Πούλησε τον σκύλο του, έγραψε το «Ρόκι» και έγινε θρύλος – Νέα ταινία φωτίζει τον αγώνα του νεαρού Σιλβέστερ Σταλόνε

Η ταινία αφηγείται πώς γεννήθηκε το εμβληματικό δράμα πυγμαχίας «Ρόκι». Τον νεαρό Σταλόνε υποδύεται ο σχετικά άγνωστος ηθοποιός Άντονι Ιπολίτο.

Αρχές της δεκαετίας του 1970. Ένας νεαρός Σιλβέστερ Σταλόνε ζει άστεγος στους δρόμους της Νέας Υόρκης, με μοναδική συντροφιά τον σκύλο του, τον Μπάτκους. Ανάμεσα σε οντισιόν για ρόλους που δεν παίρνει ποτέ, δουλεύει εξαντλητικές ώρες καθαρίζοντας ψάρια. Τον κοροϊδεύουν για το όνειρό του να γίνει ηθοποιός. Η γέννησή του με λάθος εργαλεία τού άφησε μερική παράλυση στο πρόσωπο και πρόβλημα στην ομιλία, που προσπαθεί να διορθώσει ηχογραφώντας και ξανακούγοντας τη φωνή του.

Το απόλυτο αουτσάιντερ

Αυτή είναι η αφετηρία της ταινίας «I Play Rocky», σε σκηνοθεσία του Πίτερ Φαρέλι, δημιουργού του «Πράσινου Βιβλίου». Η ταινία αφηγείται πώς γεννήθηκε το εμβληματικό δράμα πυγμαχίας «Ρόκι». Τον νεαρό Σταλόνε υποδύεται ο σχετικά άγνωστος Άντονι Ιπολίτο. Ο θεατής βλέπει τον Σταλόνε να μετακομίζει στο Λος Άντζελες, τόσο φτωχός ώστε αναγκάζεται να πουλήσει προσωρινά τον Μπάτκους, ο οποίος αργότερα θα πάρει ρόλο στην ταινία. Το σενάριο του «Ρόκι» το γράφει μέσα σε τρεις μέρες. Μετά από πολλά εμπόδια, το φιλμ έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1976 και κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας το 1977.

Ο Σταλόνε ταυτίστηκε βαθιά με τον Ρόκι Μπαλμπόα, τον ξοφλημένο πυγμάχο της Φιλαδέλφειας που αρπάζει την ευκαιρία να αναμετρηθεί με τον παγκόσμιο πρωταθλητή βαρέων βαρών Απόλο Κριντ, παρότι δεν έχει σχεδόν καμία ελπίδα. «Ο Σταλόνε είναι ο ίδιος η προσωποποίηση του αουτσάιντερ», λέει ο Νικ ντε Σέμλιεν, διευθυντής του κινηματογραφικού περιοδικού «Empire» και συγγραφέας του βιβλίου «Οι Τελευταίοι Ήρωες Δράσης». «Ήταν απένταρος και μέσα σε μια νύχτα έγινε το πιο καυτό όνομα του Χόλιγουντ και των Όσκαρ. Δύσκολα βρίσκει κανείς άλλη τόσο δραματική ανατροπή στην ιστορία του σινεμά».

Ο Ιπολίτο συμφωνεί για τους παραλληλισμούς. «Φυσικά υπάρχουν διαφορές, γιατί ο Σταλόνε ήταν και είναι πολύ ταλαντούχος συγγραφέας. Διαβάζει πολύ και είναι πιο στοχαστικός απ’ ό,τι ίσως δείχνει ο Ρόκι στην ταινία. Όμως από πολλές απόψεις πρόκειται για ημιαυτοβιογραφικό έργο».

Από άστεγος στη Νέα Υόρκη στο Όσκαρ

Στα πρόσφατα απομνημονεύματά του, με τίτλο «Τα Σκαλιά», ο Σταλόνε περιγράφει τη στιγμή που τον κατέκλυσε η έμπνευση, γεννημένη από τους δικούς του αγώνες. Ήταν βέβαιος ότι κι άλλοι θα αναγνώριζαν το αίσθημα της απόρριψης. «Δεν μπορεί να ήμουν ο μόνος ανάμεσα σε δισεκατομμύρια ανθρώπους που ένιωθε ότι ζει μέσα σε απελπισμένη απογοήτευση, επειδή η πόρτα της χρυσής ευκαιρίας του έκλεινε κατάμουτρα ξανά και ξανά», γράφει.

Ως τότε, η μεγαλύτερη δουλειά του ήταν ένας δεύτερος ρόλος στην ταινία «Οι Άρχοντες του Φλάτμπους», δίπλα στον Χένρι Γουίνκλερ, τον μετέπειτα Φονζ των «Ευτυχισμένων Ημερών». Το 1970 είχε παίξει και σε μια ελαφρά ερωτική ταινία για να πληρώσει τους λογαριασμούς του. «Θεωρούσε τον εαυτό του σοβαρό ηθοποιό, αλλά κανείς δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά», εξηγεί ο ντε Σέμλιεν.

«Αγαπούσε την ποίηση, λάτρευε τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, όμως του έδιναν συνεχώς ρόλους τραμπούκου. Γι’ αυτό αποφάσισε να γράφει ο ίδιος τις ιστορίες του. Και έφερε στη ζωή τον Ρόκι από μια θέση απόλυτης αδυναμίας μέσα στη βιομηχανία. Είναι πραγματικό θαύμα που αυτή η ταινία γυρίστηκε».

«Ο Σιλβέστερ Σταλόνε ήξερε ότι ο Ρόκι ήταν ουσιαστικά η μοναδική του ευκαιρία», λέει ο Ιπολίτο στο BBC. «Πλησίαζε τα τριάντα, πάλευε χρόνια να καθιερωθεί, και νομίζω ότι έβλεπε τον Ρόκι ως το “τώρα ή ποτέ”».

Στην ταινία, το στούντιο Γιουνάιτεντ Άρτιστς του προσφέρει όλο και μεγαλύτερα ποσά για το σενάριο, με τον όρο να πάρει τον πρωταγωνιστικό ρόλο ένα μεγάλο όνομα της εποχής, όπως ο Μπαρτ Ρέινολντς ή ο Ράιαν Ο’Νιλ. Ο Σταλόνε όμως ήταν αποφασισμένος ότι μόνο αυτός θα υποδυόταν τον Μπαλμπόα. Οι μαρτυρίες για το ποσό διίστανται, με τον ίδιο να έχει μιλήσει για 360.000 δολάρια. Απένταρος όπως ήταν, δεν υποχώρησε.

Το μυστικό της διαχρονικής δύναμης του «Ρόκι»

Τελικά η ταινία έγινε με εκείνον στον ρόλο, αλλά με προϋπολογισμό γύρω στο ένα εκατομμύριο δολάρια, ένα κλάσμα όσων ήθελαν οι ανεξάρτητοι παραγωγοί Ίρβιν Γουίνκλερ και Ρόμπερτ Τσάρτοφ. Η συμφωνία τους με το στούντιο προέβλεπε ότι, αν το γύρισμα κόστιζε αρκετά λίγο, θα είχαν τον πλήρη έλεγχο του καστ.

Ο σκηνοθέτης Τζον Τζ. Άβιλντσεν ολοκλήρωσε τα γυρίσματα σε ιλιγγιώδη χρόνο, μόλις 28 μέρες. Οι περισσότερες σκηνές γυρίστηκαν με μία λήψη για οικονομία, και χωρίς χρήματα για ειδικά εφέ ο Σταλόνε τραυμάτισε μόνιμα τις αρθρώσεις των δαχτύλων του στη σκηνή όπου ο Ρόκι γρονθοκοπεί κατεψυγμένα κομμάτια κρέατος.

«Σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων κανείς δεν πίστευε πραγματικά στον Σταλόνε», λέει ο ντε Σέμλιεν. «Όταν τελείωσε, στο στούντιο δεν τους άρεσε, δεν έκαναν μεγάλη προώθηση, δεν πήγε στις Κάννες. Μόνο όταν άρχισαν να την προβάλλουν στο κοινό, έμειναν έκπληκτοι βλέποντας τον κόσμο να συνδέεται μαζί της». Το «Ρόκι» απέσπασε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε τρία, ενώ ο Σταλόνε ήταν υποψήφιος για ερμηνεία και πρωτότυπο σενάριο.

Ακολούθησαν σίκουελ, μερικά σε δική του σκηνοθεσία, και πιο πρόσφατα οι επιτυχημένες ταινίες «Κριντ» με τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν. Ο ίδιος έχει μιλήσει και για ιδέα ενός προηγούμενου κεφαλαίου της ιστορίας. «Ο Ρόκι δεν τα παρατάει, απλώς αρνείται», λέει ο ντε Σέμλιεν. «Η ιδέα της ανθεκτικότητας, του να μην κάνεις πίσω, έγινε η θεμελιώδης αρχή αυτών των ταινιών ως σήμερα».

Ο δημοσιογράφος Μάικ Σιέλσκι, συγγραφέας του βιβλίου «Φτάνοντας ως το Τέλος» για τα γυρίσματα, επισημαίνει τη ριζοσπαστική κατάληξη: ο Ρόκι χάνει. «Γι’ αυτό είναι τόσο αισιόδοξη ταινία, γιατί δεν χρειάζεται να κερδίσει. Όταν ο Κριντ τον ρίχνει κάτω, ο Ρόκι λέει “Έλα, αντέχω κι άλλο”. Όλοι θέλουμε να είμαστε ο Ρόκι εκείνη τη στιγμή».

Κατά τον ίδιο, η Αμερική του 1976, μετά το Γουότεργκεϊτ και το Βιετνάμ, «διψούσε για έναν λόγο να νιώσει ξανά καλά», σε μια εποχή αντιηρώων, όταν δίπλα του διαγωνίζονταν «Ο Ταξιτζής» και «Το Δίκτυο». «Μερικές φορές ο κόσμος πεινάει για κάτι χωρίς να το ξέρει, και όταν κάποιος το προσφέρει, γίνεται έκρηξη. Αυτό συνέβη με τον Ρόκι».