Μουντιάλ 1950: Ο τερματοφύλακας που καταδικάστηκε σε θάνατο από όλη τη Βραζιλία
Για κάθε ποδοσφαιριστή το να συμμετέχει σε Παγκόσμιο Κύπελλο, ειδικά αν αυτό διεξάγεται στη χώρα του, είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα, για τον Μοαζίρ Μπαρμπόσα Νασιμέντο όμως το Μουντιάλ 1950 ήταν ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να του συμβεί…
Στη Νότια Αμερική, ως γνωστόν, οτιδήποτε έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, ξεπερνάει τα πάντα. Δεν υπάρχει κανένα μέτρο ούτε στη χαρά ούτε στη λύπη και υπάρχουν διάφορες ιστορίες μέσα στα χρόνια που το επιβεβαιώνουν με τον πιο όμορφο ή τον πιο δραματικό τρόπο αυτό. Σε ό,τι αφορά τον τερματοφύλακα της Βραζιλίας το 1950, ισχύει το δεύτερο.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργάνωσαν οι ίδιοι, οι Βραζιλιάνοι είχαν πειστεί πως το τρόπαιο είναι δικό τους. Δεν το είχαν κατακτήσει ποτέ ως τότε, δεν ήταν κάποια παραδοσιακή δύναμη, παρ’ όλα αυτά είχαν πιστέψει ότι θα τα καταφέρουν και η αλήθεια είναι πως έφτασαν ένα 90λεπτο από το να δικαιωθούν, καθώς το παιχνίδι με την Ουρουγουάη ήταν το μόνο που τους χώριζε από τη δόξα.
Στις 16 Ιουλίου 1950, στο Μαρακανά λέγεται πως βρέθηκαν 200.000 άνθρωποι για να παρακολουθήσουν το ματς που θα αναδείκνυε τη νέα παγκόσμια πρωταθλήτρια και οι γηπεδούχοι ήταν πεπεισμένοι πως είχε έρθει η δική τους ώρα. Δεν είχε έρθει όμως… Το τελικό 1-2 αποτέλεσε έναν πραγματικό θρίαμβο της Ουρουγουάης, ενώ στη Βραζιλία το αποτέλεσμα έγινε δεκτό σαν τραγωδία.
Ενδεχομένως το «σαν» να μην χρειάζεται, καθώς ο θρύλος λέει ότι υπήρξαν μαζικές αυτοκτονίες οπαδών. Άγνωστο αν ισχύει ή όχι. Πιο πιστευτό είναι το γεγονός ότι εκείνη τη μέρα δεν υπήρξαν μαζικές αυτοκτονίες αλλά ένας και μόνο «θάνατος», ακόμη κι αν ο βιολογικός ήρθε 50 χρόνια μετά.
Ο τερματοφύλακας Μοαζίρ Μπαρμπόσα Νασιμέντο θεωρήθηκε από την πρώτη στιγμή ως ο αποκλειστικός υπεύθυνος της ήττας και δεν τον θεωρούσαν τέτοιο μόνο οι άλλοι, οι άγνωστοι, αλλά και οι δικοί του άνθρωποι. «Σχεδόν όλοι οι φίλοι μου, ακόμα και από την οικογένειά μου, με κατηγόρησαν. Όλη η χώρα με κατηγόρησε ότι εγώ έφταιγα», είχε πει σε συνέντευξή του, καθώς εξιστορούσε το δράμα του, το οποίο δεν έλεγε να τελειώσει ποτέ.
Αυτό, ο Μπαρμπόσα το κατάλαβε το 1994, όταν προσπάθησε να επισκεφθεί την αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο των ΗΠΑ, αλλά ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός, Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα, το απαγόρευσε επειδή ο Μοαζίρ Μπαρμπόσα Νασιμέντο ήταν καταραμένος από όλο το έθνος και η επίσκεψή του θα έφερνε γρουσουζιά…
Η Βραζιλία τελικά κατέκτησε το τρόπαιο το 1994 και ο Μπαρμπόσα συνέχισε να ζει στις σκιές, μέχρι τον θάνατό του στις 7 Απριλίου 2000. Λίγο καιρό πριν, είχε περιγράψει τη… ζωή του, λέγοντας πως «Η ανώτερη ποινή για ανθρωποκτονία στη Βραζιλία είναι 30 χρόνια. Εμένα με τιμωρούν ακόμη, 50 χρόνια μετά, για ένα έγκλημα που δεν έκανα ποτέ».