Ο Δημήτρης Σταρόβας στο iefimerida δύο χρόνια μετά το εγκεφαλικό: «Μακάρι να είχε συμβεί δέκα χρόνια νωρίτερα»

«Έναν χρόνο μετά, παρότι είχα δεύτερες σκέψεις για το αν θα εκτεθώ και θα βγω ξανά στον κόσμο, τελικά το τόλμησα. Πλέον κάνω και συναυλίες» λέει στο iefimerida ο Δημήτρης Σταρόβας.

Συναντηθήκαμε στην Τεχνόπολη με αφορμή την καλοκαιρινή του συναυλία στις 5 Ιουνίου στο Θέατρο Βράχων στον Βύρωνα, όπου έχει συγκεντρώσει μία dream team φίλων-καλλιτεχνών για να πούνε αγαπημένα ροκ τραγούδια.

Τους τελευταίους μήνες ο Δημήτρης Σταρόβας δημιούργησε τους Starovas Band και παρουσιάζει το «Project Star Ovation -Το Rock που δεν ξεχάσαμε»: ένα δυναμικό live rock party γεμάτο ήχους, μνήμες και ενέργεια από τις δεκαετίες που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά, τη δική του, αλλά και τις επόμενες.

«Εντάξει, Σταρόβα, καλή η τηλεόραση, αλλά παίξε και καμιά κιθάρα»

«Θα σου πω πώς έγινε, πριν από περίπου δέκα χρόνια, ήμουν σταματημένος στο φανάρι με το αυτοκίνητο, στο κόκκινο, με πλησιάζει ένας τύπος με μηχανή και μου κάνει νόημα να κατεβάσω το παράθυρο, το κατεβάζω και μου λέει, ”Εντάξει, Σταρόβα, καλή η τηλεόραση, αλλά παίξε και καμιά κιθάρα”.

Αυτό έμεινε στο πίσω μέρος του μυαλού μου και μέσα μου υπήρχε πάντα και φέτος το χειμώνα ο Τάκης Μουζάκης με έσπρωξε να το κάνω. Έτσι ξεκινήσαμε το εγχείρημα τον χειμώνα. Φτιάξαμε μια μπάντα με εξαιρετικούς μουσικούς, φίλους και συνεργάτες πολλών χρόνων και την ονομάσαμε Σταρόβας Band».

Πλέον ο Δημήτρης Σταρόβας κλείνει δύο χρόνια μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο.

«Ο άνθρωπος έχει μέσα του δυνάμεις που ούτε καν φαντάζεται»

«Όλη η κούρασή μου βγαίνει στη φωνή» λέει ο Δημήτρης Σταρόβας στο iefimerida.

«Προέρχομαι από ένα τρίμηνο με συναυλίες και θέατρο, μαζί με συνεχείς διαδρομές από και προς τη Θεσσαλονίκη γι’ αυτό και λαχανιάζω λίγο. Σωματικά όμως νιώθω καλά. Περπατάω, δεν καπνίζω, πράγματα που αν μου τα έλεγαν πριν από τρία ή τέσσερα χρόνια, θα γελούσα.

Η διαφορά στην ποιότητα ζωής είναι τεράστια. Θα σου πω μόνο ενδεικτικά ότι, μετά από δεκαετίες, κοιμάμαι χωρίς διακοπή. Όπως πέφτω για ύπνο, έτσι ξυπνάω. Παλιά ξυπνούσα κάθε είκοσι λεπτά και χαριτολογώντας λέω ότι, επειδή η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, ”μακάρι να είχε συμβεί δέκα χρόνια νωρίτερα, να υπήρχε περισσότερος χρόνος”».

«Μέσα απ’ όλη αυτή την ιστορία κατάλαβα και κάτι ακόμα, που το έχω ξαναπεί αλλά αξίζει να επαναλαμβάνεται. Το να αλλάξεις πράγματα στη ζωή σου, είτε σε προσωπικό επίπεδο είτε γενικότερα, ακόμη κι αν σου φαίνονται βουνό όπως το να κόψεις το τσιγάρο ή να κάνεις δίαιτα τελικά είναι πολύ πιο εύκολο απ’ όσο νομίζουμε. Ο άνθρωπος έχει μέσα του δυνάμεις που ούτε καν φαντάζεται».

«Είμαι χαριτωμένος, κάτι σαν γαλλικό ρομπότ» λέει για την ομιλία του

Λίγους μήνες μετά το εγκεφαλικό ο Αλέξανδρος Ρήγας τού πρότεινε να συμμετάσχει στην παράσταση που ετοίμαζε στο «Εκείνος κι εκείνος» με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και τον Λεωνίδα Κακούρη.

«Ήταν περίπου έναν χρόνο πριν. Η ομιλία μου τότε ήταν χειρότερη απ’ ό,τι είναι τώρα. Τώρα τουλάχιστον είμαι χαριτωμένος, κάτι σαν γαλλικό ρομπότ. Στην αρχή απελπίστηκα, αυτό φαινόταν και στο κείμενο και στις ατάκες. Σε μεγάλες σκηνές δεν μπορούσα να ανταποκριθώ. Ο Αλέξανδρος Ρήγας όμως επέμενε όπως και τα παιδιά στην παράσταση, που είναι όλοι φίλοι μου. Με ένα τρικ προσαρμόσαμε το πρόβλημα και το εντάξαμε στο έργο. Κάναμε περιοδεία όλο το καλοκαίρι και παίξαμε με μεγάλη επιτυχία όλο τον χειμώνα.

Για να το διασκεδάσουμε λίγο, θα πω χαριτολογώντας ότι καμιά φορά το εκμεταλλεύομαι κιόλας. Γιατί σε μια περίοδο που όλοι με συμπαθούν, μου συγχωρούνται τα πάντα. Εννοείται πως η στήριξη των δικών σου ανθρώπων, ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι πολύ σημαντική. Πόσο μάλλον όταν χρειάζεσαι πραγματικά τη βοήθειά τους. Είναι σημαντικό να είναι εκεί και το εισπράττω αυτό».

«Αντάλλαξα ένα οργανο γυμναστικής με μία κιθάρα χωρίς χορδές, έτσι ξεκίνησαν όλα»

«Η πρώτη φορά που έπιασα κιθάρα ήταν τελείως τυχαία. Είχαμε μανία με τη γυμναστική, όπως και τώρα (εδώ γελάμε). Ένας γείτονας, ο Σωκράτης, μου λέει. ”Δώσ’ μου το bullworker και θα σου δώσω μια κιθάρα για μια εβδομάδα”. Του λέω ”Τι να την κάνω;”. Κι όμως, άρχισα να παίζω σε μία μόνο χορδή το ”Ενα νερό, κυρά Βαγγελιώ”, ”λεμονάκι μυρωδάτο” και απορούσα τι δουλειά είχαν τα υπόλοιπα ”σύρματα”, όπως έλεγα τότε τις χορδές.

Μου άρεσε τόσο πολύ η κιθάρα που έπεισα τη μάνα μου, συγχωρεμένη να ’ναι, να μου πάρει μια κιθάρα, που κόστιζε τότε 350 δραχμές, από ένα μαγαζί που πουλούσε πλυντήρια, ψυγεία και, για κάποιο λόγο, είχε και μία κιθάρα.

Συνέχισα να ασχολούμαι μόνο με την κάτω χορδή μέχρι που γύρισε ένας γείτονας, μεγαλύτερος από μένα, που έλειπε στα καράβια περίπου έναν χρόνο. Στο διάστημα αυτό είχε μάθει κιθάρα, βασικά ακόρντα. Μια μέρα την κουρδίζει και παίζει μπροστά μου ένα λα μινόρε. Άκουσα αυτή τη γεμάτη φωνή της κιθάρας και είπα: ”Αυτό είναι”. Από τότε έμαθα από αυτόν τον φίλο τα βασικά ακόρντα και σιγά σιγά άρχισα να συνοδεύω τον εαυτό μου. Μιλάμε για μια εποχή χωρίς διαδίκτυο. Ακούγαμε μουσική μόνο από δίσκους και κασέτες.

Μεγάλωσα στην Επτάλοφο, στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης, μια φτωχογειτονιά τότε. Τα βράδια πηγαίναμε όλοι οι Επταλοφίτες στην παραλία της Θεσσαλονίκης, όπου υπήρχαν παρέες με κιθάρες, κοντά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τον Βουκεφάλα. Μια βραδιά ακούω το «Stairway to Heaven» παιγμένο ακριβώς όπως το πρωτότυπο. Και λέω: «Τι είναι αυτό;» Πίστευα πως αυτά τα κομμάτια τα έπαιζαν μόνο οι ίδιοι οι δημιουργοί τους. Κοιτάζω και βλέπω έναν τύπο, τον Άγγελο Σκορδίλη, σπουδαίο κιθαρίστα και εξαιρετικό τραγουδιστή. Μαγεύτηκα. Αυτός ήταν ο δάσκαλός μου.

Σιγά σιγά άρχισαν όλα. Με έναν άλλο φίλο γράψαμε δικά μας τραγούδια, τα ηχογραφήσαμε στο «Αγροτικό» του Παπάζογλου και έναν μήνα μετά με παίρνει τηλέφωνο ο Νίκος και μου λέει: «Ρε μπαγάσα, τι ωραία που παίζεις. Να παίξουμε μαζί».

Έτσι ξεκίνησα. Στο διάστημα αυτό προέκυψε και ο δίσκος «Μέσον Εφών», με τραγούδια όπως το «Ροζ Μπικίνι του Χρόνου» και άλλα αγαπημένα κομμάτια. Μετά φτιάξαμε ένα γκρουπ με τον Γιώργο Ανδρέου και τον Στάθη Παχίδη, τους «Αλερετούρ», και αργότερα ήρθαν οι «Άγαμοι Θύται».

Όλο αυτό το διάστημα εργαζόμουν ως επαγγελματίας κιθαρίστας. Έχω παίξει με όποιον μπορείς να φανταστείς, τον Διονυσίου, τη Σακελλαρίου, τη Μοσχολιού, τον Μητσιά. Είμαι καλός γενικά».

Δημήτρης Σταρόβας με «Star Ovation – Summer Edition»

Η καλοκαιρινή συναυλία έρχεται μετά από ένα σερί σολντ άουτ εμφανίσεων που έκανε το χειμώνα η Starovas Band στο Κύτταρο.

Η κιθάρα του Δημήτρη Σταρόβα, η σκηνική χημεία με τους συνοδοιπόρους και τους καλεσμένους του, το χιούμορ και η συγκίνηση, συνθέτουν ένα live που δεν είναι απλώς συναυλία, είναι Rock εμπειρία, με αυθεντικότητα, ένταση και δυναμισμό.

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου, στο Θέατρο Βράχων, παρουσιάζουν το “Star Ovation – Summer Edition”, ένα πρόγραμμα γεμάτο αγαπημένα τραγούδια που αντλεί έμπνευση από την ατμόσφαιρα των παλιών, αυθεντικών beach parties με κασετόφωνο, παρέες και φωτιές δίπλα στη θάλασσα.

Στο ιδιαίτερο αυτό «Beach Party» στο Θέατρο Βράχων, στη σκηνή θα συναντηθούν με εκλεκτούς καλεσμένους, δημιουργώντας μια βραδιά με ξεχωριστή ενέργεια και τη γοητεία μιας μικρής “ιστορικής” μουσικής συνάντησης. Τις συμμετοχές αυτές ο Δημήτρης θέλει και πάλι να τις κρατήσει “μυστικές” ώστε να υπάρχει το ζητούμενο «σασπένς» ως μέρος της παράστασης.

Σκηνοθετική Επιμέλεια & Παρουσίαση: Ιεροκλής Μιχαηλίδης

Οι “Starovas Band” είναι: Τύμπανα: Στέφανος Δημητρίου, Μπάσο: Γιάννης Γρηγορίου, Πλήκτρα: Νίκος Σάλτας Κιθάρες: Δημήτρης Καρασούλος, Κιθάρες: Δημήτρης Σταρόβας.

Επιμέλεια ήχου: Μιχάλης Αλεξάκης Επιμέλεια Παραγωγής: Τάκης Μουζάκης. Εισιτηρια ΕΔΩ