Μουντιάλ 1998: Η σκοτεινή νύχτα του Ρονάλντο – Η κρίση πριν τον τελικό, το μυστήριο και η συντριβή της Βραζιλίας
Το βράδυ της 12ης Ιουλίου 1998 στο Σταντ ντε Φρανς, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω σε έναν άνθρωπο: τον Ρονάλντο. Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής του κόσμου, το «Φαινόμενο», το πρόσωπο μιας Βραζιλίας που κυνηγούσε την υπεράσπιση του παγκόσμιου τίτλου και την ιστορική back-to-back κατάκτηση του Μουντιάλ.
Στα 21 του χρόνια, ολόκληρη η χώρα στηριζόταν πάνω του. Η εκρηκτική του ταχύτητα, η δύναμη και η σχεδόν υπερφυσική τεχνική του είχαν μετατρέψει τον Ρονάλντο στον απόλυτο σταρ της εποχής. Όλοι θεωρούσαν πως ήταν φτιαγμένος για τέτοιες στιγμές. Όμως εκείνο το βράδυ στο Παρίσι τίποτα δεν ήταν φυσιολογικό.
Οσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες… εξηγήσεις κι αν δοθούν, η νύχτα εκείνη εξακολουθεί να καλύπτεται από μυστήριο. Η απόφαση να μείνει αρχικά εκτός ενδεκάδας ο Ρονάλντο και λίγα λεπτά αργότερα να επιστρέψει βασικός στον τελικό απέναντι στη Γαλλία παραμένει μία από τις πιο σκοτεινές και αμφιλεγόμενες ιστορίες στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η επίσημη εκδοχή έκανε λόγο για τραυματισμό στον αστράγαλο από τον ημιτελικό με την Ολλανδία. Όμως η αλήθεια ήταν πολύ πιο σοβαρή: λίγες ώρες πριν από τον τελικό, ο Ρονάλντο υπέστη κρίση στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της αποστολής, με σπασμούς και απώλεια ελέγχου, μπροστά στα μάτια των συμπαικτών του.
Ο Ρομπέρτο Κάρλος ήταν από τους πρώτους που αντιλήφθηκαν τι συνέβαινε, ενώ ο Εντμούντο μπήκε έντρομος στο δωμάτιο και αντίκρισε τον σταρ της Βραζιλίας να σπαρταρά στο κρεβάτι. Οι γιατροί έσπευσαν άμεσα, του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.
Παρά το σοκ, λίγες ώρες αργότερα επέστρεψε στο γήπεδο. Η πρώτη ενδεκάδα που παραδόθηκε στη FIFA δεν περιλάμβανε το όνομά του. Στη θέση του βρισκόταν ο Εντμούντο. Λίγο αργότερα όμως, νέα λίστα έφτασε: ο Ρονάλντο ήταν ξανά βασικός.
Η απόφαση του Μάριο Ζαγκάλο προκάλεσε χάος. Δημοσιογράφοι, τηλεοπτικά συνεργεία και ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός κόσμος προσπαθούσαν να καταλάβουν τι είχε συμβεί. Οι θεωρίες συνωμοσίας ξεκίνησαν αμέσως.
Η πιο γνωστή από αυτές ήθελε μια κορυφαία αθλητική εταιρεία να έχει ασκήσει πίεση ώστε ο πιο εμπορικός ποδοσφαιριστής του πλανήτη να αγωνιστεί πάση θυσία, λόγω της τεράστιας χορηγικής συμφωνίας με τη βραζιλιάνικη ομοσπονδία. Η εταιρεία το διέψευσε κατηγορηματικά και ποτέ δεν αποδείχθηκε επίσημα κάποια παρέμβαση.
Στον τελικό, όμως, ο Ρονάλντο δεν θύμιζε σε τίποτα τον εαυτό του. Ήταν αποκομμένος, βαρύς, χαμένος μέσα στο παιχνίδι. Ο Φρανκ Λεμπέφ τον ακολουθούσε παντού, τον περιόριζε πλήρως και η Βραζιλία έμοιαζε αποσυντονισμένη.
Η Γαλλία του Ζινεντίν Ζιντάν κυριάρχησε απόλυτα. Ο Ζιντάν πέτυχε δύο γκολ με κεφαλιές και οι «τρικολόρ» έφτασαν σε θριαμβευτικό 3-0, κατακτώντας το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας τους μέσα στο σπίτι τους.
Την ώρα που η Γαλλία πανηγύριζε, στη Βραζιλία ξεκινούσε η απολογία. Ο Ζαγκάλο δέχθηκε σκληρή κριτική, οι γιατροί μπήκαν στο στόχαστρο και το θέμα έφτασε μέχρι το εθνικό κοινοβούλιο της χώρας, όπου άνοιξε επίσημη έρευνα.
Ο ίδιος ο Ρονάλντο αργότερα παραδέχθηκε πως δεν θυμόταν σχεδόν τίποτα: «Κοιμήθηκα και μετά, όπως είπαν οι γιατροί, φαίνεται πως υπέστην κρίση για 30 ή 40 δευτερόλεπτα. Ξύπνησα και πονούσε όλο μου το σώμα».
Για πολλούς, το να αγωνιστεί εκείνο το βράδυ ήταν ένα τεράστιο ιατρικό λάθος. Για άλλους, ήταν η πίεση ενός ολόκληρου συστήματος πάνω σε έναν 21χρονο που δεν μπορούσε να πει «όχι».
Όποια κι αν είναι η πλήρης αλήθεια, εκείνος ο τελικός παραμένει μία από τις πιο σκοτεινές ιστορίες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Και όμως, η λύτρωση ήρθε. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ του 2002, ο ίδιος άνθρωπος επέστρεψε από τραυματισμούς, αμφισβήτηση και προσωπικούς δαίμονες, οδηγώντας ξανά τη Βραζιλία στην κορυφή του κόσμου. Ο Ρονάλντο έπεσε στο Παρίσι, αλλά σηκώθηκε για να γράψει ξανά ιστορία.