Serie A: Η νέα γραμμή των διαιτητών, οι προπονητές του 2006 και η απογοήτευση του Γιουβέντους-Μίλαν

Η διαφορετική φιλοσοφία στη διαιτησία έχει βοηθήσει τον ρυθμό και το θέαμα στη Serie A, αρκεί το «παίζετε» να μην φτάσει στην υπερβολή. Την ίδια στιγμή, οι πρωταθλητές κόσμου του 2006 βιώνουν εντελώς διαφορετικές καταστάσεις στους πάγκους, ενώ το Γιουβέντους–Μίλαν προσγείωσε απότομα όσους πίστεψαν ότι το ιταλικό πρωτάθλημα άλλαξε οριστικά πρόσωπο.

Λιγότερα σφυρίγματα, καλύτερο παιχνίδι

Μηδέν πέναλτι, καμία παρέμβαση του VAR και ελάχιστες πραγματικά σοβαρές συζητήσεις γύρω από τις αποφάσεις των διαιτητών. Η νέα κατεύθυνση που έχει δοθεί από τον Ντανιέλε Ορσάτο είναι ήδη εμφανής στις πρώτες τρεις αγωνιστικές της Serie A.

Οι διαιτητές αφήνουν πλέον περισσότερο το παιχνίδι να εξελιχθεί, αποφεύγοντας τα συνεχή σφυρίγματα και τις εύκολες προσφυγές στο VAR. Το αποτέλεσμα είναι θετικό: μεγαλύτερη ροή, υψηλότερος ρυθμός και λιγότερες διακοπές. Ακόμη και η συμπεριφορά των ποδοσφαιριστών δείχνει να προσαρμόζεται, καθώς έχουν περιοριστεί οι υπερβολικές αντιδράσεις και οι προσπάθειες εκμαίευσης παραβάσεων.

Η συγκεκριμένη προσέγγιση έχει βρει υποστηρικτές και στους πάγκους. Ο Γκασπερίνι εξέφρασε δημόσια την ικανοποίησή του, όπως έκανε και ο Αλέγκρι, παρότι η δική του ομάδα είχε ηττηθεί.

Υπάρχει, ωστόσο, μια απαραίτητη προϋπόθεση: να μη φτάσει η νέα φιλοσοφία στο άλλο άκρο. Άλλο να επιτρέπονται οι φυσιολογικές επαφές, τα ελαφρά σπρωξίματα και οι μονομαχίες που αποτελούν κομμάτι του ποδοσφαίρου και άλλο να μένουν ατιμώρητες ξεκάθαρες παραβάσεις.

Στις πρώτες αγωνιστικές υπήρξαν περιπτώσεις στις οποίες αυτό το όριο φάνηκε να χάνεται. Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να επικρατήσει ένας άτυπος ανταγωνισμός για το ποιος διαιτητής θα σφυρίξει λιγότερο. Επιτυχημένος δεν είναι εκείνος που χρησιμοποιεί λιγότερο τη σφυρίχτρα του, αλλά εκείνος που τη χρησιμοποιεί σωστά. Οι πρωταθλητές του 2006 και οι διαφορετικοί δρόμοι στους πάγκους

Έξι παιχνίδια, έξι ήττες. Αυτός είναι ο απογοητευτικός συνολικός απολογισμός για τους Φάμπιο Γκρόσο και Ντανιέλε Ντε Ρόσι, με τη Φιορεντίνα να αποτελεί μια απρόσμενα δυσάρεστη έκπληξη και την Τζένοα να προκαλεί επίσης έντονο προβληματισμό.

Η κατάσταση έφερε ξανά στην επιφάνεια τη συζήτηση γύρω από τη γενιά της Εθνικής Ιταλίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και την πορεία των μελών της στην προπονητική. Ο Πίρλο έχει βιώσει αρκετές απογοητεύσεις, ο Καναβάρο χρειάστηκε να αναζητήσει την τύχη του μέχρι και στο Ουζμπεκιστάν, ενώ ο Τζιλαρντίνο παραμένει χωρίς ομάδα.

Είναι εύκολο, λοιπόν, να δημιουργηθεί η εντύπωση πως μια σπουδαία ποδοσφαιρική καριέρα δεν αποτελεί εγγύηση αντίστοιχης επιτυχίας από τον πάγκο. Κάτι που ασφαλώς ισχύει, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι ολόκληρη η συγκεκριμένη γενιά αδυνατεί να προπονήσει.

Η εικόνα, άλλωστε, αλλάζει γρήγορα. Η Λάτσιο του Γκατούζο πέρασε νικηφόρα από το Ούντινε, ενώ η Παλέρμο του Πίπο Ιντζάγκι επικράτησε της Σαμπντόρια. Έτσι, εκπρόσωποι της γενιάς του 2006 βρίσκονται στην κορυφή τόσο της Serie A όσο και της Serie B, όπου θετικό ξεκίνημα έχει πραγματοποιήσει και ο Νέστα.

Δεν υπάρχει, επομένως, μία ενιαία απάντηση για το αν οι πρωταθλητές κόσμου εκείνης της ομάδας είναι καλοί ή κακοί προπονητές. Ο καθένας ακολουθεί τη δική του διαδρομή, με επιτυχίες, αποτυχίες και διαφορετικές περιόδους στην καριέρα του.

Αυτό που παραμένει αξιοσημείωτο είναι η διάθεσή τους να δοκιμάζονται ξανά και ξανά. Άνθρωποι που ως ποδοσφαιριστές έζησαν τις μεγαλύτερες βραδιές στα σπουδαιότερα γήπεδα του κόσμου συνεχίζουν τώρα να κυνηγούν τη διάκριση από την άκρη του πάγκου, ακόμη και μακριά από τα μεγάλα φώτα.

Γιουβέντους-Μίλαν: Από τις προσδοκίες στην… πλήξη

Η αγωνιστική έδειξε δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα. Αρχικά υπήρξαν παιχνίδια που δημιούργησαν την αίσθηση ότι η Serie A μπορεί να προσφέρει ποδόσφαιρο υψηλού ρυθμού και έντονων συγκινήσεων. Η Ίντερ με τη Νάπολι και στη συνέχεια η Ρόμα με την Αταλάντα πρόσφεραν δυνατές αναμετρήσεις, με ένταση και θέαμα που παρέπεμπαν ακόμη και στην Premier League.

Και μετά ήρθε το Γιουβέντους-Μίλαν

Το μεγάλο παιχνίδι του Τορίνο αποτέλεσε μια απότομη επιστροφή στην πραγματικότητα, καθώς εξελίχθηκε σε μια αναμέτρηση που απείχε σημαντικά από τις προσδοκίες. Έλειψαν ο ρυθμός, η δημιουργία και οι φάσεις που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν το μέγεθος των δύο συλλόγων.

Το ερώτημα είναι αν πρόκειται κυρίως για ζήτημα νοοτροπίας ή ποιότητας. Ο Σπαλέτι και ο Αμορίμ δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν προπονητές που προσεγγίζουν φοβικά το ποδόσφαιρο. Ο πρώτος έχει αποδείξει σε ολόκληρη την καριέρα του ότι θέλει οι ομάδες του να δημιουργούν και να επιτίθενται, ενώ και η μέχρι τώρα διαδρομή του νεότερου τεχνικού της Μίλαν παραπέμπει σε έναν προπονητή με επιθετικές ιδέες.

Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, όμως, η κατάσταση ορισμένων ποδοσφαιριστών, η ποιότητα που υπήρχε στο γήπεδο, αλλά και η πίεση και η επιφυλακτικότητα που συνόδευαν το ντέρμπι οδήγησαν σε ένα φτωχό θέαμα. Γιουβέντους και Μίλαν χρειάζονται χρόνο για να εξελιχθούν και να πλησιάσουν το επίπεδο που απαιτούν οι προσδοκίες γύρω από τα ονόματά τους. Μέχρι τότε, απαιτείται υπομονή.