Αρκάς: Η απομόνωση και ο αδιάκοπος αγώνας δρόμου προς μια «τελειότητα» που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει
Η αυξανόμενη χρήση των κινητών τηλεφώνων, η ασταμάτητη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και η αισθητή απουσία ενσυνειδητότητας βρίσκονται στο επίκεντρο των σκίτσων του Αρκά τις τελευταίες ημέρες.
«Τα κινητά ένωσαν ανθρώπους που βρίσκονται στις δύο άκρες της Γης… και χώρισαν ανθρώπους που βρίσκονται στις δύο άκρες του τραπεζιού», αναφέρει το πρώτο σκίτσο, απεικονίζοντας έναν άνδρα και μια γυναίκα να κάθονται σε ένα τραπέζι πίνοντας καφέ, αλλά κοιτάζοντας με αφοσίωση τα κινητά τους.
Η έλλειψη ενσυνειδητότητας, δηλαδή η έλλειψη του λεγόμενου mindfulness, είναι ιδιαίτερα αισθητή στην εποχή μας. Η διαδικασία κατά την οποία λειτουργούμε πλέον στον «αυτόματο πιλότο», απορροφημένοι κάθε φορά σε κάποια σκέψη, ανησυχία ή στην οθόνη του κινητού μας, παντελώς απόντες από το «τώρα» αποτελεί χαρακτηριστικό φαινόμενο της σύγχρονης καθημερινότητας.
Και, φυσικά, υπάρχουν τρόποι να αλλάξει αυτό. Η προσωπική βελτίωση και, κυρίως, μια συνειδητή απόφαση να είμαστε περισσότερο παρόντες στη ζωή μας μπορούν να αποτελέσουν έναν δρόμο προς αυτή την αλλαγή. Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος, όταν περάσουν τα χρόνια, να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν θυμόμαστε πραγματικά τις στιγμές που ζήσαμε ούτε τους ανθρώπους που είχαμε δίπλα μας, επειδή ήμασταν διαρκώς απορροφημένοι σε μια οθόνη, παρακολουθώντας σε κάποια πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης βίντεο τις «τέλειες» ζωές των άλλων και προσπαθώντας, την ίδια στιγμή, να τους δείξουμε ότι κι εμείς περνάμε «τέλεια».
«Ζήσε την κάθε στιγμή. Και μετά ξαναζήστ’ την μέχρι να βγει καλό το reel», λέει το δεύτερο σκίτσο, δείχνοντας μια νεαρή να περπατά στην ακτή, έχοντας μπροστά της ένα όμορφο φυσικό τοπίο. Ωστόσο, αντί να απολαύσει τη στιγμή, κρατά την κάμερα στραμμένη πάνω της, προσπαθώντας να δημιουργήσει το κατάλληλο βίντεο για το προφίλ της.
Η εμπειρία μοιάζει πλέον να αποκτά αξία όχι μόνο επειδή τη βιώνουμε, αλλά και επειδή μπορούμε να την καταγράψουμε, να τη μοιραστούμε και να τη δείξουμε στους άλλους. Έτσι, μια όμορφη στιγμή φαίνεται ότι αποκτά μεγαλύτερη σημασία όταν γίνεται περιεχόμενο για τα social media και συγκεντρώνει likes, σχόλια και αντιδράσεις.
Το ερώτημα που θέτει τελικά το σκίτσο είναι αν, στην προσπάθειά μας να δείξουμε στους άλλους ότι «ζούμε τη στιγμή», καταλήγουμε να μην τη ζούμε πραγματικά. Μήπως δεν απολαμβάνουμε πλέον το ηλιοβασίλεμα, τη θάλασσα ή ένα όμορφο τοπίο για αυτό που είναι, αλλά επειδή μπορούν να γίνουν μια ωραία φωτογραφία ή ένα επιτυχημένο reel που θα ανεβάσουμε στο προφίλ μας;
Ίσως, τελικά, το νέο trend της εποχής θα πρέπει να γίνει η ιδιωτικότητα και η επιλεκτική προβολή της προσωπικής μας ζωής, αντί για τον αδιάκοπο αγώνα δρόμου προς μια «τελειότητα» που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Να κρατάμε κάποιες στιγμές μόνο για εμάς και τους ανθρώπους μας, χωρίς την ανάγκη να τις καταγράψουμε, να τις ανεβάσουμε και να αποδείξουμε στους άλλους ότι τις ζήσαμε. Γιατί ίσως η πραγματική ελευθερία βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο να μη χρειάζεται κάθε όμορφη στιγμή να γίνει περιεχόμενο.