθομεν πρός ἑαυτούς, Ἐκείνη, ἡ παναγία ἐσταυρωμένη γενέτειρά μας, ἐμαρτύρησε πάντοτε τῇ ἀληθείᾳ.

Καί σήμερον ὁρῶμεν καί καθορῶμεν καί πιστεύομεν ὅτι τά πάντα κατευθύνει ἡ ἀήττητος Δύναμις, ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς, διότι ἡ Ρωμηοσύνη τῆς Νήσου μας «διέρχεται περίοδον ἀνασυντάξεως, ἀνασυγκροτήσεως τῆς οὐδέποτε καταισχυνούσης ἐλπίδος» χάρις εἰς τήν ἰδικήν Σας, Παναγιώτατε, ἐξ ἀγάπης καί στοργῆς πολλῆς, δυναμικήν παρουσίαν εἰς τά κατ᾽ αὐτήν. Καί ζῇ καί πορεύεται ἐν ἀκμῇ βεβαίως μαρτυρίου καί μαρτυρίας ἡ Ἴμβρος, τήν ὁποίαν ἀπολαμβάνομεν ἐν ἐλπίδι καί προσδοκίᾳ καί οἱ ὅπου γῆς Ἴμβριοι. Καί ἀποτίομεν φόρον τιμῆς καί εὐγνωμοσύνης καί καρδιακῆς εὐχαριστίας εἰς τούς ὀλίγους παραμένοντας ἀληθῶς καστροφύλακας, τούς φυλάσσοντας φυλακάς ἡμέρας καί νυκτός καί γρηγοροῦντας ἐπί τῶν χορταριασμένων τάφων τῶν πατέρων μας, τῶν κεκονιαμένων ἐκ τῆς λήθης τοῦ χρόνου. Ἀστέρων ὅμως φαεινῶν τῇ ἀληθείᾳ μέ ἀναμμένο τὸ κανδήλι κάθε τάφου, ὅπως διεπίστωσα προσωπικά καί προχθές τό ἑσπέρας ἐδῶ εἰς τά Ἀγρίδια. Διότι κάθε τάφος περικλείει ζωήν καί ζωάς…

Τά παθήματά σου τά πολλά, εὐλογημένη γενέτειρά μας, προσκυνοῦμεν σήμερα… Σέ ἐμίσησαν δωρεάν καί σέ περιφρόνησαν οἱ πολλοί. Δι᾽ ἡμᾶς ὅμως εἶσαι ἡ δωρεά τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀνάστασις ἐν κυριολεξίᾳ, ἡ ζωή.

Ἠκούομεν ἐν ξένῃ καί ἀλλοτρίᾳ γῇ τήν ἀπέλπιδα κραυγήν, ὅτι μικράν ἔχει δύναμιν ἡ Ἴμβρος. Καί ὅμως ἐτήρησεν τόν λόγον τῆς ὑπομονῆς καί δέν ἠρνήθη τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ταυτότητός της. Καί ὅτε ἦλθεν, ἤ μᾶλλον ἔρχεται, τό πλήρωμα τῶν καιρῶν, ὁ Κύριος ἔκρουσε τήν θύραν, ἥτις αὐτομάτῃ ἠνοίχθη. Τήν θύραν, τήν ὁποίαν οὐδείς δύναται κλεῖσαι… Διότι οἱ Ἴμβριοι-σύγχρονοι μάρτυρες ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐμαρτύρησαν καί σήμερον ἡμεῖς κομίζομεν τό πλήρωμα τῆς Ἐπαγγελίας τῆς Χάριτος. Καί ἀληθῶς δοκιμάζομεν μίαν ἐπανάστασιν, μίαν ἔκρηξιν ζωῆς ἐν ἀπολύτῳ σιγῇ.

***

Ἐντός τῆς ἐκρήξεως ταύτης ἐν τῇ Ἴμβρῳ μας, ἡ σημερινή ἑορτή τῆς Παναγίας μας λαμβάνει ἄλλας διαστάσεις. Τιμᾶται ἰδιαζόντως ὡς πανήγυρις πανηγύρεων, διότι κατ᾽ αὐτήν ἡ μνήμη στρέφεται εἰς μίαν σημαίνουσαν πρό ἑξήκοντα πέντε ἀκριβῶς ἐτῶν χρονικήν στιγμήν, καθ᾽ ἥν εἰσῆλθεν εἰς τάς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου ὁ νῦν εὐκλεῶς Πατριαρχῶν γόνος καλλίκαρπος καί πολύκαρπος τῆς νήσου μας, προχειρισθείς εἰς τόν βαθμόν τοῦ διακόνου ὑπό τοῦ τότε Καλοῦ Ποιμένος τῆς Ἴμβρου, τοῦ κλεινοῦ, ἀνεπαναλήπτου καί ἀλησμονήτου Μελίτωνος τοῦ Χατζῆ, μετονομασθείς ἀπό Δημητρίου εἰς Βαρθολομαῖον. Ἐπέτειον τήν ὁποίαν τιμᾷ ἡ Ἐκκλησία, ἡ Οἰκουμένη, τό ἡμέτερον Γένος. Τιμᾷ καί γεραίρει ὄχι κυρίως ὡς σημαίνουσαν ἐπέτειον ζωῆς καί μαρτυρίας, ἀλλά ἀναμιμνῄσκεται καί τιμᾷ τά πολλά ἐπιτεύγματα ὑπέρ τῶν καθ᾽ ἡμᾶς 65 ὁλοκλήρων ἐνιαυτῶν, διά τά ὁποῖα ὡμίλησαν καί ἔγραψαν καί γράφουν πολλοί, ἐπαινοῦντες καί τάς προθέσεις καί τά ἀποτελέσματα, τά ὁποῖα ἐκ τοῦ ἐγγύς, ὡς ὁ ἐλάχιστος τῶν συνεργατῶν Σας, Παναγιώτατε, ἐβίωσα καί ὁμολογῶ καί σήμερον τήν χάριν, κηρύττω τόν ἔλεον, οὐ κρύπτω τήν εὐεργεσίαν. Σεῖς δέ ἀποδίδετε τά τροφεῖα καί εἰς τήν ἐκθρέψασάν Σας ἐπίγειον πατρίδα καί εἰς τόν ἀναδείξαντα Ὑμᾶς Γέροντα Μελίτωνα τόν Χαλκηδόνος.

Ἄς ἐπιτραπῇ ὅμως ἡ ἀναφορά εἰς ἕν μόνον, μεταξύ τῶν ἀναριθμήτων τῆς 35τοῦς διακονίας Σας εἰς τόν πάνσεπτον Οἰκουμενικόν Θρόνον, κατόρθωμα, ἴσως τό ἀσφαλέστερον καί βεβαιότερον, τό ὁποῖον καταξιώνει τήν Πατριαρχίαν καί τό σεπτόν Πρόσωπόν Σας. Πρόκειται διά τήν ἐκ τῆς τέφρας ἀναγέννησιν τῆς ἐν Ἀλβανίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ὁ προσφιλέστατος Προκαθήμενος Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης, συμπανηγυρίζει μεθ᾽ ἡμῶν. Ἡ ἐπιλογή τοῦ ἀλήστου μνήμης Προκατόχου Σας Πατριάρχου Δημητρίου, τοῦ ἀπό Ἴμβρου καί Τενέδου, καί ἡ ἰδική Σας προσωπική ἐκ πρώτης ἀρχῆς ἐνεργός καί ἐναργός ἀδιάλειπτος συμπαράστασις ἐπί 33 συναπτά ἔτη πρός τόν ἀλήστου μνήμης «πλήρη πίστεως καί δυνάμεως» Πρωτεργάτην καί Πρωτοδιάκονον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀναστάσιον τόν Γιαννουλᾶτον, συνετέλεσαν εἰς τήν ἔξοδον ἐκ τοῦ «κεκλεισμένου ἐν πάσῃ ἀσφαλείᾳ δεσμωτηρίου» τῶν τεσσάρων πετρῶν τοῦ προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Βλασίου καί εἰς τήν εἴσοδον ἐν συνεχεῖ ἔκτοτε πορείᾳ ἀκμῆς τῆς Ὀρθοδόξου ἐν Ἀλβανίᾳ Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας εἰς τήν οἰκογένειαν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Τό γεγονός καί ἡ συμβολή Σας ἐν τῇ προκειμένῃ θεαρέστῳ ὑποθέσει μαρτυρεῖται, ὁμολογεῖται καί τιμᾶται ὑπό συνόλου, καί οὐχί μόνον τοῦ Ὀρθοδόξου, Ἀλβανικοῦ λαοῦ καί τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ ὅλου Χριστιανισμοῦ. Ἡ ἀνάστασις διά τοῦ Ἀναστασίου τῆς Ὀρθοδόξου ἐν Ἀλβανίᾳ Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ τόν λαμπρόν ἀνθόν καί δόξῃ καί τιμῇ πεποικιλμένον στέφανον τῆς Πατριαρχίας Σας.

***

Πρίν ὅμως ὁ ἱερός ἄμβων παραδώσῃ προσευχητικῶς τόν ἑόρτιον λόγον εἰς τόν Θεόν Λόγον, θεωρεῖ χρέος καί ὀφειλήν τήν ἀναφοράν καί εἰς ἕν γεγονός, τό ὁποῖον ἀφορᾷ κυρίως τήν Ἴμβρον καί τούς Ἰμβρίους, καί ὀφείλεται κατ᾽ ἀποκλειστικότητα εἰς τήν σεπτήν Προσωπικότητά Σας.

Ἄν ποτε Βαρθολομαῖος ὁ Κουτλουμουσιανός, μέ τό ὄνομα τοῦ ὁποίου τιμᾶσθε, Παναγιώτατε, ἔθεσε τάς βάσεις καί τάς ἀπαρχάς τῆς ὁμογενειακῆς παιδείας ἐν Ἴμβρῳ, θεωρήσας καθῆκον αὐτοῦ νά ἀποτίσῃ «τά πρωτόλεια τῆς ἑαυτοῦ σοφίας εἰς τήν ἐκθρέψασαν αὐτόν πατρίδα, ἔνθα καταρτίσας σχολήν ὄχι μόνον ἐδίδασκεν ἅπαντα τά μαθήματα εἰς τά πλήθη τότε τῶν μαθητῶν, ἀλλά καί ὡς κῆρυξ περιερχόμενος τήν ἐπαρχίαν ἐκήρυττεν ἀνά πάσας τάς κώμας τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου γενόμενος τύπος καί ὑπογραμμός χριστιανικῆς καί ἐναρέτου πολιτείας»· καί ἐάν τό ἔργον του ἐσυνέχισεν ὁ πολύς συμπατριώτης μας Μητροπολίτης Ἴμβρου Νικηφόρος ὁ Γλυκᾶς· ἐάν ἡ παιδεία τοῦ Γένους ἐν Ἴμβρῳ ἐσκιάσθη καί ἀπεκλείσθη ἐπί μακρόν ὑπό τῶν καιρικῶν περιστάσεων καί ἐπιβουλῶν καί ἀνέστησεν αὐτήν περί τό ἔτος 1951 ὁ φιλόμουσος Γέροντας Μητροπολίτης Μελίτων, τοῦ ὁποίου τά ἴχνη καί τά στίγματα παραμένουν ἠχηρά εἰς τάς δύο νήσους Ἴμβρον καί Τένεδον, ἀνακηρυξάσας αὐτόν διά Ψηφισμάτων ἀπό τοῦ 1963 Μέγαν Εὐεργέτην τῆς παιδείας τῶν δύο Νήσων, Σεῖς, Παναγιώτατε, ὡς ἄλλος «ἔμπυρος ἁρματηλάτης καί ἄφλεκτος οὐρανοδρόμος, ποιητής καί πληρωτής νόμου» θείου, ὡς ἄλλος «υἱός παρακλήσεως», ἐν σιγῇ ἐπετελέσατε τό θαῦμα καί ἐπαναφέρατε εἰς τήν Ἴμβρον τήν διδασκαλίαν τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων. Καί κατέστητε ὁ νέος Βαρθολομαῖος, ὁ μεγαλόπνους νοῦς, ὁ ὑψηλός τήν διάνοιαν, ὁ εὐγενής τῇ καρδίᾳ, ὁ ἀκραιφνής χαρακτήρ. Καί ὄχι μόνον. Ἀλλά μεριμνᾶτε πρωτοβούλως διά τήν ἱστορικήν μνήμην τῆς Νήσου διά τῆς ἐκδόσεως «ὁ Σός Βλαστός» καί διά τήν μοναδικήν διάλεκτον τῆς Ἴμβρου, μέ τήν διδασκαλίαν της εἰς τήν νέαν γενεάν μας.

***

Ἤδη ἡ νῦξ προέκοψεν. Ἡ ἡμέρα ὡς φωσφόρος ἀνέτειλε καί σελαγίζει, διασαλπίζουσα τό κήρυγμα καί συγχρόνως βίωμά Σας: ὅτι ἡ Ἴμβρος εἶναι ἡ σαγήνη, εἶναι τό δίκτυον τοῦ ἁλιέως, ὁ ὀφθαλμός, ἡ αἴσθησις, πού σήμερα εἰς τήν Ἀετοφωληάν τῆς Ἴμβρου ἁγιάζεται ἀπό τόν πολιοῦχόν της Ἅγιον Δημήτριον τόν Μυροβλύτην, τό ὄνομα τοῦ ὁποίου ἔφερε καί φέρει καί σήμερον τό ὕπερθεν τοῦ χωρίου τούτου ὄρος. Ἁγιάζεται ἐντός τοῦ νέφους τῶν Μαρτύρων καί τῶν Ἁγίων, ἐντός τοῦ νέφους τῆς Θείας Χάριτος καί τοῦ Θαύματος τῆς Θεοτόκου τῆς Μπαλωμένης, τήν Εἰκόνα τῆς ὁποίας σήμερον ἀνθοστολισμένην προσκυνοῦμεν. Εὐλογεῖται ἐπί πᾶσιν ὑπό τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Μεγάλου, τοῦ μεγίστου, Εὐεργέτου οὐχί μόνον τῆς παιδείας, άλλά τῆς ὅλης Ἴμβρου, ὡς ἀνεκηρύχθητε πρό ἐτῶν ὑπό τῆς Ἱερᾶς τοῦ τόπου Μητροπόλεως, καί ὡς τά ἔργα καί αἱ πράξεις καί αἱ ἐνἐργειαι μαρτυροῦν.

Ἡ Θεοτόκος εἶναι Παναγία. Ἡ Ἴμβρος εἶναι ἁγία. Ἁγία, διότι σιωπᾷ. Καί διά τῆς σιωπῆς διδάσκει. Καί προσφέρει τά ὑπέρ φύσιν καί αἴσθησιν. Προσφέρει καί ὑπομιμνῄσκει τό χρέος καί τό ἦθος, τό κάλλος τό ἀληθινόν καί ἐράσμιον, τήν ἀκτινοβολίαν τοῖς ἐγγύς καί τοῖς μακράν τῆς θεοπρεποῦς χαρᾶς, ὅτι «πάντα ὑπερένδοξα, πάντα ὑπέρ ἔννοιαν τά τῆς Θεοτόκου μυστήρια» καί ἐν Ἴμβρῳ καί ἀπανταχοῦ. Ἡ Παρθένος εἶναι τό κάλλος τῆς ἀνθρωπότητος, τῶν Ἰμβρίων τό καύχημα. Εἶναι εὐλογία καί ἀπάντησις τοῦ Θεοῦ εἰς τούς πόνους καί τάς θλίψεις τοῦ παρόντος καιροῦ. Εἶναι τό σημεῖον τό ὁποῖον ζητοῦμεν, ὥς ποτε οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Ἰησοῦ ὄχλοι. Εἶναι τό κέντρον τῆς ἀναφορᾶς καί ὁ τόπος τῆς ἐλπίδος μας, ὁ νόστος μας, ἡ μνήμη καί ἀνάμνησίς μας, ἡ ζωή μας.

***

Ἀδελφοί Ἴμβριοι,

Νῦν κρίσις τοῦ κόσμου. Τό πῦρ ἀνήφθη. Αἱ κεραῖαι αἱ νοηταί λαμβάνουν τό σῆμα. Καί πάντες οἱ Ἴμβριοι, συνοῦντες καί συνοῦσαι τῇ πεποικιλμένῃ τῇ θείᾳ δόξῃ ἱερᾷ καί εὐκλεᾷ μνήμῃ τῆς Θεοτόκου, ὑπό τήν εὐλογίαν καί τήν διάπυρον εὐχήν τῆς Παναγιότητός Σας, εὐχαριστοῦμεν «ψυχῇ καί καρδίᾳ καί λογισμῷ καί γλώσσῃ» τῇ λαμπροφορούσῃ νύμφῃ τοῦ Αἰγαίου, τῇ Ἴμβρῳ μας, «ὑπέρ πάντων ὧν ἴσμεν καί ὧν οὐκ ἴσμεν, τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν εὐεργεσιῶν τῶν εἰς ἡμᾶς ὑπ᾽ αὐτῆς γεγενημένων», ἐλπιζομένων καί προσδοκωμένων. Ἀμήν.

(Φωτογραφίες: Νίκος Παπαχρήστου / Οικουμενικό Πατριαρχείο)

H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.

Ακολούθησε το ORTHODOXIANEWSAGENCY.gr στο Google News και μάθε πρώτος όλες τις ειδήσεις.