Γιατί λείπει η Ιταλία από το Μουντιάλ 2026;
Αν στην αρχαία Ελλάδα η μέτρηση του χρόνου βασιζόταν στις Ολυμπιάδες, στην Ιταλία για μια περίοδο βασιζόταν στα Μουντιάλ. Κάθε τρία Μουντιάλ, για την ακρίβεια. Το 1970 ήταν στον τελικό, το 1982 κατέκτησαν το τρόπαιο, το 1994 ήταν φιναλίστ, το 2006 ξανά παγκόσμιοι πρωταθλητές. Το τι γινόταν ενδιάμεσα δεν τους απασχολούσε και πολύ, το προσπερνούσαν, εύκολα ή δύσκολα. Αυτό που δεν μπορούσαν να φανταστούν, αλλά το ζουν, ήταν ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα συμπλήρωναν 12 χρόνια μακριά από το Παγκόσμιο Κύπελλο…
Λίγα 24ωρα μετά τον αποκλεισμό από τη Βοσνία στα πέναλτι, ο Πάολο Ζαμπόλι, εκ μέρους της κυβέρνησης των ΗΠΑ, επιβεβαίωσε ότι πρότεινε στον Τζάνι Ινφαντίνο να αντικαταστήσει η Ιταλία το Ιράν στο Μουντιάλ 2026. Ιταλός μόνο στην καταγωγή και άνθρωπος του περιβάλλοντος του Τραμπ, δεν νιώθεις και έκπληξη όταν τον ακούς να λέει ουσιαστικά ότι πιστεύει πως τα πάντα αγοράζονται, αν δεν μπορούν να κατακτηθούν αλλιώς. Οι Ιταλοί, από τον υπουργό Αθλητισμού μέχρι τον τελευταίο ποδοσφαιριστή, θεώρησαν προσβλητική την πρόταση και δεν μπήκαν καν σε συζήτηση. Θα έπρεπε να τους προσβάλει περισσότερο όμως το γεγονός ότι έχουν δώσει τέτοια δικαιώματα.
Η Ιταλία ζει μια κατάσταση που δεν μπορεί να την αντιστρέψει, όπως φαίνεται. Μια κατάσταση που δημιούργησε μόνη της το 2006. Το καλοκαίρι που ανέβηκαν για 4η φορά στην κορυφή του κόσμου, άρχισαν και να ξεχαρβαλώνουν το όλο σύστημα. Το Calciopoli είναι μια πληγή για το ιταλικό ποδόσφαιρο πολύ πιο βαθιά από όσο πίστευαν και οι ίδιοι ότι θα ήταν. Το να γκρεμίσεις, αν το πάρεις απόφαση, είναι εύκολο. Σίγουρα πιο δύσκολο το να χτίσεις. Και γίνεται ακόμη δυσκολότερο όταν συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός σου. Σε κανένα επίπεδο.
Το ιταλικό ποδόσφαιρο δεν έχει παράγοντες με προσωπικότητα όπως ο Ανιέλι ή ο Μπερλουσκόνι, επιχειρηματίες που πραγματικά αγαπούσαν τη μπάλα. Δεν έχει προπονητές όπως ο Σάκι, ο Λίπι, ο Καπέλο, ο Μπεαρζότ για τους πιο παλιούς. Δεν έχει Μπάτζιο, Ντελ Πιέρο, Τότι, Κόντι, Σιρέα, Μπαρέζι, Τζοφ, Μαλντίνι, Μπουφόν, Πίρλο, Ταρντέλι, Νέστα, Καναβάρο, Καμπρίνι, Βιέρι και κάτι δεκάδες ακόμη. Δεν έχει ούτε καν διαιτητή με την προσωπικότητα του Κολίνα. Και σίγουρα δεν έχει αυτή τη στιγμή τους σωστούς ανθρώπους στις σωστές θέσεις για να σχεδιάσουν ένα πειστικό πλάνο επιστροφής στις δόξες του παρελθόντος.
Το γεγονός ότι το 2026, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η Ιταλία έχει ακόμη τα γήπεδα του Μουντιάλ 1990 και η UEFA την προειδοποιεί πως θα της αφαιρέσει το Euro 2032, το οποίο ανέλαβε από κοινού με την Τουρκία, αν δεν παρουσιαστεί σύντομα ένα ξεκάθαρο πλάνο, με ξεκάθαρες εγγυήσεις, για την κατασκευή νέων, περιγράφει το ιταλικό ποδόσφαιρο. Και η εθνική ομάδα, λένε, είναι ο καθρέφτης του ποδοσφαίρου σου. Και αυτό που δείχνει ο καθρέφτης είναι μια εικόνα που ασχημαίνει συνεχώς, κάθε χρόνο, με σταθερό ρυθμό.
Όταν η Σκουάντρα Ατζούρα έμεινε εκτός Μουντιάλ το 2018 ήταν ένα σοκ. Παγκόσμιο. Όταν αποκλείστηκε και το 2022 ήταν η επιβεβαίωση ότι τα πράγματα πάνε πολύ στραβά. Ο αποκλεισμός και το 2026 είναι πυρηνικό ολοκαύτωμα. Η εθνική Ιταλίας δεν θα λείψει ως ομάδα από το Μουντιάλ, γιατί δεν είχε τίποτα να προσφέρει στο τουρνουά αγωνιστικά. Τίποτα. Θα λείψουν μόνο οι φανέλες της, η φινέτσα των οποίων πάντα ξεχωρίζει από όλες τις άλλες ακόμη κι αν έχει πέσει και εκεί ο πήχης, η εικόνα τους να τραγουδούν τον εθνικό τους ύμνο σαν να είναι λίγο πριν τους εκτελέσουν και οι Ιταλίδες που πάντα πιάνουν οι κάμερες στις εξέδρες.
Παρεμπιπτόντως, οι Ιταλίδες πάνε στο γήπεδο επειδή λατρεύουν το ποδόσφαιρο και τις ομάδες τους, όχι για ένα πλάνο που θα τις κάνει influencer. Και αυτό, porca miseria, είναι το μόνο κομμάτι του ιταλικού ποδοσφαίρου που δεν βρίσκεται σε παρακμή…