Μουντιάλ 1982: Τα 7 δευτερόλεπτα που έκαναν «αθάνατο» τον Ταρντέλι
Για να καταφέρει κανείς να μνημονεύεται στην αιωνιότητα θα πρέπει να κοπιάσει πολύ στη ζωή του, να πετύχει πολλά και σπουδαία πράγματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όμως, αρκούν και 7 δευτερόλεπτα για να το πετύχεις. Αρκεί να σε λένε Μάρκο Ταρντέλι, να σκοράρεις σε τελικό Μουντιάλ και ο πανηγυρισμός σου να ψηφίζεται από τους Ιταλούς σαν πιο ηδονικός και από έναν οργασμό…
Ο παραπάνω πρόλογος μπορεί να θεωρεί και λίγο… ύβρις, γιατί ο Ταρντέλι δεν ήταν κανένας ακαμάτης. Αντιθέτως, υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους χαφ που έβγαλε το ιταλικό και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Βασικότατο μέλος της Γιουβέντους του Τζοβάνι Τραπατόνι που σάρωσε τα πάντα τη δεκαετία 1976-86 και της εθνικής Ιταλίας, κατάφερε να γίνει «αθάνατος» στο Μουντιάλ 1982.
Γενικά εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μια πολύ όμορφη ιστορία για τους Ιταλούς, καθώς η Σκουάντρα Ατζούρα πήγε στην Ισπανία στη σκιά του σκανδάλου Totonero, ο προπονητής Έντσο Μπεαρζότ δεχόταν έντονη κριτική επειδή πήρε στην αποστολή τον Πάολο Ρόσι που είχε εμπλακεί σε αυτό, η ομάδα προκρίθηκε από τον όμιλο στα νοκ άουτ με τρεις ισοπαλίες σε ισάριθμα παιχνίδια… Δεν υπήρχε επομένως αισιοδοξία παρά μόνο κριτική. Πολύ έντονη.
Ο Ρόσι τελικά θα «χτυπήσει» με χατ-τρικ στο 3-2 επί της Βραζιλίας και από εκεί και πέρα δεν υπήρχε σταματημός. Ούτε για τον ίδιο, ούτε για τους Ατζούρι, οι οποίοι προσπέρασαν όποιο εμπόδιο βρέθηκε μπροστά τους και έφτασαν στον τελικό, όπου αντίπαλος ήταν η Γερμανία. Και τη νίκησε κι αυτή, παρά το χαμένο πέναλτι του Καμπρίνι στο πρώτο ημίχρονο.
Ο Ρόσι, ποιος άλλος, ήταν αυτός που έκανε το 1-0 στο 57′ και στο 69′ ήρθε η φάση που οριστικοποίησε την κατάκτηση του τροπαίου και σημάδεψε για πάντα όχι μόνο την καριέρα αλλά και τη ζωή του Ταρντέλι. Σουτάροντας με το αριστερό, καθώς έπεφτε, ο Ιταλός χαφ έγραψε το 2-0 και αυτό που ακολούθησε ήταν ένας πανηγυρισμός που πόρωσε τόσο πολύ τους συμπατριώτες του, ώστε να φτάσουν στο σημείο να τον ψηφίσουν σαν πιο ηδονικό και από… οργασμό. Ένας πανηγυρισμός που ακολουθεί για πάντα τον Ταρντέλι, αν και έκανε χρόνια να το αποδεχθεί.
«Η κραυγή μου διήρκεσε 7 δευτερόλεπτα. Ο φίλος μου Γκαετάνο Σιρέα μού έκανε την πάσα και σούταρα καθώς έπεφτα. Γκολ. Ιταλία 2, Γερμανία 0. Οι φωνές 90.000 ανθρώπων και εγώ. Έκανα αυτό που αγαπούσα περισσότερο: Έτρεξα. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν, τα πάντα, είχα πνιγεί από αδρεναλίνη. Εκείνη η στιγμή μού χάρισε μια θέση στην ιστορία του ποδοσφαίρου, εκείνη η κραυγή ήταν σαν ένα ηλεκτρικό σοκ που ακύρωσε όλη τη ζωή μου. Δεν υπήρχε, πλέον, ένα πριν και ένα μετά. Όλοι με θυμούνται για εκείνα τα 7 δευτερόλεπτα, μια στιγμή έκστασης, ανεπανάληπτη.
Από τότε, για αρκετό καιρό, ήμουν… όμηρος εκείνης της κραυγής. Ήμουν νέος, ήθελα να ζήσω το παρόν, να φανταστώ το μέλλον, αλλά το παρελθόν με τραβούσε πάντα πίσω. Η καριέρα μου, όλα όσα πέτυχα, η ιστορία μου, εξαφανίστηκαν μέσα σε εκείνα τα 7 δευτερόλεπτα. Σήμερα μπορώ να πω ότι εκείνη η κραυγή είναι το πιο ωραίο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου, μετά τα παιδιά μου, Σάρα και Νίκολα», θα πει ο ίδιος…