Όταν οι Ναζί αναπαρέστησαν τους 300 του βασιλιά Λεωνίδα στις Θερμοπύλες
Όταν οι Ναζί κατέλαβαν την Ελλάδα, πριν επιδοθούν στα διαβόητα εγκλήματά τους, φρόντισαν να γυρίσουν προπαγανδιστικό υλικό υπέρ της Αρίας Φυλής και για αυτό αναπαρέστησαν τους 300 του βασιλιά Λεωνίδα στις Θερμοπύλες.
Το καλοκαίρι του 1941, τα ναζιστικά αλπικά στρατεύματα, αφού είχαν μόλις συντρίψει την ελληνική αντίσταση, συγκεντρώθηκαν στον τόπο της πιο διάσημης τελευταίας μάχης της Αρχαίας Ελλάδας. Εκεί, οργάνωσαν μια παράξενη προπαγανδιστική ενέργεια, διεκδικώντας την κληρονομιά του βασιλιά Λεωνίδα και των 300 Σπαρτιατών για λογαριασμό του Τρίτου Ράιχ.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Greek Reporter, οι Ναζί θεωρούσαν πως είναι η σύγχρονη μετενσάρκωση των Σπαρτιατών. Η συγκεκριμένη θέση πηγάζει από την έντονη εμμονή του ναζιστικού καθεστώτος με την κλασική αρχαιότητα. Ο Χίτλερ και ο στενός του κύκλος θεωρούσαν την Αρχαία Σπάρτη ως την απόλυτη κορύφωση της φυλετικής καθαρότητας και της στρατιωτικής πειθαρχίας. Βασιζόμενοι σε μια έντονα παραμορφωμένη εκδοχή της θεωρίας της δωρικής εισβολής, οι Γερμανοί θεωρητικοί της φυλής υποστήριζαν ότι αυτοί οι πρώτοι Έλληνες ήταν στην πραγματικότητα εκτοπισμένοι Νορβηγοί Άριοι.
Επιπλέον, το Τρίτο Ράιχ θαύμαζε το σπαρτιατικό μοντέλο, όπως είχε ερμηνευτεί από τους Γερμανούς διαφωτιστές, οι οποίοι παρουσίασαν ψευδώς για πολιτικούς σκοπούς της εποχής τους, αλλά και λόγω άγνοιας, καθώς ο Μεσαίωνας δεν είχε εξαφανιστεί, μια βίαιη, ευγονική κοινωνία, που απομάκρυνε τους αδύναμους προς όφελος της συλλογικής πολεμικής μηχανής.
Η τελετή στις Θερμοπύλες, λοιπόν, διοργανώθηκε με σαφή πολιτικό σκοπό. Ανυψώνοντας τη σβάστικα πάνω από το πεδίο της μάχης και καταθέτοντας στεφάνια σε κατακτημένο έδαφος, η ελίτ των Gebirgsjäger εδραίωσε τη φυλετική μυθολογία της, η οποία υποτίθεται ότι είχε αναβιώσει.
Η εκδήλωση αυτή αποτελούσε ένα άρτια σκηνοθετημένο πολιτικό θέατρο, με στόχο την ενίσχυση του ηθικού στο εσωτερικό της Γερμανίας, ενώ παράλληλα προβάλλει μια εικόνα ανίκητου στο εξωτερικό. Μετά τις εξαντλητικές επιχειρήσεις τους για τη διάσπαση της Γραμμής Μεταξά και την κατάληψη της Κρήτης, οι άνδρες της Έκτης Ορεινής Μεραρχίας σταμάτησαν στο ιστορικό φαράγγι. Αρχεία φωτογραφιών και ιστορικές αναφορές δείχνουν πειθαρχημένες φάλαγγες στρατιωτών να τελούν σοβαρές τελετές που μιμούνταν τις στρατιωτικές παραδόσεις της Αρχαίας Ελλάδας.
Οι Γερμανοί διοικητές εκφώνησαν παθιασμένες ομιλίες, κάνοντας άμεσες συγκρίσεις μεταξύ της ιστορικής πειθαρχίας των Σπαρτιατών οπλιτών και της ενθουσιώδους πίστης της Βέρμαχτ.
Οι ειδικοί έχουν επισημάνει τον κίνδυνο αυτής της συγκεκριμένης μορφής ιστορικού ρεβιζιονισμού, στην οποία η ναζιστική Γερμανία έδινε τόσο μεγάλη σημασία. Αυτή η πρακτική αφαίρεσε βίαια από τους Σπαρτιάτες την αυθεντική ελληνική τους ψυχή, περιορίζοντάς τους σε βολικά φασιστικά σύμβολα. Η απόλυτη παράλογη ιδέα ενός τεράστιου ολοκληρωτικού κράτους να ταυτίζεται με μια μικρή, πολιορκημένη ομάδα Ελλήνων υπερασπιστών διέφευγε εντελώς από την ναζιστική ηγεσία αυτής της ψυχολογικής εκστρατείας.
Δυστυχώς, αυτή η παραμόρφωση της εικόνας της κλασικής Ελλάδας επέζησε της κατάρρευσης του ναζιστικού καθεστώτος και συνεχίζει να επηρεάζει αρνητικά τη σύγχρονη πολιτική κουλτούρα.