Η ΑΕΚ έχασε το focus στην Τρίπολη
Στη Λεωφόρο, απέναντι στην Κηφισιά, ο Μάρκο Νίκολιτς είχε ένα πράγμα σχεδόν μόνιμα στο στόμα του: «focus». Ο προπονητής της ΑΕΚ ζητούσε ξανά και ξανά από τους ποδοσφαιριστές του να παραμείνουν συγκεντρωμένοι, βλέποντας μια ομάδα που είχε χάσει την επαφή της με το παιχνίδι.
Εκείνο το βράδυ, όμως, το πρόβλημα ήταν μεγαλύτερο από μερικά στιγμές έλλειψης προσοχής. Η ΑΕΚ δεν είχε την απαιτούμενη ένταση, δεν έμπαινε δυνατά στις φάσεις, έμοιαζε στατική και κυρίως δεν είχε την απαραίτητη συναισθηματική σύνδεση με τον αγώνα. Η πρόκριση στη League Phase του Champions League είχε καταναλώσει μεγάλο μέρος της ενέργειάς της και το μυαλό είχε ήδη μεταφερθεί στη μεγάλη ευρωπαϊκή πρόκληση, στην κλήρωση και στους σπουδαίους αντιπάλους που θα έρχονταν.
Στην Τρίπολη, το αποτέλεσμα μπορεί εκ πρώτης όψεως να δημιουργεί την εντύπωση ότι η ιστορία επαναλήφθηκε. Η ΑΕΚ άφησε ξανά βαθμούς στο πρωτάθλημα μετά από μια σημαντική υπέρβαση στην Ευρώπη. Μόνο που αυτή τη φορά η αγωνιστική εικόνα ήταν διαφορετική.
Απέναντι στον Αστέρα, η ομάδα του Νίκολιτς είχε ένταση. Μπήκε στις μονομαχίες, είχε επιθετικότητα, δημιούργησε καταστάσεις και πίεσε για τη νίκη. Τα δεδομένα του αγώνα δείχνουν ότι έκανε αρκετά για να πετύχει όχι ένα, αλλά τουλάχιστον δύο γκολ.
Αυτό που δεν κατάφερε να διορθώσει από το παιχνίδι της Λεωφόρου ήταν η συγκέντρωση.
Τα λάθη που έδωσαν ευκαιρίες στον Αστέρα
Η απουσία συγκέντρωσης δεν αποτυπώθηκε σε μια γενική αγωνιστική αδυναμία. Εμφανίστηκε σε συγκεκριμένες στιγμές, εκεί όπου ένα μικρό κενό προσοχής μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη φάση.
Δεν ήταν, λοιπόν, ότι η ΑΕΚ δεν έπαιξε. Ήταν ότι σε συγκεκριμένες κρίσιμες στιγμές δεν είχε την απαιτούμενη εγρήγορση.
Η μεγάλη αντίφαση στην επίθεση
Το ίδιο πρόβλημα εμφανίστηκε και στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Οι αριθμοί της ΑΕΚ στην Τρίπολη είναι εντυπωσιακοί για μια ομάδα που τελικά έφυγε από το γήπεδο με το 1-1. Κατέγραψε 21 τελικές προσπάθειες, δημιούργησε 2.17 xG, έφτιαξε πέντε μεγάλες ευκαιρίες και είχε 44 επαφές στην περιοχή του Αστέρα.
Με άλλα λόγια, δεν δυσκολεύτηκε να φτάσει εκεί όπου μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για το γκολ. Το πρόβλημα εμφανίστηκε στο τελευταίο κομμάτι της επίθεσης.
Μόλις τρεις από τις 21 τελικές κατευθύνθηκαν στην εστία. Δέκα κατέληξαν εκτός και οκτώ σταμάτησαν πάνω σε αντίπαλα σώματα. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι οι 18 τελικές έγιναν μέσα από την περιοχή του Αστέρα, χωρίς όμως η ΑΕΚ να καταφέρει να βρει το γκολ.
Και οι πέντε μεγάλες ευκαιρίες που δημιούργησε καταγράφηκαν τελικά ως χαμένες.
Επομένως, η ΑΕΚ δεν είχε πρόβλημα παραγωγής φάσεων. Είχε πρόβλημα καθαρότητας στην τελική απόφαση. Έφτασε πολλές φορές σε ευνοϊκές θέσεις, αλλά δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει σωστά τις προσπάθειές της.
Γιατί η Τρίπολη δεν είναι Λεωφόρος
Εδώ βρίσκεται και η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα δύο παιχνίδια.
Στη Λεωφόρο η ΑΕΚ είχε χάσει την αγωνιστική της ένταση. Στην Τρίπολη δεν συνέβη κάτι τέτοιο.
Η ομάδα του Νίκολιτς είχε 62% κατοχή, ολοκλήρωσε 485 πάσες έναντι 280 του Αστέρα και πραγματοποίησε 50 εισόδους στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Παράλληλα, κέρδισε το 60% των συνολικών μονομαχιών, το 55% των μονομαχιών στο έδαφος και το 69% των εναέριων.
Δεν περίμενε παθητικά τον αντίπαλο. Δεν άφησε τον χρόνο να κυλήσει. Αντίθετα, πήρε μέτρα στο γήπεδο, εγκαταστάθηκε ψηλά και έφτασε επανειλημμένα στην περιοχή του Αστέρα. Δεν έλειψε η δημιουργία. Έλειψε η ακρίβεια. Έτσι, η εξήγηση για τους δύο χαμένους βαθμούς δεν βρίσκεται στην αδυναμία της ΑΕΚ να επιβάλει το παιχνίδι της. Η ΑΕΚ κατάφερε να δημιουργήσει τις συνθήκες που απαιτούνταν για να κερδίσει. Είχε κατοχή, έλεγχο, επιθετική παρουσία, μονομαχίες και πολλές επισκέψεις στην αντίπαλη περιοχή. Αυτό που της έλειψε ήταν η σωστή απόφαση στην κρίσιμη στιγμή.Και όταν έχανε την μπάλα, δεν είχε πάντοτε την απαραίτητη εγρήγορση για να περιορίσει άμεσα τον κίνδυνο.
Η διαχείριση του ρόστερ
Ο προπονητής διαθέτει αρκετές λύσεις από τη μέση και μπροστά, όμως οι επιλογές του στην τελευταία γραμμή είναι σαφώς πιο περιορισμένες, καθώς έχει επιλέξει να στηρίζεται σε τέσσερις βασικές λύσεις.
Σε μια απαιτητική σεζόν Champions League, επομένως, δεν αρκεί να προστατεύσεις τα πόδια των ποδοσφαιριστών σου. Πρέπει να προστατεύσεις και το μυαλό τους. Γιατί η κόπωση μπορεί να μη σε εμποδίσει να φτάσεις στη φάση.