Κυριάκος Καζάκος: Έφυγε στα 103 του ένας δημοσιογράφος μιας άλλης εποχής – Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και της ΕΣΗΕΑ
Ο Κυριάκος Καζάκος, βετεράνος δημοσιογράφος και μακροβιότερο μέλος της ΕΣΗΕΑ και του ΕΔΟΕΑΠ, πέθανε στις 20 Αυγούστου σε ηλικία 103 ετών, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή που διέσχισε σχεδόν ολόκληρη τη μεταπολεμική ιστορία του ελληνικού Τύπου.
Γεννημένος στην Πάτρα το 1923, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και μπήκε επαγγελματικά στη δημοσιογραφία το 1958, σε μια εποχή κατά την οποία οι εφημερίδες αποτελούσαν το απόλυτο κέντρο της δημόσιας ζωής.
Η πρώτη του επαγγελματική στέγη ήταν ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΤΥΠΟΣ». Ακολούθησαν η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», η «ΝΙΚΗ» και η «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ», ενώ εργάστηκε και σε περιοδικά όπως η «ΦΑΝΤΑΣΙΑ», οι «ΕΙΚΟΝΕΣ» και το «ΧΟΜΠΥ».
Η δημοσιογραφική του πορεία, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στις εφημερίδες. Συνεργάστηκε με ναυτιλιακά έντυπα και ειδικές εκδόσεις, εργάστηκε στο Β’ Πρόγραμμα της ΕΙΡ και αργότερα στο ραδιόφωνο του «ΑΝΤΕΝΝΑ», καλύπτοντας διαφορετικές πλευρές ενός επαγγέλματος που τότε άλλαζε διαρκώς μορφή.
Υπήρξε ρεπόρτερ, συντάκτης ύλης, άνθρωπος της καθημερινής δημοσιογραφικής δουλειάς, αλλά και σταθερό μέλος της συνδικαλιστικής ζωής του κλάδου.
Μια ζωή που δεν περιορίστηκε στη δημοσιογραφία
Η διαδρομή του Κυριάκου Καζάκου είχε αρχίσει πολύ πριν περάσει τις πόρτες μιας εφημερίδας. Υπήρξε αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και μέλος του Πανελληνίου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης 1941-44.
Για τη δράση του τιμήθηκε από το ΓΕΕΘΑ με Μετάλλιο και Δίπλωμα Εθνικής Αντίστασης.
Αυτή η αγωνιστική στάση, σύμφωνα με την ΕΣΗΕΑ, δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ. Παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του μαχητικός, με σταθερή προσήλωση στους κοινωνικούς αγώνες και στις αρχές της δημοσιογραφίας.
Δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος που παρακολουθούσε τις εξελίξεις του κλάδου από απόσταση. Ήταν παρών στις διεκδικήσεις της Ενώσεως Συντακτών και για σειρά ετών εκλεγόταν μέλος της Εφορευτικής Επιτροπής.
Μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού Τύπου
Η επαγγελματική ζωή του Κυριάκου Καζάκου συνδέθηκε με μια δημοσιογραφία πολύ διαφορετική από τη σημερινή.
Με χειρόγραφα, τυπογραφεία, διορθώσεις της τελευταίας στιγμής, πιεστικές προθεσμίες και εφημερίδες που μπορούσαν να καθορίσουν την πολιτική και κοινωνική συζήτηση της επόμενης ημέρας.
Στα περισσότερα από έξι δεκαετίες παρουσίας του στον χώρο, είδε τον Τύπο να αλλάζει τεχνολογία, γλώσσα και ταχύτητα. Από το χαρτί και το ραδιόφωνο μέχρι την εποχή της άμεσης ενημέρωσης, παρέμεινε συνδεδεμένος με το επάγγελμα και τους ανθρώπους του.
Η ιδιότητά του ως μακροβιότερου μέλους της ΕΣΗΕΑ και του ΕΔΟΕΑΠ δεν ήταν απλώς ένας αριθμητικός τίτλος. Ήταν η απόδειξη μιας ζωής δεμένης με τη δημοσιογραφία και τους θεσμούς της.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ τον αποχαιρέτησε «με βαθύ σεβασμό», κάνοντας λόγο για έναν από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας σπουδαίας γενιάς δημοσιογράφων.