Πανελλήνιοι Αγώνες Special Olympics «Λουτράκι 2026»: Μαθήματα ζωής από αθλητές και προπονητές που άνοιξαν την καρδιά τους στο Newsbeast
Όταν η φλόγα των Πανελληνίων Αγώνων Special Olympics άναψε στο Λουτράκι, κανένα σκοτάδι αποκλεισμού δεν ήταν ικανό να τη σβήσει. Μια φλόγα που εδώ και χρόνια παραμένει άσβεστη και όλο μεγαλώνει.
Το Λουτράκι πριν από λίγες ημέρες, φιλοξένησε τους Πανελλήνιους αγώνες Special Olympics και γίναμε από κοντά μάρτυρες της μεταμόρφωσής του σε ένα ζωντανό μωσαϊκό από χαμόγελα, αγκαλιές και υπεράνθρωπες προσπάθειες. Είδαμε με συγκίνηση αθλητές με νοητική αναπηρία να ξεπερνούν τα όριά τους, να τερματίζουν αγκαλιασμένοι, να χαίρονται με τη χαρά τη δική τους και των συναθλητών τους. Έχοντας στο πλευρό τους, τους προπονητές τους, τους εθελοντές, τους γονείς τους, τους απλούς θεατές και τον Όμιλο Attica που ως Χρυσός Χορηγός των Special Olympics Hellas στέκεται στο πλευρό των αθλητών και των προπονητών, καλύπτοντας τις ανάγκες που έχουν.
Για τις ανάγκες αυτές, αλλά και για τη χαρά που νιώθουν όταν αγωνίζονται, μιλήσαμε με τους ίδιους τους αθλητές, τους ήρωες αυτής της καθημερινότητας που μέσα στη μαυρίλα, είναι ένας φάρος ελπίδας. Κι ένα παράδειγμα για τη δύναμη της ψυχής, της θέλησης και κυρίως της αγάπης και της συμπερίληψης. Το Newsbeast βρέθηκε στο Λουτράκι σε μία από τις προπονήσεις και μιλήσαμε με αθλητές και προπονητές.
Ο λόγος σε αθλητές και προπονητές
Περισσότεροι από 450 αθλητές και αθλήτριες με νοητική αναπηρία, 100 προπονητές και συνοδοί, αλλά και δεκάδες εθελοντές από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο ενώθηκαν σε μια αθλητική διοργάνωση που ξεπέρασε τα όριά της κι έγινε γιορτή αποδοχής. Οι αγώνες φιλοξένησαν έξι αθλήματα – bocce, καγιάκ, καλαθοσφαίριση, κολύμβηση, ποδόσφαιρο και στίβο – ενώ μέσα από παράλληλες δράσεις, όπως το Family Health Forum, το πρόγραμμα «Υγιείς Αθλητές» και το Unified Sports Experience, προωθήθηκε κι έμπρακτα το μήνυμα μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς.
Γιατί ναι στη θεωρία είναι όλα όμορφα, ελπιδοφόρα και σπουδαία. Στην πράξη, όμως, τι γίνεται; Ο λόγος στους ίδιους…
Ο Πάρις Ζάμπακας είναι Συντονιστής της ομάδας της Κοζάνης και όπως μας είπε: «Δε νιώθει ότι αφιερώνει χρόνο από το πρόγραμμά του». Για τον ίδιο είναι ευχαρίστηση το να γίνουν τα παιδιά αποδεκτά από την κοινωνία. Αυτή είναι η τρίτη φορά που συμμετέχουν και κάθε χρόνο η ομάδα όλο και μεγαλώνει, φτάνοντας φέτος τους 21 αθλητές. Όπως μας εξηγεί ο κ. Ζάμπακας οι αγώνες: «Δίνουν τη δυνατότητα στους αθλητές να κοινωνικοποιηθούν». Μάλιστα, όπως τονίζει, παίρνει και ο ίδιος δύναμη από τους αθλητές του, ενώ είναι σημαντικό να βγαίνουν όλο και περισσότερα παιδιά από το σπίτι τους. Σε ερώτησή μας αν οι γονείς είναι βοηθητικοί, απάντησε πως είναι, όπως και όλη η κοινωνία της Κοζάνης.
Για τη Νικολέτα Παστού, διευθύντρια του αθλήματος της κολύμβησης της ομάδας της Πάτρας, η ενασχόληση με τα Special Olympics είναι για εκείνη ένα «μάθημα ζωής». Όπως μας εξήγησε για κάποιον γονιό που έχει παιδί με αναπηρία είναι ο, τι καλύτερο να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Όσο για τους αθλητές της, τους αρέσει περισσότερο να συμμετέχουν παρά να κερδίσουν. «Είναι χαρούμενα και μόνο που συμμετέχουν», λέει η κα. Παστού.
Σε ερώτησή μας αν έχουν στήριξη σε τοπικό επίπεδο, εξήγησε πως δεν τους έχουν αρνηθεί σε όσα έχουν ζητήσει, οι περισσότεροι βοηθάνε. Ωστόσο, όπως τονίζει: «Το μεγαλύτερο κομμάτι πέφτει πάνω στους γονείς, τους προπονητές και τους αθλητές». Σε άλλη ερώτηση του Newsbeast, αν έχουν σε κοινωνικό επίπεδο έχουν ξεπεράσει το ταμπού της νοητικής αναπηρίας, η Νικολέτα Παστού μας απάντησε: «Όχι όλοι. Υπάρχει ένα κίνημα του “βγαίνω από το σπίτι” και στην Πάτρα είναι έντονο, όμως, υπάρχουν κάποιοι που δυσκολεύονται, επειδή αρχικά δυσκολεύονται να αποδεχτούν αυτό που τους συμβαίνει».
Όσο για το αν θυμάται μια δυνατή στιγμή που έζησε σε κάποιον από τους αγώνες, πολύ συγκινημένη μας περιέγραψε μια όμορφη πραγματικά ιστορία. «Στο Βερολίνο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα είχα έναν αθλητή, ο οποίος στο πρώτο αγώνισμα 100 μ. ελεύθερο κάπου μπλόκαρε. Στο δεύτερο τον τσίτωσα κατά κάποιον τρόπο και τερμάτισε δεύτερος. Όταν βγήκε από την πισίνα έβαλε τα κλάματα και ήρθε και με πήρε αγκαλιά και μου έλεγε τα “κατάφερα τα κατάφερα”».
Ο Ταξιάρχης Πιτταράς, αν και νεαρός σε ηλικία, ασχολείται με τα Special Olympics από το 2019 ως προπονητής ποδοσφαίρου. Σε ερώτηση πώς είναι το κλίμα τόσο μέσα στην ομάδα, όσο και στη διάρκεια ενός αγώνα, μιας και το ποδόσφαιρο είναι άθλημα που… ανάβει τα αίματα, μας είπε: «Είναι εξαιρετικό μέσα στην ομάδα, αλλά ακόμα και αν διαφωνούμε, καταλήγουμε ότι αγαπάμε το ποδόσφαιρο». Ο ίδιος παραδέχεται ότι είναι δύσκολο να είσαι προπονητής. «Η επικοινωνία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι και πώς διαχειριστούν τα παιδιά κάποιες καταστάσεις, ειδικά μετά από μια ήττα».
Μας εξήγησε, επίσης, πως με τους γονείς υπάρχει επικοινωνία, είναι βοηθητικοί και πολύ κοντά στα παιδιά. Για τον ίδιο η πιο συγκινητική στιγμή είναι πάντα εκείνη που βλέπει τα παιδιά να επικοινωνούν με άλλα από ξένες χώρες και παρόλο που δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, καταφέρνουν κι επικοινωνούν μεταξύ τους, καθώς -όπως μας είπε ο Ταξιάρχης – έχουν άλλον τρόπο επικοινωνίας. Επίσης, για τον ίδιο είναι συγκινητικό ότι «Οι αθλητές έρχονται στις προπονήσεις μία ώρα νωρίτερα μόνο και μόνο για να βρεθούν μαζί, να περάσουν χρόνο σαν ομάδα».
Το ίδιο μας είπε και ο Δημήτρης Ζουζουλής, ο οποίος συμμετέχει εδώ και 12 χρόνια ως Unified Partner – δηλαδή ως αθλητής χωρίς αναπηρία που αγωνίζεται μαζί με αθλητές των Special Olympics σε μεικτές ομάδες. «Σε κάνουν να νιώθεις οικογένεια. Σου μιλάνε για τα προβλήματά τους, σε παίρνουν τηλέφωνο, σου στέλνουν μήνυμα. Χαίρονται με τα πιο απλά πράγματα. Έχουμε γίνει πραγματικά οικογένεια, κάνουμε παρέα κι εκτός», μας λέει. Όσο για το πώς είναι να έχεις συμπαίκτη, αλλά και αντίπαλο έναν αθλητή με νοητική αναπηρία, ο Δημήτρης Ζουζουλής λέει: «Σίγουρα θέλει μια ειδική μεταχείριση, να τον κάνεις να αισθανθεί άνετα. Δεν είναι για όλους εύκολο. Τα παιδιά μάς σέβονται αλλά φταίει ότι τους σεβόμαστε κι εμείς».
Η Λυδία Πίσσα είναι μόλις 16 χρόνων, μαθήτρια και Unified Partner, η οποία προπονείται μαζί με τους αθλητές. Για την εμπειρία της σε τόσο μικρή ηλικία, μας λέει: «Με έχει κάνει να ωριμάσω περισσότερο. Είναι περισσότερα αυτά που λαμβάνω από αυτά που προσφέρω». Και μπορεί στο σχολείο να έχει πολλά μαθήματα, όμως, στους SOH, η Λυδία παίρνει καθημερινά το μεγαλύτερο «μάθημα ζωής» και δεν είναι άλλο από την ίδια τη στάση που έχουν οι αθλητές απέναντι στη ζωή. «Τα βλέπουν όλα θετικά. Χαμογελάνε συνέχεια και αντιμετωπίζουν τα πάντα με καλοσύνη και χαρά».
Και το διαπιστώσαμε κι εμείς από τη σύντομη επαφή που είχαμε με τους αθλητές του Μπότσε. Ο Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου συμμετέχει στα SOH, εδώ και 36 χρόνια, καθώς συμμετείχε για πρώτη φορά το 1990. Ο Γιάννης Δούκογλου, φέτος, κλείνει τα 30 χρόνια. Όλοι οι αθλητές μάς υποδέχτηκαν με χαρά και όπως μας είπε ο Γιάννης Στρατηγόπουλος: «Πάμε να περάσουμε ωραία, να το διασκεδάσουμε και να έχουμε πάνω απ’ όλα υγεία και χαρά».
Επίσης, μας εξήγησαν τι ακριβώς άθλημα είναι το μπότσε, ενώ ο Γιώργος που κλείνει τα 51 του χρόνια, δήλωσε πως είναι Εθνική Ελλάδας και δεν θέλει να τον «μπερδεύομε με ομάδες».
Ο πρόεδρος των SOH Διονύσιος Κοδέλλας, στην ομιλία του στην τελετή έναρξης των Πανελλήνιων Αγώνων Special Olympics «Λουτράκι 2026», ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ένας αθλητή που, όπως και κάθε άλλος, θα διδαχθεί τους κανόνες του αθλήματος που θα επιλέξει, θα μάθει να ακολουθεί τις οδηγίες του προπονητή του, που θα νοιώσει την μοναδική εκείνη χαρά όταν σταθεί στον βατήρα του στίβου ή του κολυμβητηρίου, όταν κρατήσει στιβαρά στα χέρια του το κουπί του καγιάκ, όταν δώσει την πάσα στον συναθλητή του, όταν ωθήσει όσο χρειάζεται την μπάλα του μπότσε για να βρει τον στόχο της. Όταν τέλος ανέβει στο βάθρο του νικητή και φορέσει γύρω από το λαιμό του το μετάλλιο -γιατί στα Special Olympics κάθε αθλητής βρίσκει τη θέση του στο βάθρο και αναγνωρίζεται για την προσπάθειά του που διεξάγεται κατά την διάρκεια όλου του χρόνου».
Σε άλλο σημείο, ο κ. Κοδέλλας ανέφερε για τις οικογένειες παιδιών με νοητική αναπηρία, αλλά και τους προπονητές και εθελοντές: «Με συγκίνηση βλέπουν τα παιδιά τους, που συχνά η κοινωνία, αλλά μερικές φορές και οι ίδιοι είχαν αμφισβητήσει τις δυνατότητές τους, κυριολεκτικά να εξελίσσονται. Και σταδιακά να διεκδικούν τη θέση που τους πρέπει στους κόλπους της κοινωνίας που ανιδιοτελώς και αφιλοκερδώς με υπομονή, μεθοδικά και συστηματικά πλάθουν την ψυχή των παιδιών που αναλαμβάνουν για να τους μετατρέψουν σε πραγματικούς αθλητές, παραμερίζοντας τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, επέλεξαν να διαθέσουν τον όσο ελεύθερο χρόνο μπορούν να εξοικονομήσουν, προκειμένου να πλάσουν χαρακτήρες, να φέρουν στην επιφάνεια κλίσεις και χαρίσματα που διαφορετικά θα έμεναν χαμένα, αφήνοντας τις μέρες να κυλούν η μία μετά την άλλη σε μια μονότονη ακινησία.