Κριστιάνο Ρονάλντο: Θλίψη…
«Οι άλλοι παίκτες στα 33 τους χρόνια υπογράφουν στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία, σε τέτοια πρωταθλήματα… Εγώ υπογράφω στη Γιουβέντους. Ποτέ δεν θα με δείτε σε πρωταθλήματα χαμηλότερης δυναμικότητας», έλεγε ο Κριστιάνο Ρονάλντο το καλοκαίρι του 2018 και το γεγονός ότι οκτώ χρόνια μετά παίζει στην Αλ Νασρ της Σαουδικής Αραβίας και είναι ο βασικός επιθετικός της Πορτογαλίας στο Μουντιάλ 2026 αρκεί για να καταλάβεις ότι υπάρχει πρόβλημα…
Σε ένα αφιέρωμα για τον CR7 πριν λίγα χρόνια, τα διεθνή ΜΜΕ υπολόγιζαν ποιες ή πόσες χώρες θα μπορούσαν να είναι σύσσωμες ακόλουθοί του στα social media, καθώς ο σχετικός αριθμός ανέβαινε συνεχώς σε πρωτοφανή για αθλητή επίπεδα. Αν υπολόγιζαν όλα τα λεφτά που έβγαλε από την έναρξη της καριέρας του, θα έβλεπαν ότι μάλλον μπορεί να αγοράσει κιόλας κάποια ή κάποιες χώρες και σίγουρα δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που να μην τον ξέρουν, να μην έχει θαυμαστές.
Όλα αυτά θα αρκούσαν για να περιγράψει κανείς το πόσο απόλυτα επιτυχημένος είναι σε επαγγελματικό επίπεδο, δεν χρειάζεται κάποια αναφορά στα γκολ, τους τίτλους, όσα έκανε τέλος πάντων μέσα στο γήπεδο. Είναι αυτονόητο, για να έχει αμέτρητους θαυμαστές και ανυπολόγιστα έσοδα, ότι πέτυχε όσα λίγοι, με βάση τους αριθμούς. Το «αυτονόητο» όμως ισχύει για εμάς, για όσους απλά παρατηρούμε τον Ρονάλντο, ενώ θα έπρεπε πρώτα και πάνω από όλα να ισχύει για τον ίδιο. Αυτό όμως, όπως φαίνεται, δεν θα γίνει ποτέ.
Ο Ρονάλντο δεν είναι ο πιο ταλαντούχος άνθρωπος που έχουμε δει με μια μπάλα στα πόδια. Ποτέ δεν ήταν, δεν θα αλλάξει αυτό στα 41 του χρόνια. Ήταν όμως με διαφορά, μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο, ο ποδοσφαιριστής με τη μεγαλύτερη διάθεση για δουλειά. Με τη μεγαλύτερη προσήλωση στον στόχο του, αυτός που προστάτευε τον εαυτό του περισσότερο από ό,τι έκανε οποιοσδήποτε άλλο. Και γι’ αυτό από ένα σημείο κι έπειτα τον είδαμε να προσαρμόζει το στυλ παιχνιδιού, να αλλάζει θέση, να κάνει πράγματα που δεν έκανε, όπως το να… στέκεται στον αέρα σαν τον Μάικλ Τζόρνταν.
Όλη αυτή η αφοσίωση στη δουλειά ήταν στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, καλώς ή κακώς εννοούμενου, που χαρακτήριζε τον Ρονάλντο. Το έλεγε ο ίδιος, το έλεγαν όσοι τον ζούσαν καθημερινά στις ομάδες του, το αναγνώριζαν και οι αντίπαλοί του. Ακόμη και ο μεγαλύτερος όλων, ο Λιονέλ Μέσι. Ο Πορτογάλος δεν είχε το φυσικό ταλέντο, το χάρισμα που είχε ο Αργεντίνος, είχε όμως όλα τα άλλα. Και τα είχε σε υπερθετικό βαθμό, με αποτέλεσμα να γίνει το αντίπαλο δέος. Όλα αυτά ήταν κατανοητά τότε, στα χρόνια της ακμής, και ήταν και αποτελεσματικά.
Τώρα όμως δεν είναι αποτελεσματικά, γιατί έχουν πάψει να είναι κατανοητά. Ο Ρονάλντο που έλεγε πως ποτέ δεν θα έπαιζε σε πρωταθλήματα χαμηλότερης δυναμικότητας, από τον Ιανουάριο του 2023 παίζει στη Σαουδική Αραβία. Και το πρώτο του πρωτάθλημα εκεί το κέρδισε το 2026. Ο Κριστιάνο που θεωρούσε μειωτικό για έναν ποδοσφαιριστή το να φεύγει από την Ευρώπη για να απολαύσει χωρίς άγχος τα τελευταία του χρόνια ως ποδοσφαιριστής παίρνοντας και ένα πολύ καλό ποσό, παίζει ακόμη στα 41 του παίρνοντας τεράστια ποσά για να κυνηγάει τα… 1.000 γκολ.
Τι θα καταφέρει αν πιάσει αυτό τον αριθμό; Θα μεγαλώσει ο μύθος του; Πόσο; Αξίζει τον κόπο να… τυραννιέται (και να τυραννάει τους συμπαίκτες του) βρισκόμενος στο γήπεδο απλά για να του έρθει η πάσα και να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα; Το σημαντικό, όπως είπε ο Τιερί Ανρί, είναι να σκοράρει η ομάδα, όχι ο ίδιος. Κάποτε τα γκολ του Ρονάλντο έδιναν τίτλους στην ομάδα του και μεγάλωναν τον δικό του θρύλο. Τώρα, το κυνήγι των γκολ του, έχει γίνει βάρος για τους συμπαίκτες του.
Έχοντας εγκλωβιστεί στον κόσμο των αριθμών, σε έναν κόσμο όπου όλα μετριούνται με τους αριθμούς, ο Ρονάλντο έχασε την ουσία. Και η ουσία είναι πως δεν του αξίζει να γίνεται κουβέντα για το πώς έχει εξελιχθεί σε πρόβλημα για την εθνική ομάδα της χώρας του. Θα καταφέρει να το αλλάξει αυτό στη συνέχεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου;