Φάκελος Μπάτζιο: Τι περιείχαν οι 900 σελίδες για την αναγέννηση του ιταλικού ποδοσφαίρου – και πώς κατέληξαν στα σκουπίδια

Οι αναμνήσεις από τον Ρομπέρτο Μπάτζιο συνδέονται αναπόφευκτα με το Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994. Στις 5 Ιουλίου, στο Φοξμπορο, η Νιγηρία ήταν έτοιμη να αποκλείσει την Ιταλία στους «16», ενώ έπαιζε και με δέκα παίκτες λόγω της αποβολής του Τζόλα. Η «Θεϊκή Αλογοουρά» ισοφάρισε δύο λεπτά πριν το τέλος και στη συνέχεια εκτέλεσε το πέναλτι που έδωσε τη νίκη. Αυτό το ίδιο πέναλτι, όμως, έγινε εφιάλτης δώδεκα μέρες μετά στην Πασαντίνα, με το χαμένο σουτ στον τελικό απέναντι στη Βραζιλία, που σφράγισε τη νίκη της «Σελεσάο». «Θα το κουβαλάω πάντα μέσα μου», είχε πει, σαν να ένιωθε ακόμα το βάρος της μπάλας πάνω από το δοκάρι.

Χρόνια αργότερα, ο Μπάτζιο ανέλαβε μια νέα ευθύνη: να ξαναστήσει στα πόδια του το ιταλικό ποδόσφαιρο. Η πρότασή του δεν ήταν τυπική ή γενικόλογη, δεν πρόκειται για ένα απλό «ξεκινάμε από την αρχή». Το σχέδιο «Ανανέωση του Μέλλοντος» ήταν ένα αναλυτικό πλάνο 900 σελίδων, που εκπονήθηκε από 50 συνεργάτες και παρουσίαζε λεπτομερώς πώς να αναγεννηθεί ο ποδοσφαιρικός οργανισμός της Ιταλίας. Παρ’ όλα αυτά, δεν λήφθηκε υπόψη.

Ο Μπάτζιο είχε επισημάνει την ανάγκη για «κατάλληλες αθλητικές εγκαταστάσεις, εκατοντάδες ομοσπονδιακά κέντρα», καθώς και τη δημιουργία βάσης δεδομένων, την παρακολούθηση των ταλέντων σε τοπικό επίπεδο και την κατάρτιση εκπαιδευτών με πανεπιστημιακό πτυχίο και επαγγελματική εμπειρία. Πρότεινε τη δημιουργία μόνιμης ομάδας ερευνών, που θα συνεργαζόταν με τους ανθρώπους του γηπέδου, και τόνιζε τη σημασία της τεχνικής εκπαίδευσης των νεαρών παικτών, αντί της υπερβολικής τακτικής. Όλοι οι νέοι θα υποβάλλονταν σε «μικτά τεστ, φυσικά και τεχνικά», ώστε να αναδειχθεί και να αναπτυχθεί το ταλέντο τους. Η διαδικασία θα στηριζόταν και σε ψηφιοποίηση, κάτι πρωτοποριακό για την εποχή (2010).

Στόχος ήταν η αναγέννηση του συστήματος scouting, η ενίσχυση των υποδομών και η βελτίωση της εκπαίδευσης των νέων ποδοσφαιριστών, με εποπτεία του συνόλου των 100 διοικητικών περιφερειών και 3 ομοσπονδιακών προπονητών σε κάθε μία. Το σχέδιο προέβλεπε να παρακολουθούνται 50.000 αγώνες τον χρόνο, με καθημερινή αλληλεπίδραση με τα τμήματα υποδομής και δημιουργία πολυμεσικής βάσης δεδομένων από ασκήσεις, τεστ και καταγεγραμμένους αγώνες.

Παρά την εμπειρία και την αφοσίωσή του, ο Μπάτζιο δεν είδε τα σχέδιά του να υλοποιούνται. Μετά τη διάψευση από την Ομοσπονδία, αναγκάστηκε να παραιτηθεί, δηλώνοντας: «Εργάστηκα για να ανανεώσω την εκπαίδευση από τα θεμέλια, να δημιουργήσω καλούς ποδοσφαιριστές και καλούς ανθρώπους. Παρουσίασα το σχέδιό μου τον Δεκέμβριο του 2011 – 900 σελίδες – και έμεινε αναπάντητο. Δεν αγαπώ τις θέσεις, αγαπώ τα έργα». Όταν τον ρώτησαν αν πρόκειται για οριστική αποχώρηση, απάντησε: «Αγαπώ το ποδόσφαιρο και τη χώρα μου. Είμαι διαθέσιμος για οποιαδήποτε πρωτοβουλία προς όφελος του αθλήματος».

Ίσως εκείνες οι 900 σελίδες να επανέλθουν στο προσκήνιο, αναβιώνοντας την προσπάθεια του Μπάτζιο να ξαναφέρει την εθνική Ιταλίας στον ποδοσφαιρικό δρόμο της επιτυχίας. Οι Ιταλοί έμειναν εκτός για τρίτο διαδοχικό Μουντιάλ και οι ποδοσφαιρικές… εκρήξεις είναι αλυσιδωτές.