17 σφαίρες για έναν Άγγελο
Είναι η πιο μικρή ηρωίδα της Κατοχής. Την λένε Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Στα 17 της χρόνια στάθηκε με θάρρος στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και την ύστατη ώρα, λίγο πριν την εκτελέσουν οι Γερμανοί, χύμηξε με μια κραυγή δείχνοντας το στήθος της. Πάντα παραμονές της εθνικής επετείου έχω πολλούς λόγους να τη θυμάμαι.
Ήμουν μαθήτρια του Δημοτικού όταν είδα για πρώτη φορά την ταινία «17 σφαίρες για έναν Άγγελο» που εξιστορούσε την αληθινή ιστορία της σύντομης ζωής της. Από τότε άρχισα να ψάχνω για εκείνη, ήταν στην εφηβική μου αντίληψη η συνομίληκη φίλη μου, η δική μου ηρωίδα. Τι κρίμα που δεν διδάσκεται επαρκώς στα σχολεία η ιστορία της, με εξαίρεση τα σχολεία της Σπάρτης και της Ηλιούπολης όπου ζούσε η αείμνηστη μητέρα της, ζωγράφος, Ελένη Κωνσταντοπούλου. Μάλιστα, όταν ξεκίνησα να δουλεύω ως δημοσιογράφος, έψαξα και βρήκα το σπίτι της όπου ζούσε, τη συνάντησα και πρόλαβε να μου διηγηθεί τη ζωή της κόρης της. Δυστυχώς δεν είχα φροντίσει τότε να έχω μια κάμερα μαζί μου να καταγράψω τη μαρτυρία της, έχω κρατήσει όμως το βιβλίο της και το ιδιόχειρο σημείωμά της.
Ένα κορίτσι από ευκατάστατη οικογένεια, λοιπόν, που μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Τα νιάτα, το πάθος, η ορμή την έκαναν να δοθεί ολόψυχα στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας. Η μικρή Ηρώ, που κάτω από την μπλε ποδιά της έκρυβε από προκηρύξεις μέχρι όπλα, ήταν ένα απ’ τα πιο μαχητικά μέλη της ΕΠΟΝ. Πρώτη στον αγώνα, πρώτη στα μαθήματα, πρώτη σ’ όλες τις εκδηλώσεις εναντίον των κατακτητών. Αφισοκολλήσεις, συνθήματα στους τοίχους, μεταφορά προκηρύξεων και παράνομου υλικού. Προκαλούσε τους Γερμανούς ακόμα και μπροστά στα μάτια τους. Ένα περίεργο παιχνίδι με τον θάνατο ήταν η ζωή της. Δεν γνώριζε τη λέξη «κίνδυνος» ή μπορεί το πάθος της σ’ αυτό που τόσο δυνατά πίστευε να την εμπόδιζε να δει τον οποιοδήποτε κίνδυνο.
Αρχές Ιουλίου 1944 μια ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της στο Κουκάκι. Αφού τη χτύπησαν, τη μετέφεραν στα κρατητήρια. Δεν λύγισε, δεν φοβήθηκε, δεν πρόδωσε.
Ακόμα κι εκεί, στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο περιβόητο Μπλοκ 15, συνέχιζε τον αγώνα της.
Εκεί μέσα η Ηρώ βρήκε μια δεύτερη μάνα. Ήταν η Λέλα Καραγιάννη, η μεγάλη ηρωίδα που έχασε κι εκείνη τη ζωή της τρεις μέρες μετά. Στην αγκαλιά της η μικρή Ηρώ κοιμόταν κάθε βράδυ κι εκείνη στα μάτια της έβλεπε τα δικά της παιδιά που ήξερε ότι δεν θα τα ξανάβλεπε. Με τη φλόγα του πατριωτισμού, πέρασε στην αθανασία. Και χαίρομαι που το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στον Δήμο Ηλιούπολης εξακολουθεί και οργανώνει εκδηλώσεις στη μνήμη της. Πρόσφατα οργανώθηκε μια ημερίδα για εκείνη που αποτέλεσε γέφυρα πολιτισμού και ιστορικής μνήμης, καθώς συνδιοργανώθηκε από τον Δήμο Ηλιούπολης σε συνεργασία με δύο εξαιρετικά εκπαιδευτικά ιδρύματα: το 20ο Δημοτικό Σχολείο Ηλιούπολης «Ηρώ Κωνσταντοπούλου» και το 1ο Δημοτικό Σχολείο Σπάρτης «Ηρώ Κωνσταντοπούλου», τόπος καταγωγής της οικογένειας της ηρωίδας. Οι μαθητές των δύο σχολείων ένωσαν τις δυνάμεις τους αποδεικνύοντας ότι η ιστορική μνήμη παραμένει ζωντανή. Κάπου εκεί βρίσκεται και το πιάνο της ηρωίδας μαθήτριας, δωρεά της μητέρας της στον Δήμο Ηλιούπολης. Και η μουσική της ψυχής της να ακούγεται σαν μελωδία και όχι σαν θρήνος.