Η Ελλάδα δεν φοβάται πια τα μεγαθήρια
Τέσσερα παιχνίδια χωρίς ήττα. Δύο απέναντι στη Γερμανία, ένα κόντρα στην Ολλανδία και μια Εθνική που πλέον δεν αντιμετωπίζει τέτοιες αναμετρήσεις απλώς ως εμπειρίες, αλλά ως ευκαιρίες για να αποδείξει πόσο έχει προχωρήσει.
Η Ελλάδα παραμένει στην κορυφή του ομίλου, βρίσκεται πολύ κοντά στην παρουσία της στους ισχυρούς της κλήρωσης για το EURO 2028 και έχει πλέον μπροστά της έναν ξεκάθαρο δρόμο προς τα προημιτελικά του Nations League.
Και όλα αυτά απέναντι σε μια Γερμανία που βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία δημιουργίας μιας νέας ομάδας υπό τον Γιούργκεν Κλοπ. Ο Γερμανός τεχνικός έφυγε από την Τούμπα έχοντας γνωρίσει ξανά την αποδοχή του ελληνικού κοινού, αντάλλαξε αγκαλιές με τον Τσιμίκα και τον Καρέτσα, όμως αγωνιστικά η ομάδα του δεν κατάφερε να πάρει αυτό που ήθελε.
Η Ελλάδα, αντίθετα, πήρε σχεδόν ό,τι μπορούσε από αυτόν τον κύκλο αγώνων. Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο κέρδος της: μαθαίνει πλέον να επιβιώνει απέναντι σε αντιπάλους μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής παράδοσης, να υποφέρει όταν χρειάζεται και να βγαίνει από τέτοια παιχνίδια με αποτέλεσμα.
Η Γερμανία πίεσε, αλλά δεν βρήκε γκολ
Χωρίς τον Τζόλη και με τον Καρέτσα αρχικά στον πάγκο, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς επέλεξε ξανά τη συνταγή που έχει χαρακτηρίσει την παρουσία της Ελλάδας στο φετινό Nations League.
Το πρώτο ημίχρονο, όμως, ήταν ένας μονόλογος της Γερμανίας.
Οι φιλοξενούμενοι πίεσαν ψηλά, κέρδισαν τις δεύτερες μπάλες, πήραν τις περισσότερες μονομαχίες και είχαν συντριπτική υπεροχή στις τελικές: 1-15, ενώ η κατοχή διαμορφώθηκε στο 37%-63%.
Κι όμως, στο τέλος του πρώτου 45λέπτου το σκορ έγραφε 0-0.
Η Γερμανία είχε την κυριαρχία, αλλά δυσκολεύτηκε να βρει λύσεις απέναντι σε μια Ελλάδα που αμυνόταν με συνέπεια. Η απουσία ενός καθαρού φορ επηρέασε τους Γερμανούς, ενώ στο οργανωμένο παιχνίδι τους δεν ήταν εύκολο να διασπάσουν το ελληνικό μπλοκ.
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα δυσκολευόταν χαρακτηριστικά να κρατήσει την μπάλα και να δημιουργήσει συνεχόμενες πάσες. Ο Ντίνος Μαυροπάνος το παραδέχθηκε μετά το τέλος: η ομάδα δεν ακολούθησε όπως έπρεπε το πλάνο, οι αποστάσεις στην επίθεση ήταν μεγάλες και οι μεταβάσεις δεν είχαν την απαιτούμενη ταχύτητα.
Υπήρχε, όμως, ο Κωνσταντίνος Τζολάκης. Για ακόμη μία φορά ο Έλληνας τερματοφύλακας στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Η καλύτερη ελληνική στιγμή ήρθε νωρίς
Παρά τη γερμανική υπεροχή, η πιο καθαρή ευκαιρία του πρώτου ημιχρόνου ανήκε στην Ελλάδα.
Μόλις στο 3ο λεπτό, ο Κώστας Τσιμίκας έβγαλε εξαιρετική σέντρα και ο Μασούρας πήρε την κεφαλιά, στέλνοντας την μπάλα προς την εστία.
Η φάση που σημάδεψε, πάντως, το πρώτο μέρος ήρθε στο 34′. Η Γερμανία βρήκε τον δρόμο προς τα δίχτυα, όμως το γκολ του Μπούρκαντ ακυρώθηκε σωστά μετά την παρέμβαση του VAR για χέρι του Μπίσοφ στην αρχή της φάσης.
Η γερμανική επίθεση είχε ξεκινήσει από αντεπίθεση, μετά από χαμένη μονομαχία του Κουλιεράκη στη μεσαία γραμμή και στη συνέχεια του Σάλιακα με τον Σέρχαρντ. Ο Μπούρκαντ ολοκλήρωσε τη φάση από κοντά, όμως το γκολ δεν μέτρησε.
Οι πανηγυρισμοί στις εξέδρες της Τούμπας μετά την απόφαση του Κλερμάν Τουρπέν ήταν χαρακτηριστικοί της έντασης που είχε δημιουργηθεί.
Η Ελλάδα πήγε στα αποδυτήρια με το 0-0. Για τα δεδομένα του πρώτου ημιχρόνου, ήταν ένα αποτέλεσμα που έμοιαζε πολύτιμο.
Οι αλλαγές του Γιοβάνοβιτς άλλαξαν την εικόνα
Όσοι περίμεναν ότι η πίεση θα γινόταν ακόμη μεγαλύτερη μετά την ανάπαυλα, διαψεύστηκαν. Ο Γιοβάνοβιτς προχώρησε σε δύο αλλαγές με την έναρξη του δεύτερου μέρους και η Ελλάδα εμφανίστηκε διαφορετική. Ανέβασε τις γραμμές της, πήρε περισσότερα μέτρα στο γήπεδο και σταδιακά άρχισε να βγαίνει από την αμυντική της προσέγγιση.
Ο Καρέτσας, που πέρασε στο παιχνίδι στη θέση του Κυζιρίδη, έδωσε ενέργεια και δημιούργησε αρκετές καταστάσεις στο ένας εναντίον ενός. Ο Ανδρούτσος, από την πλευρά του, πρόσφερε σημαντική βοήθεια στους Ζαφείρη και Κουρμπέλη στη μεσαία γραμμή. Και πάνω απ’ όλους, ο Φώτης Ιωαννίδης.
Ο Έλληνας επιθετικός έκανε ένα εξαιρετικά απαιτητικό παιχνίδι, παρότι βρέθηκε πολλές φορές μόνος απέναντι στους Γερμανούς στόπερ. Δέχθηκε σκληρά μαρκαρίσματα, έδωσε αμέτρητες μονομαχίες και προσπάθησε να ανοίξει χώρους για τους συμπαίκτες του.
Στο πλευρό του βρέθηκαν ο Μασούρας και ένας εξαιρετικός Κώστας Τσιμίκας, ο οποίος για ακόμη μία φορά έβγαλε ολόκληρο 90λεπτο.
Η Ελλάδα δεν περιορίστηκε πλέον στο να αμύνεται. Οι Γερμανοί δυσκολεύτηκαν να πλησιάσουν με οργανωμένο τρόπο την ελληνική περιοχή και αρκετές φορές αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε ψηλές μπαλιές προς τον Βολτεμάντε. Στο τέλος, το χειροκρότημα ανήκε στους Έλληνες διεθνείς.
Οι φίλαθλοι έφυγαν από το γήπεδο έχοντας κρατήσει ως τελευταίες εικόνες το εντυπωσιακό τακουνάκι του Μαυροπάνου και τη δύσκολη κεφαλιά του Μασούρα στο 76′, αλλά κυρίως τις αγκαλιές των Ελλήνων ποδοσφαιριστών μετά το τελευταίο σφύριγμα.
Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο μήνυμα από αυτή την τετράδα αγώνων.
Η Ελλάδα έχει αρχίσει να μαθαίνει πώς να παίρνει αποτελέσματα απέναντι σε ομάδες όπως η Ολλανδία και η Γερμανία. Μπορεί να χρειάζεται να αμυνθεί χαμηλά, να αντέξει πίεση και να παίξει για μεγάλα διαστήματα χωρίς την μπάλα. Όμως πλέον δεν πηγαίνει σε τέτοια παιχνίδια με φόβο.
Πηγαίνει για να διεκδικήσει ό,τι περισσότερο μπορεί. Και αυτή η νοοτροπία είναι ίσως το σημαντικότερο κέρδος μιας Εθνικής που μεγαλώνει μέσα από τέτοιες βραδιές.