ΠΟΕΔΗΝ: Συνολικά 800 υγιείς άνθρωποι μένουν μέσα στα νοσοκομεία, γιατί δεν έχουν άλλη στέγη

Μια εικόνα οριακής λειτουργίας αποτυπώνεται καθημερινά στα δημόσια νοσοκομεία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Αττικό Νοσοκομείο, όπου η πίεση στις εφημερίες έχει μετατραπεί σε μόνιμη κατάσταση κρίσης, υποστηρίζει η ΠΟΕΔΗΝ και συμπληρώνει ότι η έλλειψη κλινών, προσωπικού και δομών πρόνοιας δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο οδηγεί στην ανάπτυξη δεκάδων ράντζων και στη μακροχρόνια παραμονή ασθενών που δεν χρήζουν πλέον νοσηλείας.

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων τονίζει πως:

Σε κάθε εφημερία στο Αττικό Νοσοκομείο η κατάσταση θυμίζει «πόλεμο», με περισσότερα από 100 ράντζα να αναπτύσσονται για να καλυφθούν οι ανάγκες. Οι λόγοι είναι συγκεκριμένοι και καταγεγραμμένοι. Περίπου οι μισές εισαγωγές προέρχονται από περιφερειακούς νομούς, καθώς τα τοπικά νοσοκομεία, λόγω σοβαρών ελλείψεων σε προσωπικό, αδυνατούν να κρατήσουν και να διαχειριστούν τα περιστατικά.

Την ίδια στιγμή, το Εθνικό Σύστημα Υγείας διαθέτει σαφώς λιγότερα νοσοκομειακά κρεβάτια από όσα απαιτούνται, ιδιαίτερα στις παθολογικές κλινικές. Στην Ελλάδα αντιστοιχούν μόλις 3,5 νοσοκομειακές κλίνες ανά 1.000 κατοίκους, όταν ο μέσος όρος στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης φτάνει τις 5,3 κλίνες ανά 1.000 κατοίκους.

Ωστόσο, ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας, άμεσα συνδεδεμένος με την ανεπάρκεια του κράτους πρόνοιας, επιβαρύνει καθοριστικά το σύστημα. Πρόκειται για τα λεγόμενα κοινωνικά περιστατικά, άτομα που παραμένουν για μήνες, ακόμη και χρόνια, στα νοσοκομεία, όχι επειδή χρειάζονται ιατρική φροντίδα, αλλά επειδή δεν έχουν πού να πάνε. Αυτή η κατάσταση οδηγεί όχι μόνο στην ανάπτυξη ράντζων, αλλά και στη διασπορά παθολογικών ασθενών σε χειρουργικές κλινικές, όπου ο κίνδυνος ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων είναι αυξημένος.

Ενδεικτικό είναι ότι σήμερα στο Αττικό Νοσοκομείο φιλοξενούνται 17 κοινωνικά περιστατικά, με χρόνους παραμονής που κυμαίνονται από τρεις μήνες έως και δύο χρόνια. Πρόκειται για άτομα που αρνούνται να λάβουν εξιτήριο, καθώς δεν διαθέτουν καμία εναλλακτική στέγη. Το νοσοκομείο, όπως επισημαίνεται, ορθά δεν προχωρά σε εξιτήρια που θα σήμαιναν ουσιαστικά την εγκατάλειψή τους στον δρόμο.

Η κατανομή των περιστατικών αποτυπώνει το μέγεθος του προβλήματος:

Σε μία παθολογική κλινική παραμένουν έξι άτομα για διάστημα από επτά μήνες έως δύο χρόνια.

Σε άλλη παθολογική κλινική φιλοξενούνται δύο περιστατικά από έξι μήνες έως έναν χρόνο.

Σε χειρουργική κλινική βρίσκονται δύο άτομα για τέσσερις έως έξι μήνες.

Στην καρδιοχειρουργική νοσηλεύονται τρία περιστατικά για περισσότερους από τρεις μήνες.

Σε άλλες κλινικές παραμένουν τέσσερα άτομα για χρονικό διάστημα δύο έως έξι μηνών.

Όλοι είναι κλινικά καλά, ωστόσο δεν αποχωρούν, καθώς δεν έχουν καμία υποστήριξη εκτός νοσοκομείου. Οι κοινωνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων, αποδεκατισμένες από την υποστελέχωση, αδυνατούν να δώσουν λύσεις, ενώ οι πόρτες των προνοιακών δομών παραμένουν κλειστές. Δεν υπάρχουν διαθέσιμες θέσεις φιλοξενίας, οι προνοιακές υπηρεσίες ουσιαστικά απουσιάζουν και σε ορισμένες περιπτώσεις προσφέρονται κατοικίες χωρίς καν ηλεκτρικό ρεύμα, μέσα στον χειμώνα.

Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στο Αττικό. Περίπου 800 κοινωνικά περιστατικά φιλοξενούνται σήμερα συνολικά στα νοσοκομεία της χώρας. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που, όπως σημειώνεται, δεν απασχολεί τη δημοσιότητα και περνά απαρατήρητη, παρά το γεγονός ότι επιβαρύνει καθοριστικά το ήδη πιεσμένο δημόσιο σύστημα υγείας.