Gazzetta dello Sport: «Δεν ντροπιάστηκε η Αταλάντα, αλλά το ιταλικό ποδόσφαιρο»

Η εικόνα που παρουσίασε η Αταλάντα απέναντι στην Μπάγερν δεν αποτελεί απλώς μια κακή βραδιά για την ομάδα του Μπέργκαμο. Είναι, πάνω απ’ όλα, ένας καθρέφτης της κατάστασης στην οποία βρίσκεται συνολικά το ιταλικό ποδόσφαιρο.

Στο περσινό Champions League, η τελευταία ιταλική ομάδα που απέμεινε στη διοργάνωση, η Ίντερ, γνώρισε βαριά ήττα με πέντε γκολ στον τελικό του Μονάχου. Φέτος, η Αταλάντα – η τελευταία εκπρόσωπος της Serie A – δέχθηκε έξι τέρματα μέσα στο σπίτι της από τη Μπάγερν. Δεν χρειάζονται περιστροφές: δεν πρόκειται μόνο για μια ήττα της Αταλάντα, αλλά για ένα ηχηρό πλήγμα για ολόκληρο το ιταλικό ποδόσφαιρο.

Η πρωταθλήτρια Ιταλίας, Νάπολι, τερμάτισε 30ηστη φάση των ομίλων. Η σημερινή πρωτοπόρος της Serie A, η Ίντερ, αποκλείστηκε πριν από τα προημιτελικά από την αξιόμαχη αλλά όχι… διαστημική Μπόντο Γκλιμτ. Η Γιουβέντους αποκλείστηκε από τη Γαλατά. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το συνολικό 7-1 της Νορβηγίας απέναντι στην Ιταλία σε επίπεδο συλλόγων και εθνικών ομάδων, τότε η εικόνα γίνεται ξεκάθαρη: αυτή είναι η πραγματικότητα του ιταλικού ποδοσφαίρου.

Το παράδοξο – ή μάλλον το ειρωνικό – είναι πως σε 15 ημέρες, στο ίδιο ακριβώς γήπεδο, η εθνική Ιταλίας θα αντιμετωπίσει τη Βόρεια Ιρλανδία προσπαθώντας να αποφύγει μια τρίτη «αποκάλυψη», έναν ακόμη αποκλεισμό από Μουντιάλ. Αν ο Γκατούζο περίμενε μια ψυχολογική ώθηση από τις ιταλικές ομάδες στην Ευρώπη, μάλλον απογοητεύτηκε.

Η «εξωγήινη» Μπάγερν

Πριν ξεκινήσει η κριτική και η αυτοκριτική, αξίζει να αναγνωριστεί η ποιότητα της Μπάγερν. Ένταση, ταχύτητα, ξεκάθαρη αγωνιστική ιδέα και τεχνική ποιότητα σε εξαιρετικό επίπεδο. Τα βασικά του ποδοσφαίρου – κοντρόλ, πάσα, τελείωμα – εκτελούνται σχεδόν τέλεια.

Μπορεί να φαίνονται απλές λεπτομέρειες, όμως πάνω σε αυτές χτίζεται η κυριαρχία στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Και ας μην ακουστεί ξανά το παλιό επιχείρημα: «ας επιστρέψει στην άμυνα η Ιταλία, αυτό είναι το ιταλικό ποδόσφαιρο». Το πρώτο βήμα προς την ήττα έγινε ακριβώς όταν η Αταλάντα αλλοίωσε την αγωνιστική της ταυτότητα, εγκαταλείποντας το γνώριμο σύστημα και επιχειρώντας να προστατευθεί με ένα αφύσικο 4-4-2.

Η ίδια η Αταλάντα είχε δείξει τα προηγούμενα χρόνια τον δρόμο για να είναι μια ιταλική ομάδα ανταγωνιστική στην Ευρώπη: θάρρος, επιθετική φιλοσοφία και ποιότητα. Μια βαριά ήττα, όσο οδυνηρή κι αν είναι, δεν σβήνει όσα έχει πετύχει αυτό το πρότζεκτ.

Γι’ αυτό και το κοινό του Μπέργκαμο χειροκρότησε την ομάδα του στο τέλος, παρά το βαρύ 6-1. Ήταν ένα χειροκρότημα γεμάτο ευγνωμοσύνη για μια δεκαετία ποδοσφαιρικού ονείρου. Και τώρα, η προσοχή στρέφεται στην εθνική Ιταλίας.