Ο Vangelis έγραψε μουσική για βίντεο επεμβάσεων στον εγκέφαλο. Η Γεωργία Τέγου τα μεταφέρει στο φημισμένο Sadler’s Wells στο Λονδίνο [βίντεο]
Η Ελληνίδα χορογράφος παρουσιάζει στο Sadler’s Wells το «In the Quiet of Us», μια παράσταση που συνδέει μια οικογενειακή ιστορία με την ευθραυστότητα της ανθρώπινης επαφής, μέσα από σπάνιες εικόνες μικρονευροχειρουργικών επεμβάσεων που επένδυσε μουσικά ο θρυλικός Βαγγέλης Παπαθανασίου. ‘Οσα λέει στο Iefimerida.
Ένας νευροχειρουργός ζητά από έναν φίλο του να γράψει μουσική για τις καταγραφές των επεμβάσεών του, ώστε οι φοιτητές και οι ειδικευόμενοι που τις παρακολουθούν να διατηρούν την προσοχή τους και να αισθάνονται λιγότερο άγχος. Ο φίλος είναι ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και από αυτή τη συνεργασία προκύπτουν περίπου δώδεκα ώρες μουσικής που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ σε δίσκο. Χρόνια αργότερα, η ανιψιά του γιατρού Στέργιου Τέγου, η χορογράφος Γεωργία Τέγου, επιστρέφει στο αρχείο αναζητώντας εικόνες για ένα έργο γύρω από την οικειότητα, την εμπιστοσύνη και όσα μπορούν να αλλάξουν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους με μια ανεπαίσθητη κίνηση.
Το «In the Quiet of Us» έκανε χθες, Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Lilian Baylis Studio του Sadler’s Wells, όπου παρουσιάζεται έως αύριο, με τις τρεις παραστάσεις sold out. Στη σκηνή βρίσκονται δύο χορευτές, η Helena Hörmann και ο Joshua James Smith, και ο συνθέτης Αλέξανδρος Μίαρης, ο οποίος παίζει ζωντανά. Οι εικόνες των Tegos Tapes μεταμορφώνονται σε video art, ενώ η Γεωργία Τέγου και ο αρχιτέκτονας και επιμελητής Andrew Borg Wirth δημιουργούν έναν χώρο που μπορεί να θυμίζει δωμάτιο, χειρουργείο ή το εσωτερικό ενός εγκεφάλου. Στη συζήτησή μας, η χορογράφος αφηγείται την ιστορία αυτού του αρχείου, μιλά για τα δεκαπέντε χρόνια της στο Λονδίνο και επιστρέφει στην τηλεοπτική εικόνα του Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ που την έκανε να σκεφτεί πρώτη φορά ότι ήθελε να χορέψει.
Τι ακριβώς είναι τα Tegos Tapes;
Τα Tegos Tapes είναι ένα σπάνιο αρχείο καταγραφών μικρονευροχειρουργικών επεμβάσεων του θείου μου, του νευροχειρουργού Στέργιου Τέγου, αδελφού του πατέρα μου, με πρωτότυπη μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Ο θείος μου κατέγραφε τις επεμβάσεις του με καθαρά εκπαιδευτικό σκοπό. Το υλικό προοριζόταν για φοιτητές Ιατρικής και ειδικευόμενους νευροχειρουργούς και κυκλοφόρησε το 1998 ως πανεπιστημιακή έκδοση, με τίτλο «Microneurosurgery with Video Tapes». Στη μικρονευροχειρουργική ο χειρουργός εργάζεται μέσα από χειρουργικό μικροσκόπιο, σε πολύ μεγάλη μεγέθυνση, λόγω της εξαιρετικής λεπτομέρειας που απαιτείται. Η κάμερα καταγράφει ουσιαστικά αυτό που βλέπει ο ίδιος.
Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και πώς συνδέεται το αρχείο με την παράστασή σας;
Ο θείος μου και ο Βαγγέλης ήταν στενοί φίλοι για περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια. Αντάλλασσαν συχνά σκέψεις γύρω από την επιστήμη και την τέχνη, με κοινή περιέργεια για τον εγκέφαλο, τον ήχο και τις δομές του σύμπαντος. Η παρακολούθηση τέτοιων βίντεο διαρκεί πολλές ώρες και μπορεί να γίνει μονότονη, γι’ αυτό ο θείος μου ζήτησε από τον Βαγγέλη να τα ντύσει μουσικά, ώστε να μειώνεται το άγχος των εκπαιδευομένων και να διατηρούνται η προσοχή και η συγκέντρωσή τους. Ο Βαγγέλης συνέθεσε περίπου δώδεκα ώρες ambient και σύγχρονης κλασικής μουσικής, η οποία δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε δίσκο και θεωρείται από τα πιο δυσεύρετα έργα του. Στην αρχή της έκδοσης υπάρχει ένα συγκινητικό κείμενό του. Γράφει ότι κάθε άνθρωπος, ζώο, φυτό ή ορυκτό φέρει το αποτύπωμα του κύκλου της Δημιουργίας και ότι ο ήχος ακολουθεί αυτόν τον κύκλο σαν ένας κώδικας. Για τη δική μας παράσταση τα Tegos Tapes αποτελούν έναν οπτικό και εννοιολογικό άξονα. Το «In the Quiet of Us» κοιτάζει ταυτόχρονα το κοσμικό και το κυτταρικό. Μέσα από τον σιωπηλό, άυλο χώρο ανάμεσά μας, διερωτάται αν οι μικρότερες καθημερινές μας χειρονομίες είναι λιγότερο καθοριστικές από τις κινήσεις σε ένα χειρουργείο, όπου μία και μόνη κίνηση αρκεί για να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Γνωρίζετε πώς δούλευε ο Παπαθανασίου πάνω στο υλικό; Και πότε σκεφτήκατε εσείς να το χρησιμοποιήσετε;
Δεν γνωρίζω με ακρίβεια πώς δούλεψε ο Βαγγέλης πάνω στο υλικό. Θυμάμαι όμως τον θείο μου να μιλά γι’ αυτό την εποχή που δημιουργούνταν και από τότε το αρχείο υπήρχε πάντα στις οικογενειακές μας αφηγήσεις. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα μπορούσε να συνδεθεί με τη δουλειά μου.Η σύνδεση προέκυψε στις πρώτες συζητήσεις για το «In the Quiet of Us» με τον συνεργάτη μου, τον αρχιτέκτονα και επιμελητή Andrew Borg Wirth, γύρω από την οικειότητα που μπορεί να δημιουργήσει μια κάμερα. Πόσο κοντά μπορούμε να φτάσουμε σε ένα άγγιγμα; Μπορούμε να κοιτάξουμε το δέρμα σαν τοπίο; Και τι συμβαίνει αν προχωρήσουμε ακόμη πιο μέσα, κάτω από το δέρμα, μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο; Τότε θυμήθηκα το αρχείο. Μελετώντας έπειτα από χρόνια τη συνεργασία τους, ανακάλυψα μια συγγένεια ανάμεσα στις αναζητήσεις μας, παρά την απόσταση του χρόνου και των πεδίων. Διαβάζοντας κείμενα του θείου μου, αναγνώρισα ερωτήματα που με απασχολούν και στη δική μου πρακτική: πώς μια εσωτερική εικόνα ή ένας ήχος αποκτούν σωματική μορφή, πώς διατηρείται κάτι από την αμεσότητα της δημιουργικής στιγμής. Σε κείμενό του για τον Βαγγέλη, ο θείος μου προσεγγίζει τον εγκέφαλο σαν ένα σύμπαν, ενώ περιγράφει τη μουσική, όπως την αντιλαμβανόταν ο Βαγγέλης, ως κάτι που προϋπάρχει στη φύση και στον κόσμο γύρω μας. Αναγνώρισα εκεί τη σχέση ανάμεσα στο μικροσκοπικό και στο κοσμικό που ήδη εξερευνούσαμε στην παράσταση. Επέστρεψα λοιπόν σε κάτι οικείο με καινούργια μάτια. Ακόμη και τα βαθιά κόκκινα και οι διάφανες μεμβράνες που συγκέντρωνα ως εικαστικές αναφορές για το ντουέτο, προτού σκεφτώ το αρχείο, βρίσκονταν ήδη μέσα στις εικόνες του.
Πρόκειται για εικόνες πραγματικών επεμβάσεων, για ανθρώπους που εκείνη τη στιγμή εμπιστεύονταν τη ζωή τους σε κάποιον άλλον. Πώς διαχειριστήκατε την ευθύνη να τις μεταφέρετε στη σκηνή;
Το υλικό δημοσιεύτηκε το 1998 ως πανεπιστημιακή ιατρική έκδοση. Ήδη στην αρχική έκδοση η εικόνα είναι αφαιρετική: δεν υπάρχουν πρόσωπα, ονόματα ή στοιχεία ταυτότητας, μόνο το εσωτερικό του σώματος, κάτι κοινό σε όλους μας. Η εμπιστοσύνη είναι ακριβώς η αφετηρία της χορογραφίας. Αυτοί οι άνθρωποι εμπιστεύτηκαν τη ζωή τους στους γιατρούς τους και, ταυτόχρονα, επέτρεψαν μια από τις πιο ευάλωτες στιγμές τους να γίνει γνώση για άλλους. Το «In the Quiet of Us» μιλά για την αλληλεξάρτηση, την ευθραυστότητα και την εμπιστοσύνη. Παίρνει τη σχέση ασθενούς και χειρουργού και τη μεταφέρει ανάμεσα στους δύο χορευτές, ανάμεσα στον εγκέφαλο και το σύμπαν. Αυτό που με απασχόλησε ήταν τι επιλέγουμε να δείξουμε και πώς ζητάμε από τον θεατή να το κοιτάξει. Έχουμε επεξεργαστεί το υλικό και το έχουμε μετατρέψει σε video art. Οι εικόνες αποκτούν σχεδόν ζωγραφική ποιότητα, άλλοτε σαν ένας βαθύς κόκκινος πίνακας που κινείται και άλλοτε σαν πλανήτης. Ένα απόσπασμα με την αρχική μουσική προβάλλεται στο λευκό πάτωμα της σκηνής, μέσα σε έναν κύκλο που παραπέμπει στο βλέμμα ενός ενδοσκοπίου, ως φόρος τιμής στην καινοτομία της συνεργασίας τους. Παράλληλα, η ακρίβεια της χειρουργικής θέτει ένα ερώτημα που διατρέχει όλο το ντουέτο: είναι οι μικρότερες πράξεις μας απέναντι στον άλλον λιγότερο κρίσιμες από μια κίνηση μέσα σε ένα χειρουργείο;
Στο χειρουργείο μια ελάχιστη κίνηση μπορεί να αλλάξει μια ζωή. Ποια είναι η αντίστοιχη κίνηση ανάμεσα στους δύο ερμηνευτές σας;
Με απασχολούν εδώ και καιρό οι λεπτές αποχρώσεις της επικοινωνίας: ένας δισταγμός, μια συνάντηση που σχεδόν συμβαίνει, μια χειρονομία που ο άλλος διαβάζει διαφορετικά. Στο στούντιο αυτές οι έννοιες γίνονται συγκεκριμένες σωματικές δοκιμές. Τι σημαίνει να στηρίζεις κάποιον, να περιμένεις μια απόκριση, να προλαβαίνεις μια πτώση ή να χάνεις τον συγχρονισμό; Μια ελάχιστη καθυστέρηση μπορεί να μετατρέψει τη στήριξη σε πτώση ή την προσέγγιση σε απομάκρυνση.Με γοήτευε πάντα η τραγικότητα ενός λάθους που μπορεί να αναδιατάξει τον κόσμο. Στο έργο αναφερόμαστε στην έννοια του μη αναστρέψιμου, στον Τριστάνο και την Ιζόλδη και στον Θησέα. Ένα σήμα που παρερμηνεύεται ή δεν μεταδίδεται, ένα πανί με λάθος χρώμα, οδηγεί σε μη αναστρέψιμες συνέπειες. Επιστρέφω συχνά στη στιγμή λίγο πριν από την πτώση, όταν όλα θα μπορούσαν ακόμη να έχουν συμβεί αλλιώς. Υπάρχει μια στιγμή στην παράσταση που δραματουργικά τη σκεφτόμαστε ως το χαμένο σήμα, το πλοίο που δεν φτάνει ποτέ. Εκεί, στη ρήξη, αλλάζει η δυναμική ανάμεσα στους δύο ερμηνευτές. Το χορευτικό σόλο ενός από αυτούς συμβολίζει αυτό το χαμένο σήμα. Μια ρήξη όμως δεν εξαντλεί απαραίτητα όσα μπορούν να υπάρξουν ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Μπορεί να ανοίξει και μια καινούργια δυνατότητα σύνδεσης. Με τον συνθέτη Αλέξανδρο Μίαρη δουλεύουμε ακριβώς πάνω σε αυτές τις λεπτές μεταβάσεις, όπου ο ήχος και η κίνηση συναντιούνται, περιμένουν ή διαταράσσουν ο ένας τον άλλον.
Λέτε ότι «η ευθραυστότητα αποτελεί το πραγματικό αντίτιμο της σύνδεσης». Τι χρειάζεται να παραδώσουμε από τον έλεγχό μας για να πλησιάσουμε έναν άλλον άνθρωπο; Πώς το δουλέψατε στις πρόβες;
Η σύνδεση μας ζητά να είμαστε ευάλωτοι κι αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Χρειάζεται να παραδώσουμε τη βεβαιότητα ότι ξέρουμε από πριν πώς θα εξελιχθεί κάτι και να δώσουμε στον άλλον τον χρόνο να γίνει κατανοητός. Ο ήσυχος, άυλος χώρος ανάμεσά μας είναι κρίσιμος. Μια ανεπαίσθητη μετατόπιση μπορεί να καθορίσει αν θα συνεχίσουμε μαζί ή αν θα απομακρυνθούμε και οι συνέπειές της να απλωθούν πολύ πέρα από εμάς. Στις πρόβες αυτό σημαίνει να αντέχουμε την αβεβαιότητα. Η τελική σύνθεση προκύπτει από πολλούς, πολύ προσεκτικούς μικροαυτοσχεδιασμούς. Υπάρχει πάντα μια περίοδος όπου το σώμα δεν ξέρει ακριβώς πού να πάει. Η υπομονή να μείνεις μέσα σε αυτό το ανησυχητικό συναίσθημα, να εμπιστευτείς τη διαίσθησή σου, ανοίγει έναν παραγωγικό χώρο, μακριά από τις συνήθεις επιλογές. Χρειάζεται επίσης να αποστασιοποιηθείς από το υλικό και να δώσεις προτεραιότητα σε αυτό που χρειάζεται το έργο, όχι σε αυτό που είχες φανταστεί. Όλα αυτά προϋποθέτουν ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, όπου όλοι οι συνεργάτες νιώθουν ελεύθεροι να ρισκάρουν. Το έργο είναι μια πρόσκληση να προσέξουμε τις μικρότερες καθημερινές μας πράξεις. Οι μικροσκοπικές συνδέσεις μέσα στο σώμα μας μοιάζουν να καθρεφτίζουν μεγαλύτερα συστήματα, από το κυτταρικό μέχρι το κοσμικό, και ο τρόπος που φερόμαστε ο ένας στον άλλον διαμορφώνει τις κοινωνίες στις οποίες ζούμε. Αυτό κουβαλά και μια ευθύνη: το μέλλον μας παίρνει μορφή μέσα από τις μικρές επιλογές που κάνουμε κάθε μέρα, μέσα από τον τρόπο που επιλέγουμε να είμαστε παρόντες ο ένας για τον άλλον.
Ο χώρος γίνεται δωμάτιο, χειρουργείο, νευρωνική σύναψη. Στη συνεργασία σας με τον Andrew Borg Wirth, πώς επηρεάζουν το ένα το άλλο το σώμα και η αρχιτεκτονική;
Είναι ένας διάλογος όπου το ένα τροφοδοτεί διαρκώς το άλλο και μαζί διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Στην πρακτική μου, που την ονομάζω «Dance-as-design», η χορογραφία γεννιέται μέσα από τον χώρο. Κίνηση, αντικείμενα, φως και κοστούμια συντίθενται μαζί, γίνονται εργαλεία για να χτίσουμε έναν κόσμο, και το περιβάλλον γίνεται ενεργός συνεργάτης σε ό,τι εκτυλίσσεται. Με τον Andrew συνεργαστήκαμε πρώτη φορά σε ένα έργο για την Εθνική Ομάδα Χορού της Μάλτας, ŻfinMalta. Εκεί ξεκίνησε ένας διάλογος ανάμεσα στη χορογραφία και την επιμέλεια των εικαστικών τεχνών που συνεχώς διευρύνεται. Μαζί σκεφτόμαστε το σκηνικό περιβάλλον σαν έναν ζωντανό οργανισμό, μια εικαστική εγκατάσταση που διαμορφώνει τη δραματουργία, ενεργοποιείται από τους ερμηνευτές και ταυτόχρονα επηρεάζει τη συμπεριφορά τους. Στο «In the Quiet of Us» ο χώρος μπορεί να θυμίζει δωμάτιο, χειρουργείο ή νευρωνική σύναψη και το αρχείο λειτουργεί σαν πύλη σε μια άλλη διάσταση. Ίσως βρισκόμαστε μέσα στον εγκέφαλο κάποιου, ίσως μπαίνουμε σε κάτι γνώριμο και αρχέγονο μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Κάναμε πολλούς κύκλους συζήτησης για το πώς θα πλαισιώσουμε το έργο. Έχουμε κοινή αισθητική και έχουμε χτίσει εμπιστοσύνη, οπότε ακόμη και οι διαφωνίες μας οδηγούν σε κάτι δημιουργικό. Προκαλούμε ο ένας τον άλλον να πηγαίνουμε κάθε φορά σε σημεία που δεν είχαμε φανταστεί. Η μεγαλύτερη απρόσμενη στροφή ήταν ακριβώς η συζήτησή μας για ό,τι βρίσκεται κάτω από το δέρμα και μέσα στον εγκέφαλο, που έφερε τα Tegos Tapes στο έργο και συνέδεσε τον κόσμο που φανταζόμασταν με κάτι βαθιά προσωπικό.
Ο Αλέξανδρος Μίαρης παίζει ζωντανά, ενώ ακούγεται και η μουσική του Vangelis. Πώς βρήκατε τη σχέση ανάμεσα στις δύο μουσικές παρουσίες;
Έχω μεγάλη αγάπη και σεβασμό για τη δουλειά του Βαγγέλη. Με τον Αλέξανδρο, συνθέτη και ιδρυτή των Electric Litany, γνωριζόμαστε περίπου είκοσι χρόνια. Για μένα διαθέτει αυτή τη λεπτή ευαισθησία ώστε να προσεγγίσει μια τέτοια πρόκληση με σεβασμό και δημιουργικότητα. Μοιραζόμαστε επίσης μια κοινή αισθητική απέναντι στη δημιουργία. Η έρευνά μας για αυτό το έργο ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια, με ιδέες και συνθετικά πειράματα που ανταλλάσσαμε πολύ πριν μπούμε στο στούντιο. Ο Αλέξανδρος αναπτύσσει μια υβριδική μουσική γλώσσα, φέρνοντας τον ηλεκτρονικό ήχο των modular synthesizers σε διάλογο με τον ακουστικό ήχο του προετοιμασμένου πιάνου. Πειραματίζεται με ρυθμικές ακολουθίες που οδηγούν το πιάνο σε ασταθή, απρόσμενα μοτίβα, σαν απόηχους νευρωνικών παλμών. Η μουσική και η χορογραφία συντίθενται παράλληλα: άλλοτε η κίνηση οδηγεί τον ήχο και άλλοτε ο ήχος προτείνει μια νέα κατεύθυνση στην κίνηση. Η απόφαση να βρίσκεται ο ίδιος στη σκηνή και να παίζει ζωντανά υπήρξε καθοριστική. Άρχισα να τον βλέπω ως αφηγητή, αλλά και σαν έναν χειρουργό που παρεμβαίνει στη δράση μέσω του ήχου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία αναγνωρίζω μια συνομιλία ανάμεσα σε δύο δημιουργικά ζεύγη: νευροχειρουργός και συνθέτης τότε, χορογράφος και συνθέτης σήμερα. Ο καθένας προσεγγίζει από διαφορετική αφετηρία τη σχέση ανάμεσα στο σώμα, στον ήχο και στην εικόνα. Η μουσική του Αλέξανδρου συναντά το αρχείο και τη μουσική του Βαγγέλη σαν μια απόκριση μέσα στον χρόνο.
Πώς κερδίζετε την προσοχή ενός θεατή συνηθισμένου στη διαρκή εναλλαγή εικόνων; Τι ρισκάρετε επιμένοντας στο ανεπαίσθητο;
Νομίζω ότι η ταχύτητα με την οποία επικοινωνούμε και καταναλώνουμε πληροφορία δυσκολεύει το να μείνουμε με κάτι αβέβαιο. Ο χορός όμως είναι μια βαθιά, σπλαχνική γλώσσα που πηγαίνει πέρα από τις λέξεις και ανοίγει τη δυνατότητα μιας πραγματικής σύνδεσης. Αυτός ο συντονισμός στα λεπτά σήματα απαιτεί πρώτα από εμάς μια εξαιρετικά οξυμένη προσοχή. Στην πρόβα προσπαθούμε να συντονίσουμε τις αισθήσεις μας, ώστε να αντιλαμβανόμαστε την παραμικρή μετατόπιση βάρους, την αναπνοή, την πρόθεση του άλλου, αλλά και όσα αλλάζουν στο περιβάλλον γύρω μας. Η πρακτική μου στηρίζεται σε τρόπους παρατήρησης και ακρόασης, έννοιες που έρχονται από τον διαλογισμό. Αναζητώ πάντα την ειλικρίνεια στην ίδια την κίνηση, αποφεύγοντας τις προσποιητές, εκπαιδευμένες ή αναπαραστατικές πράξεις. Όταν αυτή η διαφάνεια υπάρχει, ο θεατής τη νιώθει. Η αλήθεια όσων βιώνονται στη σκηνή τον τραβά μέσα. Καταλυτικοί σε αυτό είναι οι δύο χορευτές μας, η Helena Hörmann και ο Joshua James Smith, που φέρνουν εξαιρετική προσοχή στη λεπτομέρεια, στον χρόνο και στην ευαισθησία και δίνουν στους χαρακτήρες μια δική τους ζωή μέσα σε αυτόν τον μεταβατικό χώρο. Στη σύνθεση δουλεύω με τον ρυθμό και με το πού στρέφεται το βλέμμα. Μια παύση μπορεί να δώσει χώρο σε μια αναπνοή που μέσα σε μια πυκνότερη σκηνή θα περνούσε απαρατήρητη. Όταν έχεις προλάβει να δεις πώς στέκεται ο ένας απέναντι στον άλλον, μια μικρή μετατόπιση βάρους μπορεί να αλλάξει όλη την εικόνα. Το ρίσκο είναι ότι κάποιος θεατής μπορεί να μη μπει σε αυτόν τον ρυθμό. Με ενδιαφέρει όμως να του δώσω τον χρόνο να προσέξει κάτι που αλλιώς θα του ξέφευγε.
Πώς φτάσατε στη συμπαραγωγή με το Sadler’s Wells; Τι χρειάστηκε να διεκδικήσετε για να κάνετε τη δουλειά με τους δικούς σας όρους;
Είναι το δεύτερο έργο μου σε συνεργασία με το Sadler’s Wells. Ήρθα στο Λονδίνο πριν από δεκαπέντε χρόνια για μεταπτυχιακές σπουδές στη χορογραφία, έχοντας πρώτα διαμορφωθεί μέσα από τις σπουδές και τη δουλειά μου στην Ελλάδα. Εδώ ήρθα σε επαφή με μεθόδους αυτοσχεδιασμού και σύνθεσης και εμβάθυνα σε πρακτικές καλλιτεχνών όπως η Deborah Hay, ο Lloyd Newson και ο Brian Eno. Οι σπουδές μου με βοήθησαν να αντιληφθώ τη δημιουργική πράξη ως έρευνα, να διατυπώνω ερωτήματα και να αναγνωρίζω τη γνώση που παράγεται μέσα από το ίδιο το σώμα. Τον τελευταίο χρόνο, μέσα από ένα καλλιτεχνικό residency, έμαθα πολλά έχοντας μέντορα τον Wayne McGregor. Από όλα αυτά χτίστηκε σιγά σιγά ένα σώμα δουλειάς και συνεργασιών που με οδήγησε στο Sadler’s Wells. Δύσκολες στιγμές υπήρξαν πολλές. Δεν είναι εύκολο να καθιερώσεις τη δουλειά σου σε μια πόλη με τόσους καλλιτέχνες και τόσο ταλέντο. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η χρηματοδότηση, ώστε να μπορείς να συνεχίσεις να αναπτύσσεις τη δουλειά σου. Ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και, ως ανεξάρτητη καλλιτέχνιδα σε μια τέτοια πόλη, κυνηγάς διαρκώς την επόμενη ευκαιρία. Χρειάζεται υπομονή, αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, μια δίψα για να συνεχίσεις και ανθρώπους που να πιστέψουν σε αυτό και να σε στηρίξουν όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Αυτό που διεκδικώ πάντα είναι να συνεχίζω χωρίς να εγκαταλείπω την αισθητική μου. Η συνάντηση με ανθρώπους από άλλα πεδία παραμένει για μένα ουσιαστική. Όταν δεν γνωρίζεις πλήρως τη γλώσσα του άλλου, χρειάζεται να ξανασκεφτείς και τις δικές σου βεβαιότητες. Από αυτή τη δυσκολία συχνά γεννιέται κάτι καινούργιο.
Θυμάστε την πρώτη φορά που ένα σώμα στη σκηνή σάς έκανε να σκεφτείτε «θέλω να το κάνω κι εγώ αυτό»; Ποια επιθυμία εκείνης της πρώτης στιγμής παραμένει ακόμη ανεκπλήρωτη;
Νομίζω ότι η πρώτη φορά δεν ήταν στη σκηνή αλλά στην οθόνη. Είχα δει στην τηλεόραση τον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ να χορεύει στην ταινία «Λευκές Νύχτες» μαζί με τον Γκρέγκορι Χάινς και σκέφτηκα ότι αυτό θέλω να κάνω. Με γοήτευε πάντα η μαγεία της εξαιρετικής τεχνικής, η τέχνη ενός σώματος που κατορθώνει το ακατόρθωτο. Ο χορός έχει κάτι το άπιαστο. Μπορεί να εξασκείσαι για χρόνια και να μη φτάσεις ποτέ σε εκείνο το απόλυτο σημείο. Αυτή είναι ίσως η επιθυμία που μένει ανεκπλήρωτη και ίσως έτσι πρέπει. Υπάρχουν όμως στιγμές απογείωσης και γι’ αυτές τις μικρές στιγμές συνεχίζω να προσπαθώ.
Πληροφορίες
«In the Quiet of Us», Sadler’s Wells – Lilian Baylis Studio, Λονδίνο, 19–21 Νοεμβρίου 2026, στις 20:00
Σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία: Γεωργία Τέγου. Μουσική σύνθεση και ζωντανή εκτέλεση: Αλέξανδρος Μίαρης. Ερμηνεία: Helena Hörmann, Joshua James Smith. Σκηνογραφία και εικαστική επιμέλεια: Andrew Borg Wirth. Σχεδιασμός βίντεο: Nick Theuma. Οπτικό και ηχητικό υλικό: Tegos Tapes – Δρ. Στέργιος Τέγος και Βαγγέλης Παπαθανασίου.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο iefimerida