Ηλίας Γαληνός: Βιώνουμε μια εργασιακή επανάσταση – Το «τώρα» είναι σημαντικότερο από το «μετά»

Βιώνουμε την εποχή όπου oι επαγγελματικοί ρόλοι, οι δεξιότητες, η εξέλιξη, η εργασιακή δικαιοσύνη και η έννοια της επιτυχίας επαναπροσδιορίζονται. Η είσοδος νεότερων γενεών με διαφορετικές προσδοκίες, η τεχνολογία, τα νέα μοντέλα εργασίας και οι αλλεπάλληλες κρίσεις έχουν διαμορφώσει ένα περιβάλλον στο οποίο οι παλιές βεβαιότητες δεν αρκούν πλέον. Όπως σημειώνει ο Ηλίας Γαληνός, Founder & Partner Consultant / Coach της The Flow Partners, «οι δεξιότητες που αφορούν στους εργασιακούς μας ρόλους απαξιώνονται γρηγορότερα από τους ρόλους μας», γεγονός που καθιστά τη διαρκή εξέλιξη όχι απλώς ζητούμενο, αλλά αναγκαία συνθήκη επιβίωσης και ανάπτυξης.

Μιλώντας στην εκπομπή Networking του Newsbeast, ο κ. Γαληνός αναλύει τις βαθιές αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο της εργασίας, φωτίζοντας όχι μόνο τις νέες ανάγκες των εργαζομένων, αλλά και τις διαφορές στον τρόπο με τον οποίο οι γενιές αντιλαμβάνονται την καριέρα, τον χρόνο, την επιτυχία και την προσωπική τους ταυτότητα. Για τις νεότερες γενιές, όπως εξηγεί, η εργασία δεν αποτελεί πια απαραίτητα τον βασικό πυρήνα της ταυτότητάς τους, όπως συνέβαινε για τις πιο εδραιωμένες γενιές. Αντίθετα, το ζητούμενο μετατοπίζεται στο «τώρα», στην ανάγκη για νόημα, ισορροπία και δημιουργία μέσα στην καθημερινότητα.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στην έννοια της επιτυχίας. Σε μια αγορά εργασίας που αλλάζει, το ερώτημα δεν είναι μόνο πώς πετυχαίνει κανείς, αλλά και τι σημαίνει τελικά επιτυχία. «Αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις είναι πάρα πολύ δύσκολο να πετύχεις και να δικαιωθείς», σημειώνει ο κ. Γαληνός, ανοίγοντας τη συζήτηση για το αν η δικαίωση είναι εξωτερική -μέσα από τίτλους, ρόλους και αναγνώριση- ή αν συνδέεται με βαθύτερες προσωπικές ανάγκες, όπως η δημιουργικότητα, η προσφορά και η αίσθηση πληρότητας.

Η συζήτηση εστιάζει, επίσης, στις μεγάλες διαφορές μεταξύ των γενεών. Για τις παλαιότερες γενιές, ο παρών χρόνος συχνά αντιμετωπιζόταν ως ένα τίμημα που άξιζε να θυσιαστεί στο όνομα μιας μελλοντικής επαγγελματικής ανταμοιβής. Για τις νεότερες γενιές, όμως, τα δεδομένα είναι διαφορετικά. «Ο παρών χρόνος γίνεται βασικό ζωτικό διακύβευμα. Είναι αίτημα ζωής», αναφέρει χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι οι νέοι εργαζόμενοι έχουν βιώσει διαδοχικές ματαιώσεις και δυσκολεύονται να εμπιστευτούν το παρόν τους σε ένα αβέβαιο μέλλον.

Δείτε την εκπομπή Networking του Newsbeast

Ο Βίκτωρας Μοντζέλλι συζητά με τον Ηλία Γαληνό

-Διαφορετικές γενιές και αγορά εργασίας: «Για τις εδραιωμένες γενιές, ο παρών χρόνος θεωρείται ένα τίμημα το οποίο αξίζει να θυσιάσουμε χάρην μιας μελλοντικής επαγγελίας, χάρην ενός υπαρκτού ή επίπλαστου ευ ζήν. Για όσους από εμάς το βιώσαμε ή το επιδιώκουμε όλο αυτό καταλαβαίνω ότι μερικές φορές μπορεί να έχει και μια απατηλότητα μέσα του. Για τις γενιές οι οποίες εισέρχονται ή βρίσκονται ήδη στην αγορά εργασίας, ο παρών χρόνος γίνεται βασικό ζωτικό διακύβευμα. Είναι αίτημα ζωής. Γιατί το “τώρα” είναι σημαντικότερο από το “μετά”; Διότι οι γενιές αυτές έχουν βιωματικά εμπεδώσει την ανούσια εμπλοκή με την εργασία, την κενότητα, την μοναξιά, την εξάντληση, το άγχος, την πίεση, την εξουθένωση και την ενοχή που συνόδευε τη λογική αυτής της θυσίας.

Μην ξεχνάμε ότι οι γενιές αυτές έχουν περάσει μέσα από διαδοχικές ματαιώσεις. Επομένως, είναι πάρα πολύ δύσκολο να εμπιστευτούν τον παρόντα χρόνο τους σε ένα αβέβαιο μέλλον. Επενδύουν στην ανάπτυξη μιας ταυτότητας στο “τώρα” και τους ενδιαφέρει το “πώς μπορώ να γίνω τώρα για να επιλέξω μετά το τι θα θέλω να είμαι”. Επί της ουσίας, όμως, αυτό που έχει αλλάξει πλήρως είναι ότι παλαιότερα, εμείς ανεχόμαστε τα πράγματα στο κομμάτι της εργασίας προκειμένου κάποια στιγμή να φτάσουμε σε ένα ρόλο ο οποίος θα μας έδινε ταυτότητα. Αυτή η ταυτότητα πλέον είναι βασικό ζητούμενο για τις νεότερες γενιές, την οποία επιδιώκουν να την οικοδομήσουν μέσα από την ποικιλότητα, το εύρος και την ένταση των εμπειριών που μπορεί να τους προσφέρει η αγορά εργασίας».

-Η συμβολή των νέων τεχνολογιών στην αγορά εργασίας: «Με την ένταξη νέων τεχνολογιών πολλά πράγματα τα οποία ακόμα και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ή οι πολύ μικρές επιχειρήσεις λίγων ανθρώπων χρειαζόταν να βρίσκονται σε ένα φυσικό χώρο όλοι μαζί προκειμένου να υλοποιηθούν, να παραχθούν, τώρα μπορούν να γίνουν και με εναλλακτικούς τρόπους. Αυτό μπορεί να δώσει και μια νέα διάσταση στον εκδημοκρατισμό της τεχνολογίας και στην πρόσβαση των πολύ μικρών ή μικρομεσαίων επιχειρήσεων σε λύσεις και σε μοντέλα παραγωγής τα οποία μέχρι πρότινος ήταν προνόμια μόνο των πολύ μεγάλων Οργανισμών. Μπορεί να δημιουργηθεί ένα μοντέλο παραγωγής στο οποίο να συνυπάρχουν οι πολύ μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν τον ρυθμό εξέλιξης της τεχνολογίας και τις νέες ανάγκες που φέρνουν είτε το νέο μοντέλο ανάπτυξης της οικονομίας είτε τα νέα εργασιακά πρότυπα».

-Όταν ένας ταλαντούχος εργαζόμενος αποχωρεί είναι απώλεια ή αποτελεί υπεραξία για την εταιρεία; «Οι εταιρείες σήμερα αντιμετωπίζουν το πολύ συχνό δίλημμα της μετακίνησης των εργαζομένων και ειδικά στις μέρες μας, διότι υπάρχει πολύ μεγάλη κινητικότητα στη νεότερη γενιά. Οι περισσότεροι μεγάλοι Οργανισμοί στη χώρα μας έχουν έναν μέσο χρόνο διακράτησης ταλέντου και κυρίως ταλέντου το οποίο έχει πολύ ισχυρό ακαδημαϊκό background, περίπου 2 με 2,5 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι τη στιγμή που ο άνθρωπος αρχίζει και αποδίδει και παίρνω μια επιστροφή της επένδυσης που έχω κάνει, τότε συνήθως το χάνω αυτό. Το βέβαιο είναι ότι αν σταματήσουμε να επενδύουμε θα τους χάσουμε νωρίτερα, το ακόμη πιο βέβαιο είναι ότι δεν υπάρχουν άλλοι εναλλακτικοί εργαζόμενοι εκεί έξω οι οποίοι θα ενταχθούν στην εταιρεία μας, όταν έχουμε διαμορφώσει ένα branding μη επένδυσης στην ανάπτυξή τους. Είναι από τα πρώτα πράγματα που διεκδικούν και διερευνούν σε μία συνέντευξη: το τι δυνατότητες ανάπτυξης μπορεί να έχουν, τι προγράμματα εκπαίδευσης μπορούν να τους προσφερθούν, ποιοι είναι οι μελλοντικοί τους ρόλοι μέσα στον Οργανισμό τους, το οποίο τους ενδιαφέρει πάρα πολύ γιατί θέλουν να συγκροτήσουν μία ταυτότητα η οποία θα τους κάνει πολύ ελκυστικούς εργασιακά στο μέλλον».

-Η ευθύνη της σημερινής γενιάς απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη: «Έχουμε μία ευθύνη ως γενιά στο πώς θα διαμορφώσουμε τους όρους για τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης. Πώς θα αποφύγουμε μία πολύ μεγάλη απογοήτευση η οποία μπορεί να έρθει είτε από υπερεπένδυση που κάνουμε σε αυτό το κομμάτι προσδοκιών, χρημάτων, στόχων είτε από την εσφαλμένη χρήση της στους χώρους εργασίας; Η τρέχουσα γενιά μπορεί να διαμορφώσει τους όρους. Έχει αυτό το μοναδικό δικαίωμα και προνόμιο να μπορέσει να ορίσει το πώς η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει αρωγός και πυλώνας για να οικοδομηθεί ένα νέο πρότυπο εργασίας. Το αν αυτό το πρότυπο εργασίας θα είναι ευνοϊκό για την επόμενη γενιά είναι και το στοίχημα της γενιάς μας. Είναι αυτό που θα καθορίσει εάν η χρήση όλων αυτών των εργαλείων θα προσδώσει πραγματικά αξία στον ανθρώπινο παράγοντα ή θα τον απαξιώσει. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε αυτό σταυροδρόμι».

-Τα μυστικά της επαγγελματικής επιτυχίας: «Το κυρίαρχο μυστικό είναι το τι ορίζουμε ως επιτυχία, τι εννοιολογικό περιεχόμενο προσδίδουμε στον όρο αυτό. Οι προηγούμενες γενιές βασίζονταν πολύ στο κομμάτι στην έξωθεν δικαίωση, στο να μπορώ δηλαδή μέσα από τίτλους, εξουσία, ρόλους, projects, να προβάλλω προς τα έξω μία εικόνα ότι έχω επιτύχει. Το κατά πόσο αυτό ήταν συμβατό με την αίσθηση ισορροπίας, πληρότητας και δημιουργικότητας που είχαμε, είναι προς συζήτηση. Νομίζω ότι όλα τα θέματα ψυχικής υγείας, burnout, εξουθένωσης επαγγελματικής και μιας αίσθησης κενότητας που υπάρχει στα πιο εδραιωμένα στελέχη στους οργανισμούς είναι απάντηση σε αυτό. Άρα, το σημαντικό κομμάτι νομίζω για όλους μας είναι να μπορέσουμε να ορίσουμε πλέον την επιτυχία με όρους βιωσιμότητας, κάτι το οποίο συνδέεται με βασικές ανθρώπινες ανάγκες μας και με ένα συναίσθημα πληρότητας και αγάπης που μπορεί να αισθάνομαι για αυτό με το οποίο ασχολούμαι».