25η Μαρτίου: «Ανεβαίνει η ψυχή μας, έχω εμπιστοσύνη στην ασφάλεια της χώρας» – Χιλιάδες πολίτες στο Σύνταγμα
Χιλιάδες πολίτες βρίσκονται για μια ακόμη χρονιά στο κέντρο της Αθήνας για να παρακολουθήσουν τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση για την επέτειο της 25ης Μαρτίου.
Πολλοί έσπευσαν από νωρίς για να πιάσουν μια καλή θέση και να χειροκροτήσουν τα τμήματα των Ενόπλων Δυνάμεων. Ανάμεσα στο πλήθος, το Orange Press Agency συνάντησε ανθρώπους που ταξίδεψαν από μακριά, αλλά και πιστούς «θαμώνες» της παρέλασης.
Από το… ηφαίστειο στην «καρδιά» της παρέλασης
Ο μικρός Πέτρος, έχοντας δίπλα του τους γονείς του, δεν μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του. Ήρθε από τις Κυκλάδες ειδικά για τη σημερινή ημέρα: «Με λένε Πέτρο, είμαι από τη Σαντορίνη και ήρθαμε να δούμε την παρέλαση. Ναι, ήρθαμε να δούμε την παρέλαση γιατί είναι πρώτη μας φορά εδώ πέρα. Θέλω να δω τους στρατιώτες που θα παρελάσουν και τα αθλήματα μάχης».
«Έχω εμπιστοσύνη για την ασφάλεια της χώρας»
Για τον κ. Φίλιππο, η 25η Μαρτίου είναι ένα σταθερό «ραντεβού» και όπως λέει ο ίδιος παρά το πολεμικό κλίμα που επικρατεί στη Μέση Ανατολή εκείνος νιώθει ασφάλεια και σιγουριά:
«Χρόνια πολλά σε όλους. Ήρθαμε και φέτος, όπως κάθε χρόνο, να δούμε την παρέλαση, να τιμήσουμε τους ήρωές μας και να περάσουμε όμορφα. Να δούμε τα οχήματα, τα αεροπλάνα, όλα αυτά. Όσοι μπορούν πρέπει να έρχονται, να το βλέπουν από κοντά αυτό, να τιμούμε και τα παιδιά που υπηρετούν. […] Νομίζω ότι δεν έχει να κάνει με τον πόλεμο ή με αυτά που γίνονται σε όλο τον κόσμο. Εμένα τουλάχιστον προσωπικά δεν με επηρεάζει αυτό. Έχω εμπιστοσύνη για την ασφάλεια της χώρας και δεν φοβάμαι κάτι».
Η συγκίνηση της κόρης ενός Εύζωνα
Η Εβίνα είναι η προσωποποίηση της αφοσίωσης. Ξυπνάει από το χάραμα για να βρίσκεται εκεί -όμως πρώτη φορά βρήκε θέση στην μπροστά σειρά- κουβαλώντας μια βαριά οικογενειακή κληρονομιά:
«Ήθελα να πω ένα χρόνια πολλά στην Ελλάδα. Γιορτάζουμε σήμερα. Είμαι περήφανη που είμαι εδώ, κάθε χρόνο μόνη μου έρχομαι εδώ. Πάντα ξυπνάω νωρίς για να είμαι εδώ και είμαι πραγματικά πάρα πολύ ευτυχισμένη. Εγώ όποτε έρχομαι εδώ συνήθως συγκινούμαι και λόγω της ιστορίας και επίσης ο πατέρας μου ήταν Εύζωνας. Τσολιάς, όπως το λέγαμε τότε, και μου κάθεται λίγο στην καρδιά. Συγκινούμαι λίγο παραπάνω».