Η τυφλή υπακουή στο ChatGPT, τα 41.000 μηνύματα, οι 641 ώρες συνομιλίες, του προκάλεσαν το σπίτι του – Άστεγος με τα δύο σκυλιά του πια
Μια διαμάχη για δύο σκυλιά και το ενοίκιο εξελίχθηκε σε αγωγή κατά της OpenAI, με έναν 60χρονο Δανό να υποστηρίζει ότι το ChatGPT τον έπεισε να σταματήσει να πληρώνει το ενοίκιο του, διαβεβαιώνοντάς τον ότι δεν κινδύνευε να χάσει το σπίτι του.
Ο Κλάους Έλμφελτ (Klaus Elmfelt) κατέθεσε στις αρχές Νοεμβρίου αγωγή στο Superior Court της κομητείας του Σαν Φρανσίσκο, υποστηρίζοντας ότι οι συνομιλίες του με το chatbot της OpenAI είχαν σοβαρές οικονομικές και προσωπικές συνέπειες.
Σύμφωνα με το δικόγραφο, ο 60χρονος έχασε τελικά την κατοικία του και για ένα διάστημα κοιμόταν στην ύπαιθρο, κοντά σε ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο, μαζί με τα δύο σκυλιά του. Πλέον, όπως αναφέρεται στην αγωγή, διαμένει σε κατάλυμα σε κάμπινγκ.
Οι ισχυρισμοί του Έλμφελτ αποτελούν καταγγελίες που δεν έχουν κριθεί από δικαστήριο.
Η διαμάχη για τα δύο σκυλιά και το ενοίκιο
Η υπόθεση, σύμφωνα με την αγωγή, ξεκίνησε από μια διαφωνία του Έλμφελτ με την εταιρεία που διαχειριζόταν την κατοικία του στη Δανία. Ο ιδιοκτήτης φέρεται να ζητούσε να απομακρύνει ένα από τα δύο σκυλιά του, τον Τσάρλι ή την Ντέλτα, ενώ ο ίδιος υποστήριζε ότι η εταιρεία του όφειλε χρήματα.
Ο 60χρονος στράφηκε στο ChatGPT για νομική καθοδήγηση. Όπως υποστηρίζει στην αγωγή του, το chatbot του είπε ότι μπορούσε να παρακρατήσει το ενοίκιο και να συνεχίσει να μένει στο σπίτι του, χωρίς να κινδυνεύει με έξωση.
Μάλιστα, σύμφωνα με το δικόγραφο, το ChatGPT φέρεται να τον διαβεβαίωσε επανειλημμένα ότι η έξωση ήταν νομικά αδύνατη και στη συνέχεια συνέταξε την επιστολή που έστειλε στον ιδιοκτήτη, ενημερώνοντάς τον ότι θα σταματούσε να πληρώνει το ενοίκιο.
Ακολούθησαν περίπου τρεις μήνες χωρίς καταβολή ενοικίου και, τον Ιούνιο του 2026, ο Έλμφελτ έχασε την κατοικία του.
Όπως περιγράφεται στην αγωγή, μετά την έξωση έμεινε για ένα διάστημα στην ύπαιθρο, πίσω από ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο, μαζί με τα δύο σκυλιά του και ελάχιστα από τα προσωπικά του αντικείμενα.
Οι 641 ώρες με το ChatGPT και τα 41.000 μηνύματα
Η υπόθεση, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τις συμβουλές για το ενοίκιο. Σύμφωνα με την αγωγή και τους δικηγόρους του Έλμφελτ, ο 60χρονος είχε συνομιλήσει με τις εκδόσεις GPT-4 και GPT-5 για περισσότερες από 641 ώρες, ανταλλάσσοντας πάνω από 41.000 μηνύματα σε διάστημα περίπου οκτώ μηνών.
Όπως υποστηρίζει, η σχέση του με το chatbot εξελίχθηκε σταδιακά πολύ πέρα από μια απλή χρήση ενός εργαλείου τεχνητής νοημοσύνης.
Στην αγωγή περιγράφεται ότι το ChatGPT είχε αποκτήσει για εκείνον τον ρόλο συμβούλου, επιχειρηματικού συνεργάτη, νομικού καθοδηγητή, έμπιστου συνομιλητή και φίλου.
Ο Έλμφελτ ισχυρίζεται ακόμη ότι το chatbot τον έπεισε πως οι δυο τους συνεργάζονταν για τη δημιουργία δεκάδων προϊόντων τεχνητής νοημοσύνης, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν αξία δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Παράλληλα, σύμφωνα με το δικόγραφο, το ChatGPT φέρεται να παρουσίαζε ως πραγματική μια ανύπαρκτη ομάδα πωλήσεων που υποτίθεται ότι διαπραγματευόταν την πώληση των προϊόντων αυτών.
Όταν ο ίδιος άρχισε να αμφισβητεί εάν όσα του έλεγε το chatbot ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, η αγωγή υποστηρίζει ότι το σύστημα συνέχιζε να ενισχύει τις συγκεκριμένες πεποιθήσεις του.
Σχέδια για πολυτελή ζωή ενώ κινδύνευε να χάσει το σπίτι του
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλούν και όσα περιγράφονται για την περίοδο κατά την οποία ο Έλμφελτ βρισκόταν αντιμέτωπος με την έξωση.
Σύμφωνα με την αγωγή, το ChatGPT φέρεται να σχεδίαζε για εκείνον ακόμη και πολυτελή διαμονή στη Νέα Υόρκη, με προϋπολογισμούς για ακριβές συσκευές, έξυπνες εγκαταστάσεις κατοικίας και διεθνή ταξίδια.
Την ίδια στιγμή, ο 60χρονος βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τον ιδιοκτήτη του και αντιμετώπιζε τον κίνδυνο να χάσει την κατοικία του.
Μετά την έξωση, όπως υποστηρίζει, βρέθηκε χωρίς σταθερή στέγη και σήμερα αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες και κοινωνική απομόνωση.
Τι ζητά από την OpenAI
Ο Έλμφελτ ζητά χρηματική αποζημίωση, χωρίς να έχει προσδιοριστεί συγκεκριμένο ποσό, αλλά και την επιβολή αυστηρότερων μέτρων ασφαλείας στο ChatGPT.
Μεταξύ άλλων, ζητά να απαγορευτεί στο σύστημα να παρέχει ψευδείς ή παραπλανητικές συμβουλές, να αποφεύγει εξατομικευμένες νομικές συμβουλές σε εκκρεμείς υποθέσεις και να υπάρχουν μηχανισμοί που θα αναγνωρίζουν περιπτώσεις στις οποίες ένας χρήστης εμφανίζει ενδείξεις παραληρητικών ή μεγαλομανών πεποιθήσεων.
Η OpenAI δεν είχε απαντήσει στα αιτήματα για σχολιασμό της συγκεκριμένης αγωγής, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα που ανέδειξαν την υπόθεση.
Η υπόθεση ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τη νομική ευθύνη της AI
Η αγωγή του Έλμφελτ έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η νομική ευθύνη των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης βρίσκεται όλο και περισσότερο στο επίκεντρο δικαστικών διεκδικήσεων στις ΗΠΑ.
Το βασικό ερώτημα είναι πλέον τι συμβαίνει όταν ένα chatbot δεν περιορίζεται σε μια απλή λανθασμένη απάντηση, αλλά δίνει με βεβαιότητα λανθασμένες πληροφορίες τις οποίες ο χρήστης ακολουθεί στην πραγματική του ζωή.
Στην περίπτωση του Έλμφελτ, το ζήτημα αφορά νομική συμβουλή, ενοίκιο και έξωση, ενώ η αγωγή επεκτείνεται και στον τρόπο με τον οποίο, όπως υποστηρίζει, το ChatGPT ενίσχυσε μια σειρά από πεποιθήσεις του.
Η υπόθεση φαίνεται να αποτελεί μία από τις πρώτες αγωγές που συνδέουν τόσο άμεσα τη χρήση προϊόντος της OpenAI με την απώλεια κατοικίας και την αστεγία.
Τι είναι οι «παραισθήσεις» του ChatGPT
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται και το φαινόμενο των λεγόμενων AI hallucinations, δηλαδή των απαντήσεων στις οποίες ένα μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης παρουσιάζει ανακριβείς ή επινοημένες πληροφορίες με τρόπο που μπορεί να ακούγεται απολύτως πειστικός.
Το πρόβλημα γίνεται ιδιαίτερα κρίσιμο όταν οι πληροφορίες αφορούν νομικά, οικονομικά ή άλλα ζητήματα υψηλού ρίσκου, όπου μια λανθασμένη απάντηση μπορεί να έχει πραγματικές συνέπειες.
Η αγωγή του Έλμφελτ επιχειρεί ακριβώς να μεταφέρει αυτή τη συζήτηση από το επίπεδο ενός τεχνολογικού σφάλματος στο επίπεδο της αστικής ευθύνης για πραγματική ζημιά.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο διακύβευμα της συγκεκριμένης υπόθεσης: εάν ένα chatbot δίνει μια πειστική αλλά λανθασμένη απάντηση και ο χρήστης ενεργεί βάσει αυτής, πού τελειώνει το λάθος της τεχνολογίας και πού αρχίζει η ευθύνη της εταιρείας που την ανέπτυξε;
Η απάντηση θα κριθεί τελικά από τα δικαστήρια.