Στην Ιερά Μονή των Αγίων Πάντων για την Παράκληση της Παναγίας ο Μητροπολίτης Βεροίας

Το απόγευμα της Τετάρτης, 12 Αυγούστου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό και στη Μικρή Παράκληση της Υπεραγίας Θεοτόκου και κήρυξε τον θείο λόγο στην Ιερά Μονή Αγίων Πάντων Παλατιτσίων, όπου θησαυρίζεται πιστό αντίγραφο της θαυματουργού Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Παραμυθίας από την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παντελεήμων κηρύττοντας τον θείο λόγο ανέφερε μεταξύ άλλων «Ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνω­σιν τῆς δούλης αὐτοῦ».

Στόν Μικρό Παρακλητικό Κανόνα πρός τήν Κυρία Θεοτόκο, πού ψά­λαμε ἀπόψε, σύμφωνα μέ τό Τυπι­κό τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅρισαν οἱ θεοφόροι Πατέρες νά διαβάζεται τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα ἀπό τόν ἱερό εὐαγγελιστή Λουκᾶ, πού μᾶς διέσωσε τήν εὐχαριστήρια ὠδή τῆς Παναγίας μας πρός τόν Θεό, τήν ὁποία εἶπε κατά τήν ἐπίσκεψή της στό σπίτι τῆς Ἐλισάβετ, τῆς μητέ­ρας τοῦ τιμίου Προδρόμου.

Ἡ ὠδή αὐτή εἶναι ἀπό τούς ἐλά­χιστους λόγους τῆς Ὑπεραγίας Θεο­τό­κου, τούς ὁποίους μᾶς διέσω­σαν οἱ ἱεροί εὐαγγελιστές, καί μᾶς ἀποκαλύπτει τόν λόγο γιά τόν ὁποῖο τήν ἐπέλεξε ὁ Θεός μεταξύ ἑκατομμυρίων γυναικῶν, γιά νά γίνει αὐτή πού θά δάνειζε στόν Υἱό του τήν ἀνθρώπινη σάρκα καί θά γινόταν συνεργός του στήν πραγ­μα­τοποίηση τοῦ σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Καί τόν λόγο αὐτό τόν διατυπώ­νει μέ μία μόνο φράση, αὐτή πού προέταξα τῆς ὁμιλίας μου.

«Ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπεί­νωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ».

Πῶς ἐκφράζεται ὅμως ἡ ταπείνω­ση τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί τί ἔχει νά διδάξει σέ ἐμᾶς;

Ἡ ταπείνωση ἐκφράζεται πρωτί­στως μέ τήν ὑπακοή τῆς Παναγίας Παρθένου. Ἡ ζωή της ἦταν ζωή ὑπακοῆς καί ἡ ὑπακοή ἦταν ἡ ζωή της. Τριῶν ἐτῶν, ὑπακούοντας στήν ἀπόφαση τῶν γονέων της, τῶν εὐσεβῶν Ἰωακείμ καί Ἄννης, ἀφιερώθηκε στόν ναό τοῦ Σολο­μῶντος καί ἔμεινε ἐκεῖ μέχρι τήν ἡμέρα πού ἀνέλαβε τή φροντίδα της ὁ δίκαιος Ἰωσήφ. Ἀκόμη ὅμως πιό ἐντυπωσιακή ὅμως ἦταν ἡ ὑπα­κοή της στό μήνυμα πού τῆς μετέ­φερε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της. Τί εἶπε; «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου γένοι­τό μοι κατά τό ρῆμα σου».

Πόσο μεγάλη ὑπακοή κρύβει αὐτή ἡ φράση! Ἡ Παναγία Παρθένος ὑπακούει χωρίς ἐρωτήσεις καί χωρίς προϋποθέσεις σέ μία πρόσ­κλη­ση πού τῆς ἀλλάζει ριζικά τή ζωή καί μάλιστα χωρίς νά γνωρίζει ἀκριβῶς μέ ποιόν τρόπο. Αὐτή ἡ ἀπροϋπόθετη καί τελεία ὑπακοή εἶναι τό μεγαλεῖο τῆς Παναγίας καί τῆς ταπεινώσεώς της.

Τό δεύτερο στοιχεῖο μέ τό ὁποῖο ἐκφράζεται ἡ ταπείνωση τῆς Ὑπε­ρα­γίας Θεοτόκου εἶναι ἡ σιωπή. Στά τριάντα τρία χρόνια τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ καί ἰδιαιτέρως στά τρία χρόνια τοῦ δημοσίου βίου του ἡ Παναγία μας εἶναι παροῦσα, εἶναι δίπλα στόν Υἱό της, ἀλλά δέν ἀναμιγνύεται, δέν ἐκφράζει τήν ἄπο­ψή της ἤ τήν ὁποιαδήποτε ἐπι­θυμία της, δέν ἐπεμβαίνει στή ζωή καί τό ἔργο του.

Πόσες γυναῖκες, πόσοι ἄνθρωποι πού ἔχουν κάποια συγγένεια ἤ σχέ­ση μέ ἕνα ἐπίσημο πρόσωπο προ­σπαθοῦν νά τό ἐπηρεάσουν, ζη­τοῦν ἐξυπηρετήσεις, μεταφέρουν δῆθεν τίς ἀπόψεις καί τίς ἀπο­φά­σεις του, καί καυχῶνται γιά τή σχέση τους, γιατί νομί­ζουν ὅτι μέ τόν τρόπο αὐτό ἔχουν καί οἱ ἴδιοι ἀξία.

Ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας παραμένει ὅμως σιωπηλή καί διακριτική, δέν ἐπιδιώκει νά κερ­δίσει δόξα, τιμή καί φήμη ὡς Μη­τέρα τοῦ Θεοῦ, ἐπιβεβαιώνοντας μέ τή σιωπή της τήν ταπείνωσή της.

Τό τρίτο στοιχεῖο πού ἐκφράζει τήν ταπείνωση τῆς Κυρίας Θεοτό­κου εἶναι ἡ ὑπομονή. Ἀπό τήν ὥρα τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ μέχρι τόν Γολγοθᾶ καί τή Σταύρωση τοῦ Υἱοῦ της ἡ Παναγία μας ἦλθε ἀντι­μέτωπη μέ δύσκολες καί θλιβερές καταστάσεις καί αἰσθάνθηκε, κατά τήν προφητεία τοῦ δικαίου Συμε­ών, πολλές φορές νά διαπερνᾶ τήν ψυχή της ρομφαία δίστομος. Ποτέ ὅμως δέν δυσανασχέτησε, ποτέ δέν διαμαρτυρήθηκε, ποτέ δέν παρα­πο­νέθηκε, ποτέ δέν γόγγυσε, διότι ὁ ταπεινός ἄνθρωπος γνωρίζει νά ὑπομένει, γιατί ἔχει ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἔχει μάθει νά ὑπακούει στό θέλημά του.

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος μέ τήν τα­πείνωσή της, ἡ ὁποία ἐκφραζόταν, ὅπως εἴπαμε, μέ τήν ὑπακοή, μέ τή σιωπή καί μέ τήν ὑπομονή της «εὗρε χάριν παρά τῷ Θεῷ». Ὁ Θεός ἐπέβλεψε ἐπί τήν ταπείνωσίν της καί τήν ἀνέδειξε ὄντως «κεχαρι­τω­μέ­νη», πλήρη δηλαδή τῆς χάριτ­ός του, ἡ ὁποία τήν συνόδευε σέ ὅλη της τή ζωή καί τήν ἁγίασε.

Ἄν, λοιπόν, καί ἐμεῖς θέλουμε νά ἔχουμε τή χάρη τοῦ Θεοῦ, χωρίς τήν ὁποία δέν μποροῦμε νά ἐπιτύ­χουμε τίποτε στή ζωή μας, ἄς φρο­ντίσουμε καί ἄς ἀγωνισθοῦμε νά ἀποκτήσουμε τίς τρεῖς αὐτές ἀρε­τές, γιά τίς ὁποῖες διακρινόταν ἡ Κυρία Θεοτόκος, τήν ὑπακοή, τή σιωπή καί τήν ὑπομονή, συνιστα­μέ­νη τῶν ὁποίων εἶναι ἡ ταπεί­νωση. Διότι, ἐάν δέν ἀποκτήσουμε αὐτές τίς ἀρετές, τότε μπορεῖ νά νομίζουμε ὅτι ἔχουμε ταπείνωση, ἀλλά στήν πραγματικότητα ἡ ταπείνωσή μας εἶναι ἐπιφανειακή, εἶναι ταπείνωση στά λόγια καί ὄχι στήν πράξη, ἡ ὁποία δέν φέρνει τή χάρη τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή μας.

Ἄς προσπαθήσουμε, λοιπόν, νά ἔχουμε τή γνήσια ταπείνωση πού στηρίζεται στίς τρεῖς ἀρετές πού προανέφερα, γιά νά ἐπιβλέψει ὁ Θεός καί σέ μᾶς καί νά μᾶς ἀξιώσει τῆς χάριτός του, διά πρεσβειῶν καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου.

H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.

Ακολούθησε το ORTHODOXIANEWSAGENCY.gr στο Google News και μάθε πρώτος όλες τις ειδήσεις.