Δύναμη στην ενημέρωση.... ποιότητα στην ψυχαγωγία

Γκονζάλες: «Ο Ολυμπιακός είναι το δεύτερο σπίτι μου» – Η ζωή στην Ελλάδα και η ιστορία πίσω από το «Hormiga»

Πρόσθεσε το Newsbeast στις προτεινόμενες πηγές σου στη Google

Για την εμπειρία του στον Ολυμπιακό, τις πρώτες εντυπώσεις του από την Ελλάδα, αλλά και την προσαρμογή του στη νέα πραγματικότητα μίλησε ο Αρμάντο Γκονζάλες. Ο Μεξικανός επιθετικός αναφέρθηκε επίσης στην ιδιαίτερη ιστορία πίσω από το παρατσούκλι «Hormiga» (Μυρμήγκι), το οποίο τον συνοδεύει από μικρή ηλικία.

Ο 22χρονος φορ βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην πατρίδα του, καθώς συμπεριλήφθηκε στις κλήσεις της εθνικής ομάδας του Μεξικού για τις αναμετρήσεις με την Τζαμάικα στα play-offs του Concacaf Nations League. Στο πλαίσιο της παρουσίας του εκεί, παραχώρησε συνέντευξη στην εκπομπή «Vamos Network with The Give N Go & Herc Gomez», όπου μίλησε τόσο για την ποδοσφαιρική του διαδρομή όσο και για την προσωπική του ζωή.

Ο Γκονζάλες, ο οποίος βρήκε δίχτυα στο πρόσφατο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», στάθηκε ιδιαίτερα στη μετάβασή του από την Τσίβας στον Ολυμπιακό. Όπως εξήγησε, η αποχώρηση από έναν σύλλογο στον οποίο είχε περάσει οκτώ χρόνια ήταν μια μεγάλη αλλαγή, καθώς έπρεπε να αφήσει πίσω του ανθρώπους και συνήθειες που αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητάς του.

Παρά την αρχική αμηχανία, η υποδοχή που συνάντησε στον Πειραιά τον βοήθησε να αισθανθεί γρήγορα οικεία. Μάλιστα, χαρακτήρισε τον Ολυμπιακό δεύτερο σπίτι του, υπογραμμίζοντας πως η παρουσία ισπανόφωνων συμπαικτών και μελών του τεχνικού επιτελείου έκανε ευκολότερη την προσαρμογή του.

Παράλληλα, εντόπισε αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στην ελληνική και τη μεξικανική ποδοσφαιρική κουλτούρα, με κυριότερη το έντονο πάθος των φιλάθλων και τη μεγάλη αγάπη για τον αθλητισμό.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η αναφορά του στο παρατσούκλι «Hormiga». Όπως αποκάλυψε, η ονομασία ξεκίνησε από ένα περιστατικό με μυρμήγκια που είχε φοβίσει τα αδέρφια του όταν ήταν μικρός, στην πόλη Αγουασκαλιέντες. Ένας θείος του άρχισε τότε να τον αποκαλεί έτσι και το συγκεκριμένο προσωνύμιο τον ακολουθεί μέχρι σήμερα, έχοντας πλέον αποκτήσει ξεχωριστή θέση στην καρδιά του.

Αναλυτικά όσα δήλωσε:

Για το παρατσούκλι «Hormiga»: «Όταν ήμουν μικρός, τα αδέρφια μου δέχθηκαν επίθεση από μυρμήγκια στην πόλη μου. Φοβόμουν πάρα πολύ αυτά τα έντομα και ένας θείος μου άρχισε να με φωνάζει “Ορμίγα”. Έτσι μου έμεινε το παρατσούκλι και πραγματικά το αγαπώ».

Για τη ζωή στην Ελλάδα και τα κατοικίδιά του: «Χαίρομαι πολύ που θυμάστε ότι έχω μια μεγάλη χελώνα στην Ελλάδα. Έχω επίσης τη γάτα μου και μου λείπει πολύ».

Για την πρώτη του ημέρα στον Ολυμπιακό: «Ήταν σαν την πρώτη ημέρα στο σχολείο. Ήμουν πολύ χαρούμενος στην Τσίβας, όπου είχα δημιουργήσει μια οικογένεια. Βρισκόμουν εκεί από τα 15 μου χρόνια, πέρασα οκτώ χρόνια στον σύλλογο και για έξι χρόνια ζούσα στις εγκαταστάσεις του.

Ξαφνικά έπρεπε να πάω σε ένα καινούργιο περιβάλλον, με νέους συμπαίκτες και διαφορετικές εγκαταστάσεις. Ήταν περίεργο, αλλά όλοι με έκαναν να αισθανθώ σαν στο σπίτι μου.

Έχω συμπαίκτες που μιλούν ισπανικά, ενώ και οι προπονητές είναι από την Ισπανία. Αυτό με βοήθησε πολύ στο κομμάτι της επικοινωνίας. Ήταν μια νέα πρόκληση που ήθελα πραγματικά και ήμουν ενθουσιασμένος».

Για τις ομοιότητες του ελληνικού με το μεξικανικό ποδόσφαιρο: «Νομίζω ότι το κοινό στοιχείο είναι το πάθος. Στο Μεξικό ζούμε τα πάντα με πάθος, αλλά το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Οι Έλληνες αγαπούν πολύ τον αθλητισμό, είτε πρόκειται για ποδόσφαιρο είτε για μπάσκετ. Το πρωτάθλημα είναι σκληρό, με έντονο το σωματικό στοιχείο. Αυτή είναι μια σημαντική ομοιότητα ανάμεσα στις δύο χώρες».

Για το γκολ απέναντι στον ΠΑΟΚ: «Όταν μπήκα στο παιχνίδι, προσπάθησα να εκμεταλλευτώ τις κινήσεις των συμπαικτών μου. Όταν ο εξτρέμ είχε την μπάλα, προσπαθούσα να κρυφτώ από τον κεντρικό αμυντικό και να κινηθώ στην περιοχή χωρίς να με αντιληφθεί.

Μόλις έγινε η σέντρα, κατάλαβα ότι ήταν η στιγμή να επιτεθώ στην μπάλα και να βρεθώ στον πιο επικίνδυνο χώρο. Κινήθηκα πίσω από τον αμυντικό και η μπάλα ήρθε ακριβώς εκεί που έπρεπε. Το σημαντικότερο στοιχείο ήταν η κίνησή μου και η σκέψη να αποφύγω την επιτήρηση του αντίπαλου αμυντικού».