Ολυμπιακός: Η επαναλαμβανόμενη αδυναμία που δεν μπορεί πλέον να περάσει απαρατήρητη
Δεν πρόκειται για μια κακή βραδιά, ούτε για ένα μεμονωμένο αγωνιστικό σφάλμα που μπορεί να αποδοθεί στην κακή συγκυρία. Πρόκειται για ένα μοτίβο που επανέρχεται με ανησυχητική συχνότητα και φανερώνει πως ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει ένα ουσιαστικό πρόβλημα στη διαχείριση των παιχνιδιών του, τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο.
Οι «ερυθρόλευκοι» έχουν αποδείξει ότι διαθέτουν την ποιότητα να παίρνουν το προβάδισμα και να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για να ελέγχουν τις αναμετρήσεις. Ωστόσο, η συνέχεια δεν είναι πάντοτε ανάλογη. Σε αρκετές περιπτώσεις, ενώ έχουν φέρει το παιχνίδι στα μέτρα τους, αδυνατούν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους και επιτρέπουν στους αντιπάλους να ξαναμπούν στη διεκδίκηση του αποτελέσματος.
Αντί να αξιοποιούν το πλεονέκτημά τους, να ανεβάζουν την πίεση και να περιορίζουν τις πιθανότητες αντίδρασης του αντιπάλου, παρουσιάζουν ένα πρόσωπο που δημιουργεί αμφιβολίες για την ικανότητά τους να διαχειρίζονται κρίσιμα διαστήματα. Και όταν αυτή η εικόνα επαναλαμβάνεται σε διαφορετικά γήπεδα και διοργανώσεις.
Από την Κηφισιά μέχρι τη Σπάρτα Πράγας, οι ίδιες παθογένειες
Η αναμέτρηση στη Λεωφόρο με την Κηφισιά αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Ολυμπιακός μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, βρίσκοντας το γκολ που του έδωσε το προβάδισμα. Παρ’ όλα αυτά, αντί να αξιοποιήσει τη συγκεκριμένη εξέλιξη και να επιβάλει τον ρυθμό του, επέτρεψε στους γηπεδούχους να αποκτήσουν πρωτοβουλίες και να γίνουν απειλητικοί.
Η κατάσταση δεν βελτιώθηκε ούτε μετά το 0-2. Η Κηφισιά συνέχισε να βρίσκει διαδρόμους προς την περιοχή των Πειραιωτών, ενώ το δοκάρι του Πόμπο αποτέλεσε μια σαφή προειδοποίηση για όσα μπορούσαν να ακολουθήσουν. Λίγο αργότερα ήρθε η ισοφάριση, με τον Ολυμπιακό να βρίσκεται μπροστά σε μια απρόσμενα δύσκολη κατάσταση, παρότι είχε προηγηθεί με δύο τέρματα.
Χρειάστηκε τελικά η ατομική ποιότητα του Ζέλσον, ο οποίος με το γκολ του για το 2-3 έδωσε τη λύση και απέτρεψε μια απώλεια βαθμών που θα προκαλούσε ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό.
Ανάλογα συμπεράσματα προέκυψαν και από το ευρωπαϊκό παιχνίδι με τη Σπάρτα Πράγας. Ο Γκονζάλες βρήκε δίχτυα στο 78ο λεπτό, δίνοντας στον Ολυμπιακό ένα σημαντικό προβάδισμα σε ένα χρονικό σημείο όπου η διαχείριση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι γηπεδούχοι, ωστόσο, δεν κατάφεραν να κλείσουν σωστά την αναμέτρηση. Αντίθετα, οι Τσέχοι δημιούργησαν δύο πολύ μεγάλες ευκαιρίες, φτάνοντας κοντά σε μια ισοφάριση που θα άλλαζε εντελώς την εικόνα του αγώνα.
Η νίκη παρέμεινε στα χέρια των Πειραιωτών, όμως η αντίδραση που επέτρεψαν στον αντίπαλό τους μετά το γκολ ήταν ένα ακόμη προειδοποιητικό σημάδι. Ένα στοιχείο που θα έπρεπε να έχει αντιμετωπιστεί με μεγαλύτερη προσοχή στη συνέχεια.
Με τον ΠΑΟΚ επιβεβαιώθηκε ξανά το αγωνιστικό πρόβλημα
Στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός είχε μια ακόμη ευκαιρία να δείξει ότι έχει βελτιώσει τον τρόπο με τον οποίο προστατεύει το προβάδισμά του. Μετά το γκολ του Γκονζάλες, οι συνθήκες έμοιαζαν ευνοϊκές. Η ομάδα είχε αποκτήσει ψυχολογικό πλεονέκτημα, το Καραϊσκάκη είχε μπει δυναμικά στην εξίσωση και υπήρχε η δυνατότητα να ελεγχθεί ο ρυθμός μέχρι το τέλος.
Η εξέλιξη, όμως, ήταν διαφορετική. Ο ΠΑΟΚ άρχισε να βρίσκει λύσεις μέσα από τις στατικές φάσεις, δημιουργώντας δύο σημαντικές απειλές με τις εξαιρετικές εκτελέσεις του Ζίβκοβιτς και τις κεφαλιές των Κόστα και Χατζηδιάκου.
Η κορύφωση ήρθε στη φάση της ισοφάρισης, όταν μια αδικαιολόγητη αμυντική ασυνεννοησία έδωσε τη δυνατότητα στους φιλοξενούμενους να φτάσουν στο γκολ. Η δική μας εκτίμηση είναι πως το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης ανήκει στον Ορτέγκα και όχι στον Τικνιζιάν. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι ο τελευταίος δεν έχει ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε. Η έλλειψη συγκέντρωσης και η λανθασμένη αντιμετώπιση της φάσης ήταν στοιχεία που συνέβαλαν στην εξέλιξή της.
Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι να μην περιοριστεί η συζήτηση στον καταλογισμό ευθυνών σε δύο ποδοσφαιριστές. Το πρόβλημα έχει ευρύτερες διαστάσεις και αφορά τη συνολική αμυντική λειτουργία της ομάδας. Όταν ο αντίπαλος αυξάνει την έντασή του, ο Ολυμπιακός δεν παρουσιάζει πάντοτε την απαιτούμενη συνοχή και ψυχραιμία για να προστατεύσει το αποτέλεσμα.
Οι προειδοποιήσεις είχαν εμφανιστεί ακόμη και απέναντι σε Μαρκό και Παναιτωλικό
Το ανησυχητικό είναι πως παρόμοια φαινόμενα είχαν καταγραφεί και σε παιχνίδια όπου η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις δύο ομάδες ήταν σημαντική.
Ανάλογη εικόνα παρουσιάστηκε και στο Αγρίνιο, απέναντι στον Παναιτωλικό. Το 0-1 του Ρόκα στο 17ο λεπτό έδωσε στον Ολυμπιακό το πλεονέκτημα, όμως οι γηπεδούχοι δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια και έφτασαν σε τέσσερις σημαντικές ευκαιρίες για να ισοφαρίσουν.
Η αστοχία των «καναρινιών», σε συνδυασμό με τις παρεμβάσεις του Στέφαν Ορτέγκα, κράτησε το προβάδισμα των φιλοξενούμενων. Στη συνέχεια, το γκολ του Τσικίνιο για το 0-2 έδωσε μεγαλύτερη ασφάλεια στο αποτέλεσμα και έκανε τις χαμένες ευκαιρίες του Παναιτωλικού να περάσουν σε δεύτερη μοίρα.
Αυτό, όμως, δεν θα έπρεπε να συμβεί. Η αξιολόγηση μιας ομάδας δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από το τελικό σκορ. Ειδικά όταν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες καταστάσεις που αποκαλύπτουν αδυναμίες, είναι απαραίτητο να εξετάζονται ανεξάρτητα από το αν τελικά κόστισαν βαθμούς.
Άλλωστε, τα συγκεκριμένα παιχνίδια αποδεικνύουν ότι η δυσκολία του Ολυμπιακού να διαχειριστεί το προβάδισμά του δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Είχαν προηγηθεί αρκετές ενδείξεις, οι οποίες δεν αξιολογήθηκαν όσο σοβαρά έπρεπε.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, οι «ερυθρόλευκοι» στάθηκαν τυχεροί, αφού οι αντίπαλοί τους δεν αξιοποίησαν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν. Δεν είναι δυνατόν, όμως, να βασίζεται διαρκώς η ομάδα στην αποτελεσματικότητα των δικών της ποδοσφαιριστών, στην αστοχία των αντιπάλων ή σε κάποια καθοριστική ατομική ενέργεια. Δεν μπορεί κάθε φορά να χρειάζεται ένας Ζέλσον για να σώσει την κατάσταση με ένα εντυπωσιακό σουτ στις καθυστερήσεις.
Η βαθμολογική απόσταση από τον Παναθηναϊκό αυξάνει την πίεση
Η ισοπαλία απέναντι στον ΠΑΟΚ είχε και σημαντικό βαθμολογικό αντίκτυπο, καθώς ο Ολυμπιακός βρίσκεται πλέον τέσσερις βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο Παναθηναϊκό. Μια διαφορά που δεν είναι απαγορευτική, αλλά αποκτά ιδιαίτερη σημασία αν ληφθεί υπόψη το πρόγραμμα των δύο ομάδων.
Οι «πράσινοι» έχουν ήδη ολοκληρώσει τον πρώτο κύκλο των ντέρμπι τους, έχοντας μάλιστα δώσει και την εκτός έδρας αναμέτρηση στο Καραϊσκάκη. Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός έχει ακόμη μπροστά του το παιχνίδι με την ΑΕΚ στο Φάληρο, ενώ μέχρι στιγμής έχει αντιμετωπίσει όλους τους αντιπάλους του στα ντέρμπι του πρώτου γύρου στην έδρα του.
Επομένως, οι Πειραιώτες έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν τη διαφορά, αλλά γνωρίζουν πως τα περιθώρια για νέες βαθμολογικές απώλειες περιορίζονται σημαντικά. Ο Παναθηναϊκός έχει ήδη περάσει από μια δύσκολη εκτός έδρας δοκιμασία, ενώ ο Ολυμπιακός καλείται να ανταποκριθεί σε σημαντικές αναμετρήσεις που εξακολουθούν να βρίσκονται μπροστά του.
Το -4 δεν καθορίζει την έκβαση του πρωταθλήματος, αυξάνει όμως την ανάγκη για σταθερότητα. Και αυτή ακριβώς είναι που λείπει από την ομάδα σε ορισμένα κρίσιμα σημεία των αγώνων της.
Ο Αλγκουαθίλ καλείται να διορθώσει μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση
Ο Αλγκουαθίλ έχει δίκιο όταν επισημαίνει πως υπάρχει ακόμη αρκετός δρόμος μέχρι την ολοκλήρωση της σεζόν. Η βαθμολογική διαφορά μπορεί να καλυφθεί και ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα στη διεκδίκηση των στόχων του. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι μπορεί να αντιμετωπίζει τις αγωνιστικές του αδυναμίες ως κάτι που θα διορθωθεί αυτόματα με την πάροδο του χρόνου.
Η προτεραιότητα πρέπει να είναι η βελτίωση της συμπεριφοράς της ομάδας αμέσως μετά την επίτευξη ενός γκολ. Χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή στην αμυντική λειτουργία, καλύτερη αντιμετώπιση των στατικών φάσεων και λιγότερα ατομικά λάθη που δίνουν στους αντιπάλους τη δυνατότητα να δημιουργούν επικίνδυνες καταστάσεις.
Πάνω απ’ όλα, απαιτείται διαφορετική νοοτροπία στη διαχείριση των αγώνων. Ο Ολυμπιακός οφείλει να καταλαβαίνει πότε πρέπει να επιτεθεί, πότε να ελέγξει τον ρυθμό και πώς να περιορίσει τις πιθανότητες αντίδρασης του αντιπάλου. Δεν αρκεί να προηγείται και να θεωρεί ότι το αποτέλεσμα θα διατηρηθεί από μόνο του.
Εξάλλου, το βασικό ζήτημα δεν αφορά την επιθετική παραγωγή της ομάδας. Οι Πειραιώτες έχουν την ποιότητα και τις δυνατότητες να βρίσκουν γκολ και να δημιουργούν επικίνδυνες καταστάσεις. Εκεί που παρουσιάζουν αδυναμίες είναι στην προστασία του αγωνιστικού πλεονεκτήματος που έχουν ήδη αποκτήσει.
Και όταν η ίδια εικόνα εμφανίζεται απέναντι σε διαφορετικούς αντιπάλους, σε εγχώριες και ευρωπαϊκές αναμετρήσεις, δεν μπορεί πλέον να αποδίδεται στην ατυχία ή σε μια κακή στιγμή. Πρόκειται για ένα πρόβλημα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, το οποίο απαιτεί άμεση παρέμβαση από τον προπονητή και διαφορετική αγωνιστική αντιμετώπιση από τους ποδοσφαιριστές.