Ιεροσολύμων Θεόφιλος: Το μήνυμα του Προφήτη Ηλία δεν είναι μόνο επίκαιρο, αλλά και διαθρησκειακό

Σύμφωνα με την τάξη του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων τιμήθηκε η εορτή του Αγίου Ενδόξου Προφήτου Ηλιού του Θεσβίτου στην επ’ ονόματι αυτού τιμώμενη αρχαία Ιερά Μονή η οποία βρίσκεται μεταξύ Βηθλεέμ και Ιερουσαλήμ. 

Την πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, πλαισιούμενος από Αγιοταφίτες Αρχιερείς και πατέρες.

Κατά το κήρυγμά του ο Προκαθήμενος της Σιωνίτιδος Εκκλησίας αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του Προφήτη Ηλία καθώς και στην αποστολή του στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας.

Επίσης, κατά την ομιλία του στην εόρτια Τράπεζα ο Μακαριώτατος υπογράμμισε ότι  το μήνυμα του θεσπεσίου Ηλία δεν είναι μόνο επίκαιρο, διότι απευθύνεται προς την σύγχρονη εποχή της ανομίας και της ασεβείας· αλλά και διαθρησκειακό, δεδομένου ότι η προφητική προσωπικότητα του Ηλία κατέχει κεντρική θέση στις παραδόσεις και των αλλοθρήσκων παραδόσεων.

Αναλυτικά το ανακοινωθέν της Αρχιγραμματείας: 

Τὴν Κυριακὴν, 20ήν Ἰουλίου/ 2αν Αὐγούστου 2026, ἑωρτάσθη ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου ἡ μνήμη τοῦ ἐνδόξου Προφήτου Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου εἰς τὴν ἀρχαίαν Ἱερὰν Μονὴν αὐτοῦ, τὴν κειμένην πλησίον τῆς ἀρχαίας Μονῆς τοῦ «Καθίσματος» τῆς Θεοτόκου, μεταξὺ τῆς Βηθλεὲμ καὶ τῆς Ἱερουσαλήμ.

Κατὰ τὴν ἑορτὴν αὐτὴν ἡ Ἐκκλησία ἀναμιμνῄσκεται ὅτι ὁ Προφήτης Ἠλίας κατήγετο ἐκ Θέσβης πόλεως τῆς Γαλαάλ, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, ἐκ γένους Ἱερατικοῦ, ἀνὴρ ἐρημικὸς καὶ ἀσκητικοῦ χαρακτῆρος, πλήρης ζήλου Θεοῦ, διὸ καὶ ἐπωνομάσθη “ζηλωτής”. Ἤλεγξε τὸν Ἀχαάβ καὶ τὴν σύζυγον αὐτοῦ Ἰεζάβελ, κατεβίβασε πῦρ ἀπὸ Θεοῦ καὶ κατέκαυσε τοὺς λίθους τοῦ θυσιαστηρίου τῶν εἰδωλολατρῶν ἐπὶ τοῦ Καρμηλίου ὄρους καὶ κατέσφαξε τοὺς τετρακοσίους πεντήκοντα ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης. Ἔκλεισε τοὺς οὐρανοὺς καὶ οὐκ ἔβρεξαν ἐπὶ ἔτη τρία καὶ μῆνας ἕξ, ἀνέστησε τὸν υἱὸν τῆς χήρας εἰς τὰ Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας, ἔχρισε τὸν Ἑλισσαῖον εἰς Προφήτην ἀντ’ αὐτοῦ κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, ἔρριψεν αὐτῷ τὴν μηλωτήν αὐτοῦ καὶ ἐπ’ αὐτῆς διέβη ὁ προφήτης Ἑλισσαῖος τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν καὶ ὁ Προφήτης Ἠλίας ἀνελήφθη εἰς οὐρανοὺς ἐπὶ πυρίνου ἅρματος. Εἶναι πλεῖσται αἱ μνεῖαι τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ εἰς τὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Κατὰ τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ Θαβώριον ὄρος ἐνεφανίσθη μετὰ τοῦ Μωϋσέως συλλαλῶν τῷ Κυρίῳ περὶ τῆς ἐξόδου Αὐτοῦ, ἤτοι τῆς Σταυρώσεως, ἡ ὁποία ἐπρόκειτο νὰ συμβῇ εἰς Ἱεροσόλυμα.

Πρὸς τιμὴν τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ ἔλαβε χώραν εἰς τὴν ὡς ἄνω Ἱερὰν Μονὴν Ἑσπερινὸς ἀφ’ ἑσπέρας, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καί τήν πρωΐαν προεξῆρξεν τῆς Θείας Λειτουργίας ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατὴρ ἡμῶν καὶ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ὧν πρῶτος ὁ Γραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου Ἀρχιμανδρίτης Χριστόδουλος καί ὁ Ἡγούμενος τῆς Μπετζάλλας Ἀρχιμανδρίτης Ἰγνάτιος, Ἀραβόφωνων Πρεσβυτέρων Ἱερέων τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου, τοῦ Ἀρχιδιακόνου Μάρκου καὶ τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Προδρόμου, ψαλλόντων δεξιὰ τοῦ ἰατροῦ Γιακούμπ καί ἑνοριτῶν ἑλληνιστί καὶ ἀριστερὰ τῆς χορῳδίας τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου ὑπὸ τὸν κύριον Ριμόν Κάμαρ καὶ μετεχόντων εὐσεβῶν ἐντοπίων Χριστιανῶν, παρουσίᾳ μελῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Γενικοῦ Προξενείου καί ὀλίγων προσκυνητῶν.

Πρὸς τὸν εὐσεβῆ λαὸν τοῦτον ἐκήρυξε τὸν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος ἔχοντα ἑλληνιστί ὡς ἕπεται καὶ ἀραβιστί ὡς ἕπεται:

«Οὐ συσσεισμῷ ἀλλ’ ἐν αὔρᾳ, λεπτῇ τεθέασαι, Θεοῦ τὴν παρουσίαν, Ἠλιοὺ θεομάκαρ, φωτίζουσάν σε πάλαι, ἅρματι δέ, ἐποχούμενος τέθριππος, τὸν οὐρανὸν διϊππεύεις ξενοπρεπῶς, θαυμαζόμενος θεόπνευστε», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,

Ἡ τόν Θεσβίτην Ἠλίαν φωτίσασα θεία Χάρις συνήγαγε πάντας ἡμᾶς σήμερον ἐν τῷ ἱερῷ τούτῳ τόπῳ, τῇ ἐπωνύμῳ δηλονότι Ἱερᾷ αὐτοῦ Μονῇ, ἵνα ἑορτίως τιμήσωμεν τήν σεπτήν αὐτοῦ μνήμην.

Ὁ Θεόπνευστος Ἠλίας διακρίνεται μεταξύ τῶν Προφητῶν, διότι ἠγωνίσθη μέ σπανίαν ἐνεργητικότητα, ἵνα ἐκτελῆται ὁ θεῖος Νόμος καί ἰδιαιτέρως ἠγωνίσθη κατά τῆς εἰδωλολατρείας. Τούτου ἕνεκεν ἀνελήφθη μέ κατεύθυνσιν πρός τόν Οὐρανόν, ἐν πυρίνῃ ἀνεμοζάλῃ διά πυρίνου ἅρματος καί πυρίνων ἵππων, ὡς λέγει ἡ Γραφή «Ἠλίας ἐν τῷ ζηλῶσαι ζῆλον νόμου ἀνελήφθη ἕως εἰς τόν οὐρανόν», (Α΄ Μακ. 2,58)… «ἐν λαίλαπι πυρός ἐν ἅρματι ἵππων πυρίνων», (Σειράχ 48,9). Σημειωτέον ὅτι «οὐδείς ἀναβέβηκεν εἰς τόν οὐρανόν, εἰ μη ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ», (Ἰωάν. 3,13), λέγει Κύριος.

Ὁ Θεομακάριστος Ἠλίας, τόν ὁποῖον μέγας ζῆλος κατέλαβε τῇ ψυχῇ διά τόν Κύριον, «ζῆλον ἐζήλωκα τῷ Κυρίῳ Παντοκράτορι», (Γ΄ Βασιλ. 19,10), κατέφυγε τῇ βοηθείᾳ τοῦ Θεοῦ εἰς τό ὄρος Χωρήβ ἐντός σπηλαίου, ἔνθα ἐκρύπτετο καί τότε εἶπεν αὐτῷ ὁ Κύριος: «ἐξελεύσῃ αὔριον καὶ στήσῃ ἐνώπιον Κυρίου ἐν τῷ ὄρει· ἰδοὺ παρελεύσεται Κύριος, καὶ ἰδοὺ πνεῦμα μέγα κραταιὸν διαλῦον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι (θυέλλῃ) Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα συσσεισμός, οὐκ ἐν τῷ συσσεισμῷ Κύριος· καὶ μετὰ τὸν συσσειμὸν πῦρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς, κἀκεῖ Κύριος», (Γ΄ Βασιλ. 19, 11-12). Σχολιάζων τόν Κυριακόν τοῦτον λόγον ὁ πατήρ Ἰωήλ Γιαννακόπουλος, λέγει: «Σεισμός, θύελλα καί πῦρ συμβολίζουν τό μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ὁ Θεός δέν ἐξαντλεῖται εἰς τά τρία αὐτά. Ἐνταῦθεν ἡ αὔρα, τό σύμβολον τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Τό εἶδος αὐτό τῆς ἐμφανίσεως του Θεοῦ διδάσκει τόν προφήτην Ἠλίαν ἐν τῇ ἀπογνώσει καί ἀποθαρρύνσει διά τόν θρίαμβον τοῦ κακοῦ, ὅτι ἔπρεπε νά σκέπτηται τήν ἀγάπην καί μακροθυμίαν τοῦ Θεοῦ, ὅτι δέν θέλει τόν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, μέχρις ὅτου μετανοήσῃ».

Ἀξιοσημείωτον ὅτι ὁ Θεός ἐφανερώθη εἰς τόν Ἠλίαν εἰς τό ἴδιον μέρος ἀκριβῶς ὅπου ὁ Προφήτης Μωϋσῆς εἶδε «τά ὀπίσω τοῦ Θεοῦ», «καί εἶπε Κύριος πρός Μωϋσῆν … ἡνίκα δ᾿ ἂν παρέλθῃ ἡ δόξα μου, καὶ θήσω σε εἰς ὀπὴν τῆς πέτρας καὶ σκεπάσω τῇ χειρί μου ἐπὶ σέ, ἕως ἂν παρέλθω· καὶ ἀφελῶ τὴν χεῖρα, καὶ τότε ὄψει τὰ ὀπίσω μου, τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ὀφθήσεταί σοι», (Ἔξοδος 33,22-23).

Ἐκ τῶν ἀνωτέρω καθίσταται σαφές ὅτι τόσον ὁ Μωϋσῆς ὅσον καί ὁ Ἠλίας ἔτυχον τῆς μεγάλης ἐμπειρίας τῆς Θεοπτίας, τοὐτέστιν τῆς θεωρίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ κατά τρόπον ὅμως κεκαλυμμένον, ὡς γέγραπται: «Καί ἐγένετο ὡς ἤκουσεν Ἠλιοῦ καί ἐπεκάλυψε τό πρόσωπον αὐτοῦ», (Γ’ Βασιλ. 19,13). Ὁ ἔνθεος ζῆλος τοῦ Ἠλιοῦ ἀφ’ ἑνός καί ἡ συνάντησις μέ τόν Θεόν ἀφ’ ἑτέρου ἐνίσχυσαν αὐτόν εἰς τήν ἀντιμετώπισιν τῆς εἰδωλολατρείας καί κυρίως τῆς ἀλαζονείας καί τῆς ἐθνικῆς ἐξάρσεως τῶν ἰσχυρῶν ἀρχόντων τῆς ἐποχῆς καί τοῦ λαοῦ του.

Εἰς τό βασιλικόν παλάτιον, «τόν ἐλεφάντινον οἶκον, ὅν ᾠκοδόμησε ὁ βασιλεύς Ἀχαάβ» (Γ΄Βασ. 22,39), ἡ εἰδωλολάτρισσα σύζυγος αὐτοῦ Ἰεζάβελ ἐργάζεται πυρετωδῶς διά τήν διάδοσιν τῆς εἰδωλολατρείας, συντηροῦσα εἰς τόν Ναόν τοῦ Βάαλ ἑκατοντάδας ψευδοπροφήτας. Ὁ δέ θεόπτης Ἠλίας, μαχητής ὤν τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί ὑποστηρικτής τῶν καταπιεσμένων καί τῶν πτωχῶν, ἀλλά καί ἀγωνιστής ὑπέρ τῆς δικαιοσύνης, ἀποδέχεται τήν ἀναμέτρησιν μέ τούς ἀντιπάλους του ψευδοπροφήτας, καί καταισχύνει αὐτούς μέ τήν θείαν ἐπέμβασιν εἰς τό ὄρος Κάρμηλον (Πρβλ. Γ΄ Βασ. 18). Διό καί ὁ Σειράχ ἐν τῷ βιβλίῳ αὐτοῦ ἐκφράζεται μετά μεγάλου θαυμασμοῦ περί τοῦ προσώπου τοῦ Ἠλιοῦ λέγων: «Καί ἀνέστη Ἠλίας προφήτης ὡς πῦρ, καί ὁ λόγος αὐτοῦ ὡς λαμπάς ἐκαίετο», (Σειρ. 48,1).

Ὀρθῶς ὁ ζῆλος τοῦ Θεσβίτου παρομοιάζεται πρός πῦρ καί λαμπάδα καιομένην, τοὐτέστιν μαρτυροῦσα καί καταγγέλλουσα τό φῶς τῆς ἀληθείας ἐν μέσῳ τοῦ σκότους τῆς εἰδωλολατρείας. Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ἡ ἀποστολή τοῦ προφητικοῦ ἔργου τοῦ Ἠλιοῦ δέν περιορίζεται μόνον εἰς τόν «περιούσιον λαόν», (Τίτ. 2,14), ἀλλ’ ὑπερβαίνει τά ὅρια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Οὗτος ἀποστέλλεται εἰς Σάρεπτα τῆς Σιδωνίας πρός γυναῖκα χήραν εἰδωλολάτριν, τήν ὁποίαν ἔσωσεν ἐκ τῆς πείνης καί ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν τόν υἱόν αὐτῆς (Πρβλ. Γ’ Βασ. 17, 8-16 καί Γ’ Βασ. 17, 17-24).

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος, ἀναφερόμενος εἰς τήν δύναμιν τῆς προσευχῆς τοῦ δικαίου: «Πολύ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη» (Ἰακ. 5,16), ἐπικαλεῖται ὡς παράδειγμα τόν προφήτην Ἠλίαν λέγων: «Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν, καὶ προσευχῇ προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι, καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ· καὶ πάλιν προσηύξατο, καὶ ὁ οὐρανὸς ὑετὸν ἔδωκε καὶ ἡ γῆ ἐβλάστησε τὸν καρπὸν αὐτῆς», (Ἰακ. 5,17-18). Κατά δέ τήν Μεταμόρφωσιν τοῦ Ἰησοῦ εἰς τό Ὄρος Θαβώρ, οἱ προφῆται Μωϋσῆς καί Ἠλίας ἐμφανίζονται συνομιλοῦντες μετ’ αὐτοῦ. «Καί ἰδού ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωϋσῆς καί Ἠλίας, οἱ ὀφθέντες ἐν δόξῃ ἔλεγον τήν ἔξοδον αὐτοῦ, ἥν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἰερουσαλήμ», (Λουκ. 9, 30-31).

Εἰς τήν συνομιλίαν ταύτην τοῦ Ἠλιοῦ καί τοῦ Μωϋσέως μετά τοῦ Ἰησοῦ καταδείκνυται ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Κύριος τοῦ νόμου καί τῶν προφητῶν ὡς διατυποῦται τοῦτο, ὑπό μέν τοῦ Ὠριγένους λέγοντος: «Μωϋσῆς μέν τοῦ νόμου τό πρόσωπον δηλῶν, Ἠλίας δέ τῶν προφητῶν· αὐτός [ὁ Χριστός] γάρ ὁ νόμου καί προφητῶν Κύριος». Ὑπό δέ τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας ὡσαύτως λέγοντος: «Οὐκοῦν ἡ Μωϋσέως καί Ἠλιοῦ παράστασις (=ἐμφάνισις) καί τό προσλαλεῖν ἀλλήλοις αὐτούς, οἰκονομία τις ἦν, εὖ μάλα δεικνῦσα, δορυφορούμενον (=ὑπηρετούμενον) μέν ὑπό νόμου καί προφητῶν τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς καί νόμου καί προφητῶν δεσπότην προδειχθέντα» (=προαναγγείλαντα).

Ἡ ἰδιάζουσα ἀποστολή τοῦ Θεσβίτου Ἠλία ἐν τῷ μυστηρίῳ τῆς θείας ἐν Χριστῷ Οἰκονομίας ἐπισημαίνεται εἰς τήν ἀπόκρισιν τοῦ Ἰησοῦ, ἐπί τοῦ ἐρωτήματος τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ λεγόντων: «τί οὖν οἱ γραμματεῖς λέγουσιν ὅτι ᾿Ηλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον; … ᾿Ηλίας μὲν ἔρχεται πρῶτον καὶ ἀποκαταστήσει πάντα· λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι ᾿Ηλίας ἤδη ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπέγνωσαν αὐτόν…», (Ματθ. 17, 10-12). Ταῦτα δέ λέγων ὁ Ἰησοῦς ἔχει ὑπ’ ὄψιν Του τήν προφητείαν τοῦ Προφήτου Μαλαχίου, τήν ἀναφερομένην εἰς τήν δευτέραν Παρουσίαν Αὐτοῦ: «καὶ ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστελῶ ὑμῖν ᾿Ηλίαν τὸν Θεσβίτην, πρὶν ἢ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ, ὃς ἀποκαταστήσει καρδίαν πατρὸς πρὸς υἱὸν καὶ καρδίαν ἀνθρώπου πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ, μὴ ἐλθὼν πατάξω τὴν γῆν ἄρδην», (Μαλαχ. 4, 4-5).

Ἰδού λοιπόν διά τί ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας ὀνομάζει τόν τιμώμενον σήμερον Ἅγιον Προφήτην Ἠλίαν «δεύτερον Πρόδρομον τῆς παρουσίας Χριστοῦ». Ἀκούσωμεν ἐν προκειμένῳ τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου λέγοντος: «Αἱ Γραφαί δύο λέγουσι τοῦ Χριστοῦ παρουσίας, ταύτην τε τήν γεγενημένην καί τήν μέλλουσαν… τῆς μέντοι μιᾶς (= παρουσίας) τῆς δευτέρας Πρόδρομον λέγουσι τόν Ἠλίαν ἕσεσθαι. Τῆς γάρ προτέρας ἐγένετο ὁ Ἰωάννης, ὅν καί Ἠλίαν ὁ Χριστός ἐκάλει, οὐκ ἐπειδή Ἠλίας ᾖν, ἀλλ’ ἐπειδή τήν διακονίαν τήν ἐκείνου (=τοῦ Ἠλιοῦ) ἐτέλει. Ὥσπερ γάρ ἐκεῖνος πρόδρομος ἔσται τῆς δευτέρας παρουσίας, οὕτω καί οὗτος (ὁ Ἰωάννης) τῆς προτέρας ἐγένετο». Λίαν ἐνδιαφέρουσα καί ἡ ἐπισήμανσις τοῦ ἑρμηνευτοῦ Ζυγαβηνοῦ, σχολιάζοντος τόν ἁγιογραφικόν λόγον: «Καί αὐτός, (ὁ Ἰωάννης) παρελεύσεται ἐνώπιον αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ) ἐν πνεύματι καί δυνάμει Ἠλιού», (Λουκ. 1,17). «Πνεῦμα μέν ὠνόμασε (ὁ ἄγγελος) τό πνευματικόν χάρισμα, δύναμιν δέ τήν ἐνέργειαν. Λέγει γοῦν ὅτι καί τό χάρισμα καί τήν ἐνέργειαν ἕξει τοῦ Ἠλιοῦ (ὁ Ἰωάννης).

Ἡμεῖς δέ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ τιμῶντες καί γεραίροντες τήν Ἱεράν Μνήμην τοῦ ζηλωτοῦ Ἠλία τοῦ Θεσβίτου καί θαρροῦντες εἰς τήν παρρησίαν αὐτοῦ παρά Χριστῷ τῷ Θεῷ καί Σωτῆρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν, εἴπωμεν μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ: «Προφῆτα κήρυξ Χριστοῦ, τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης οὐδέποτε χωρίζῃ, καὶ ἑκάστῳ ἀσθενοῦντι ἀεὶ παρίστασαι, ἐν τοῖς ὑψίστοις λειτουργῶν, τὴν οἰκουμένην εὐλογεῖς, πανταχοῦ δοξαζόμενος. Αἴτησαι ἱλασμὸν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν». Ἔτη πολλά, εὐλογημένα καί εἰρηνικά, Ἀμήν».

Ἅμα τῇ Ἀπολύσει τῆς θείας Λειτουργίας παρετέθη κέρασμα ἀναψυχῆς εἰς τὸ Ἡγουμενεῖον ὑπὸ τοῦ φιλέργου καὶ φιλοξένου μοναχοῦ Ἐπιστάτου πατρὸς Ἀχιλλίου καὶ μεσημβρινὴ ἑόρτιος τράπεζα εἰς τήν ὁποίαν καί πάλιν ὡμίλησεν ὁ Μακαριώτατος ὡς ἕπεται:

«Ὁ πρὸ συλλήψεως ὢν ἡγιασμένος, ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, ὁ νοῦς ὁ πύρινος, ὁ ἐπουράνιος ἄνθρωπος, ὁ τῆς δευτέρας, Χριστοῦ ἐλεύσεως θεῖος πρόδρομος, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, πνευματικῶς συνεκάλεσε, τοὺς φιλέορτους, πανηγυρίσαι τὴν θείαν μνήμην αὐτοῦ», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀγαπητοί φιλέορτοι καί συνδαιτημόνες,

Δόξαν καί εὐχαριστίαν ἀναπέμπομεν τῷ Ἁγίῳ Τριαδικῷ Θεῷ, τῷ δεξιώσαντι ἡμᾶς ἑορτάσαι σήμερον τήν μνήμην τοῦ ἐνδόξου Προφήτου Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου ἐν τῷ Ἱερῷ τούτῳ προσκυνηματικῷ τόπῳ, ἔνθα ἡ ἐπώνυμος ἀρχαία αὐτοῦ Μονή.

Τήν μεταξύ τῶν ἁγίων Προφητῶν διακρινομένην προσωπικότητα Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου περιγράφει μετά πάσης ἀκριβείας καί δυνάμεως ὁ Σειράχ ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς Σοφίας αὐτοῦ λέγων: «Καί ἀνέστη Ἠλίας προφήτης ὡς πῦρ καί ὁ λόγος αὐτοῦ ὡς λαμπάς ἐκαίετο… Ὁ ἀναληφθείς ἐν λαίλαπι πυρός ἐν ἅρματι ἵπων πυρίνων… μακάριοι οἱ ἰδόντες σε καί οἱ ἐν ἀγαπήσει κεκοσμημένοι καί γάρ ἡμεῖς ζωῇ ζησόμεθα», (Πρβλ. Σοφία Σειράχ 48, 1-11).

Ὁ ὑπέρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ζῆλος τοῦ Ἠλία συγκρίνεται πρός τό πῦρ· καί ὁ λόγος αὐτοῦ εἰς διδασκαλίαν καί ἔλεγχον πρός λαμπάδα καιομένην. «Μακάριοι οἱ ἰδόντες σε…», «Εὐτυχεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σέ εἶδον, ἐκεῖνοι, οἵτινες εἶναι κεκοσμημένοι , λελαμπρυσμένοι διά τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ζωῆς ζησόμεθα καί ἡμεῖς θά ἀναστηθῶμεν καί θά ἴδωμεν τόν Προφήτην Ἠλίαν κατά τήν δευτέραν Παρουσίαν, τήν ἡμέραν τῆς τελικῆς κρίσεως.

Ἡ ἀποστολή τοῦ Ἠλία ἐν τῇ ἱερᾷ ἱστορίᾳ περιγράφεται ὑπό τοῦ Προφήτου Μαλαχίου (4,5-6) καί ἀφορᾷ εἰς τάς ἡμέρας τοῦ τέλους τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ Κύριος θά τιμωρήσῃ τούς κακούς τῶν ἀνθρώπων διά τήν ἀσέβειαν αὐτῶν. Ὁ μεγαλώνυμος Ἠλίας διακρίνεται ἀφ’ ἑνός μέν διά τήν ἀγάπην του πρός τόν Θεόν καί ἀφ’ ἑτέρου διά τόν ὑπερβάλλοντα ζῆλον του κατά τῶν ἀσεβῶν, ὡς τοῦτο διατυπώνει ὁ ὑμνῳδός τῆς Ἐκκλησίας λέγων: «Τὴν πολλὴν τῶν ἀνθρώπων ἀνομίαν, Θεοῦ δὲ τὴν ἄμετρον φιλανθρωπίαν, θεασάμενος ὁ Προφήτης Ἠλίας, ἐταράττετο θυμούμενος, καὶ λόγους ἀσπλαγχνίας πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον ἐκίνησεν. Ὀργίσθητι βοήσας, ἐπὶ τοὺς ἀθετήσαντάς σε, Κριτὰ δικαιότατε. Ἀλλὰ τὰ σπλάγχνα τοῦ ἀγαθοῦ, οὐδόλως παρεκίνησε πρὸς τὸ τιμωρήσασθαι τοὺς αὐτὸν ἀθετήσαντας· ἀεὶ γὰρ τὴν μετάνοιαν πάντων ἀναμένει, ὁ μόνος φιλάνθρωπος».

Τό μήνυμα τοῦ θεσπεσίου Ἠλία δέν εἶναι μόνον ἐπίκαιρον, διότι ἀπευθύνεται πρός τήν σύγχρονον ἡμῖν ἐποχήν τῆς ἀνομίας καί τῆς ἀσεβείας· ἀλλά καί διαθρησκειακόν, δεδομένου ὅτι ἡ προφητική προσωπικότης τοῦ Ἠλία κατέχει κεντρικήν θέσιν εἰς τάς παραδόσεις καί τῶν ἀλλοθρήσκων ἐπιτοπίων παραδόσεων. Ἐξ ἴσου δέ εἶναι ἐπίκαιρον καί τό μήνυμα τῆς ἀπείρου φιλανθρωπίας τοῦ ζῶντος Θεοῦ, τοῦ πατρός τοῦ ἀποστείλαντος τόν Υἱόν Αὐτοῦ τόν ἐκ Παρθένου ἁγνῆς σάρκα προσλαβόμενον, ἵνα κηρύξῃ τό Εὐαγγέλιον Αὐτοῦ τῆς μετανοίας λέγων: «μετανοεῖτε· ἥγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν», (Ματθ. 4,17), «Οὐκ ἐλήλυθα καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν» (Λουκ. 5,32). Ἀεί γάρ τήν μετάνοιαν πάντων ἀναμένει ὁ μόνος φιλάνθρωπος. Διό καί μετά τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Ἰδεῖν ἐν λεπτοτάτῃ αὔρᾳ Θεόν, ὡς ἰδεῖν δυνατὸν κατηξίωσαι, ἀσκητικαῖς, πρότερον τὸ σῶμα διαγωγαῖς, καταλεπτύνας Ἔνδοξε· ὅθεν δυσωπῶ σε σαῖς προσευχαῖς, τὸ πάχος τοῦ νοός μου, λεπτύνας μετανοίας, μαρμαρυγαῖς θείαις καταύγασον». Ἔτη πολλά εὐλογημένα καί εἰρηνικά. Ἀμήν».

H αναδημοσίευση του παραπάνω άρθρου ή μέρους του επιτρέπεται μόνο αν αναφέρεται ως πηγή το ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR με ενεργό σύνδεσμο στην εν λόγω καταχώρηση.

Ακολούθησε το ORTHODOXIANEWSAGENCY.gr στο Google News και μάθε πρώτος όλες τις ειδήσεις.